นี่แค่ตักเตือน!

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสามครั้งพร้อมทั้งเสียงพูดขออนุญาตไล่หลังตามมา

"ขออนุญาตค่ะ ดิฉันนางสาวกุลนันท์มาขอเข้าพบอาจารย์ค่ะ" เสียงมะนาวกล่าวคำขออนุญาตเพื่อขอเข้าพบอาจารย์ที่ประจำอยู่ห้องนี้

"เชิญ..." คำพูดเดียวสั้น ๆ ของชายหนุ่มคนหนึ่ง

เมื่อมะนาวได้ยินดังนั้นเธอจึงค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไปภายในห้อง หลังจากที่มะนาวได้เข้ามาในห้องแล้ว สายตาของเธอก็ได้มองเห็นด้านหลังของผู้ชายคนหนึ่งขณะที่เขากำลังนั่งหันหลังอยู่บนเก้าอี้ให้เธออยู่

มะนาวรู้สึกว่าคนนี้ดูคล้ายคุณยามาดะมาก ทั้งรูปร่างแล้วก็เสียงของเขา แต่เธอก็คิดว่าคงจะเป็นไปไม่ได้หรอก เพราะเขาดูแก่กว่าเธอแค่ไม่กี่ปี และคนอายุเท่านี้จะมาเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาปริญญาโทได้อย่างไร

แต่ถ้าบอกว่าเป็นผู้ช่วยของอาจารย์ท่านใดท่านหนึ่งอยู่ มะนาวก็อาจจะเชื่อก็ได้ ยังไม่ทันที่เธอจะได้วิเคราะห์อะไรดี เสียงของเจ้าของห้องนี้ก็พูดขึ้นมาพร้อมกับค่อย ๆ หันเก้าอี้กลับมายังฝั่งที่เธอยืนอยู่

"เชิญนั่งครับ..." ยามาดะพูดพร้อมทั้งเงยหน้าขึ้นไปมองหญิงสาวที่ตอนนี้เธอกำลังยืนตัวแข็งทื่อและอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น

มะนาวได้แต่เบิกตาโพลงโต เพราะเธอกำลังตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้านี้อยู่

ทำไมถึงเป็นเขาอีกแล้วล่ะ จะเป็นไปได้ยังไง แล้วทำไมจะต้องได้มาเจอกันอีกแล้วเนี่ย

ร้อยแปดพันเก้าคำถามที่ได้ผุดขึ้นมาในหัวสมองของมะนาว ซึ่งหญิงสาวได้แต่ถามตนเองออกมาด้วยความสงสัย ทั้งที่มะนาวก็ไม่ได้อยากจะเจอเขาอีกต่อไปแล้วด้วยซ้ำ แต่โชคชะตาก็ช่างชอบกลั่นแกล้งเธอเสียจริง

"คุณมัวแต่ยืนเหม่ออะไรอยู่ เชิญนั่งสิครับ"

ยามาดะเห็นหญิงสาวได้มองมาที่ตนเองด้วยสายตาเลื่อนลอยสักพักใหญ่แล้ว นับตั้งแต่วินาทีที่เขาเริ่มหันหน้ามาหาเธอ

"อ๋อค่ะ..." มะนาวที่เพิ่งได้สติจากเสียงเรียกเมื่อสักครู่นี้ของชายหนุ่ม เธอจึงรีบกุลีกุจอนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกันกับเขาในทันที

"คุณกำลังหาหัวข้องานวิจัยและอาจารย์ที่ปรึกษาอยู่ใช่ไหม" ยามาดะสอบถามมะนาวเพื่อยืนยันความมชัดเจน

"ใช่ค่ะ ตอนนี้ฉันกำลังมองหาอยู่ คุณยามาดะมีอะไรหรือเปล่าคะ"

มะนาวอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมชายหนุ่มถึงจะต้องเชิญเธอเข้ามาพบ แล้วเขาจะสอบถามเรื่องนี้ไปทำไมกัน เพราะมันไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกับเขาเลยนี่

ยามะดะได้ยินคำตอบของร่างเล็กเช่นนั้นเขาจึงนำเอกสารชุดหนึ่งมาวางไว้ตรงหน้าเธอ

"ผมอยากจะให้คุณทำหัวข้องานวิจัยนี้ แล้วผมก็จะเป็นที่ปรึกษาให้คุณด้วย" ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเพียงเรียบ ๆ พร้อมทั้งจ้องมองไปที่ใบหน้าของมะนาวไปด้วยสีหน้าจริงจัง

"ห๊ะ คุณว่าไงนะคะ... คุณจะให้ฉันทำงานวิจัยที่คุณเสนอมาให้ และยังต้องให้คุณเป็นที่ปรึกษาด้วยอีกเหรอคะ" มะนาวถามเขาซ้ำกลับไปราวกับว่าคำพูดเมื่อสักครู่นี้เธอคงจะหูแว่วคิดไปเองเท่านั้น

"ใช่ครับ" คำตอบสั้น ๆ ห้วน ๆ ของเขา โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าท่าทีของหญิงสาวตรงหน้านี้จะเป็นอย่างไร

เมื่อมะนาวได้ยินคำตอบของเขาเช่นนั้น เธอก็ได้แต่คิดในใจว่าเขาช่างเป็นคนหน้าด้านหน้ามึนเสียจริง เพราะอยู่ดี ๆ จะมามัดมือชกกันแบบนี้ได้ยังไง ใครจะไปยอมกันล่ะ

"ฉันขออ่านรายละเอียดหัวข้องานวิจัยนี้ก่อนนะคะถึงจะสามารถให้คำตอบคุณยามาดะได้ เพราะไม่รู้ว่าเนื้อหาที่คุณเสนอมาให้นี้จะเกี่ยวข้องกับเอกที่ฉันเรียนหรือเปล่าน่ะค่ะ"

มะนาวพูดอย่างเป็นนัยว่าบางทีเธออาจจะไม่ยอมรับข้อเสนอของเขาก็ได้ โดยทำการอ้างเรื่องการเรียนของเธอไป เพราะมะนาวคิดว่าเธอจะปฏิเสธคนตรงหน้านี้อยู่แล้ว

แต่ถ้าจะให้เธอปฏิเสธเขาไปตรง ๆ เลยในตอนนี้โดยที่เธอก็ยังไม่ได้อ่านรายละเอียดของเขาเลย หญิงสาวก็เกรงว่าจะดูเสียมารยาทกับเขามากเกินไป เลยได้แต่พยายามพูดอ้อม ๆ แล้วค่อยมาปฏิเสธเขาทีหลังเอา

"ไม่ครับ คุณต้องรับข้อเสนอนี้ของผมเท่านั้น เพราะถ้าคุณไม่รับคุณอาจจะมีปัญหาในเรื่องของทุนการศึกษาเอาได้"

ยามาดะกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ ซึ่งเขาไม่ได้มีท่าทีกังวลหรือร้อนใจอะไรเลยด้วยซ้ำ กลับกันเขาดูค่อนข้างที่จะมั่นใจมากเลยทีเดียว เพราะไม่ว่าอย่างไรหญิงสาวตรงหน้านี้ก็มีแค่ทางเลือกเดียว คือจะต้องยอมรับข้อเสนอนี้อย่างแน่นอน

มะนาวได้ฟังดังนั้นก็ได้แต่เอะใจขึ้นมาว่าที่ชายหนุ่มพูดมามันหมายความว่าอย่างไร

"คุณหมายความว่ายังไงคะ"

มะนาวขมวดคิ้วถามคนตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย แล้วทำไมเธอถึงจะต้องมีปัญหาในเรื่องของทุนการศึกษาถ้าหากว่าเธอไม่ยอมรับข้อเสนอของเขาด้วย

"เอาเป็นว่าผมให้เวลาคุณสามวัน ให้คุณลองไปปรึกษากับอาจารย์ที่ประเทศไทยดูก่อนแล้วค่อยมาให้คำตอบผมก็ได้"

ยามาดะพูดอย่างใจเย็น และเขาก็ให้โอกาสหญิงสาวได้กลับไปคิดทบทวนให้ดีก่อนที่จะปฏิเสธเขา

"ก็ได้ค่ะ ฉันจะขอไปปรึกษากับอาจารย์ของฉันก่อนนะคะ ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้วอย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ"

มะนาวพูดด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดเล็กน้อย จากนั้นเธอก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินไปที่ประตูห้องทันที เพื่อรีบหนีจากชายคนนี้ไปเร็ว ๆ

"ยังมีอีกหนึ่งเรื่องที่ผมจะต้องเตือนคุณเอาไว้ คุณอย่าพยายามไปสนิทสนมกับผู้ชายให้มากนักล่ะถ้าไม่อยากเสียใจในภายหลัง"

เสียงเข้มของยามาดะที่ได้พูดเตือนมะนาวไปเพียงเบา ๆ ก่อนที่หญิงสาวจะได้เดินออกจากห้องไป และคำเตือนนั้นก็ทำให้มะนาวหยุดชะงักลงเล็กน้อย ก่อนที่หญิงสาวจะเอ่ยคำพูดบางประโยคออกไปโดยที่เธอไม่หันหน้ากลับไปมองเขาเลย

"ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะ แต่ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ"

มะนาวตอบกลับไปอารมณ์ฉุนเฉียว เพราะเธอรู้สึกว่าชายหนุ่มผู้นี้คอยสอดแนมเรื่องของเธอมากเกินไปหรือเปล่า เพราะถ้าหากไม่ใช่อย่างนั้นแล้วเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเธอไปสนิทสนมใครมาบ้าง

หลังจากที่มะนาวพูดจบเธอก็รีบก้าวเดินไปที่ประตูทันทีเพื่อที่จะออกจากห้อง แต่ยังไม่ทันถึงหน้าประตูดีแผ่นหลังเล็กของเธอก็ถูกผลักเข้าไปชิดติดกับผนังห้องทันที ไหล่เล็ก ๆ ทั้งสองข้างของเธอถูกฝ่ามือหนาของชายหนุ่มกดตรึงเอาไว้แน่น

อึก!

"นี่คุณจะทำอะไร!" มะนาวถามเขาขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนกตกใจเป็นอย่างมาก ที่อยู่ดี ๆ ชายหนุ่มก็ทำพฤติกรรมเช่นนี้กับเธอ

"คุณกำลังยั่วโมโหผมอยู่รู้ตัวหรือเปล่า" ยามาดะพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดเป็นอย่างมากที่คนตรงหน้ายังไม่รู้ตัวอีกว่าเขาโกรธเธอเพราะเรื่องอะไร

"ฉันไปยั่วโมโหคุณตั้งแต่เมื่อไหร่กัน มีแต่คุณนั่นแหละที่มายั่วโมโหฉันก่อน" มะนาวพูดตอบกลับใส่หน้าชายหนุ่มไปด้วยท่าทีที่โมโหคนตรงหน้าอย่างสุดขีดเช่นกัน

"ได้! คุณเลือกเองนะ"

ยังไม่ทันที่มะนาวจะได้พูดอะไรต่อ มือข้างขวาของชายหนุ่มจากที่เคยกดไหล่ของหญิงสาวไว้ก็ได้ถูกเปลี่ยนให้มาบีบที่คางเล็กแทน เพื่อล๊อกใบหน้าของเธอให้มองขึ้นมาสบตากันกับเขา

สายตาของชายหนุ่มที่กำลังมองดูใบหน้างามนั้นราวกับสัตว์ป่าที่กระหายเนื้ออันโอชะ ก่อนที่จะโน้มใบหน้าของเขาลงไปแนบชิดติดกันกับใบหน้างามนั้นทันที

ริมฝีปากเล็กอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อถูกบดขยี้ด้วยริมฝีปากหนาของชายหนุ่ม ร่างหนาพยายามใช้ลิ้นดันเข้าไปในโพรงปากของหญิงสาวเพื่อที่จะลิ้มลองรสชาติอันหอมหวานจากร่างเล็ก แต่ทว่าเธอก็ไม่ยอมให้เขาได้รุกล้ำเข้ามาได้ง่ายเช่นกัน

มะนาวได้แต่พยายามเม้มปากแน่นและเบือนหน้าหนี เธอต่อสู้ดิ้นรนกับแรงของเธอเท่าที่มี แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามมากสักเท่าไหร่หญิงสาวก็ยังไม่สามารถหลุดพ้นจากคนตรงหน้านี้ไปได้เลย

เมื่อยามาดะเห็นว่าร่างเล็กคงจะไม่ยอมเขาง่าย ๆ ชายหนุ่มจึงได้เอามือข้างซ้ายของเขาถอดเสื้อกันหนาวของเธอออก     แล้วค่อย ๆ ลูบไล้ไปมาที่ช่วงเอวเล็กคอดของมะนาว จากนั้นจึงล้วงเข้าไปภายในเสื้อของหญิงสาว ส่วนลิ้นของเขาก็ยังไม่ละความพยายามที่จะเปิดปากของเธอเพื่อเข้าไปลิ้มลองรสชาติอันแสนหวานนั้นให้ได้

เมื่อมะนาวเห็นท่าเริ่มจะไม่ดี เธอจึงได้ดิ้นรนต่อสู้แรงขึ้นเพื่อที่จะใด้หลุดออกจากตรงนี้ไปได้ แต่ยิ่งมะนาวดิ้นรนมากเท่าไหร่เขาก็จะยิ่งกดตัวเธอแน่นมากขึ้นเท่านั้น

และทันทีที่ฝ่ามือหนาของเขาไปโดนที่เนินหน้าอกขาวกลมโตของเธอ เสียงหวานเล็กก็เล็ดลอดออกมาทันที

“อ๊ะ” มะนาวเผลออ้าปากขึ้นอย่างลืมตัว ลิ้นสากหนาของชายหนุ่มจึงไม่รอช้ารีบใช้โอกาสนี้ลุกล้ำเข้าไปในโพรงปากของเธอเพื่อลิ้มลองรสอันหอมหวานในครั้งนี้ทันที

"อืออือ อืออื้อ"

เสียงพูดอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ของมะนาวพร้อมทั้งแรงทุบจากมือเล็กเพื่อบอกให้คนตรงหน้ารีบปล่อยเธอออกไป แต่เขากลับไม่สนใจเสียงนั้นของเธอเลยแม้แต่น้อย

ชายหนุ่มยังคงเพลิดเพลินอยู่กับรสหวานในปากของเธอ และเขายังใช้ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปทั่วร่างกายที่เนียนนุ่มนั้นอย่างไม่อาจหยุดยั้งแรงปรารถนาในตัวเธอได้ในตอนนี้

มะนาวพยายามใช้แรงฮึดขึ้นสู้อีกครั้งด้วยการเหยียบลงไปบนเท้าของชายหนุ่มอย่างเต็มแรง จนทำให้เขาผละออกจากตัวเธอไป จึงทำให้น้ำลายหนืดเหนียวไหลยืดออกมาโชลมปากของทั้งสอง และตามมาด้วยเสียงกระทบกันของบางอย่างดังออกมา

เพียะ!

เสียงตบลงไปบนใบหน้าหล่อคมด้วยฝ่ามือเล็กอย่างเต็มแรง จนทำให้ใบหน้าของเขาได้หันไปตามแรงตบนั้นเล็กน้อย หลังจากตบเสร็จมะนาวก็รีบวิ่งไปที่ประตูทันทีเพื่อที่จะออกจากห้องไป

แต่ก็เหมือนเหตุการณ์มันจะเดจาวูอีกครั้ง เพราะเธอยังไม่ทันที่จะได้เปิดประตูเลย ก็ถูกชายหนุ่มกระชากแขนแล้วลากตัวเธอลงไปกดบนโซฟานุ่มที่อยู่ภายในห้องนั้นทันที

"ปล่อยนะ! ช่วย..."

มะนาวกำลังเปล่งเสียงออกมาเพื่อที่จะร้องขอความช่วยเหลือจากคนด้านนอก เผื่ออาจจะมีใครเดินผ่านมาได้ยินบ้าง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดจบประโยคดี ปากเล็กอวบอิ่มของเธอก็ถูกปิดด้วยปากหนาของเขาอีกครั้ง

เพียงแต่ว่าในครั้งนี้ชายหนุ่มได้บดขยี้ริมฝีปากเล็กอย่างหนักหน่วงเสียยิ่งกว่าเมื่อสักครู่นี้เสียอีก และหญิงสาวก็ไม่สามารถที่จะขัดขืนเขาได้เลย เพราะร่างเล็กของเธอถูกเขาคร่อมอยู่มันจึงยากที่เธอจะสามารถขยับตัวได้

ความเกรี้ยวกราดของชายหนุ่มที่ได้โดนตบเข้าไปที่ใบหน้าอย่างจัง บวกกับความโมโหก่อนหน้านี้จึงทำให้ครั้งนี้เขาไม่เหลือความอ่อนโยนใด ๆ ให้กับหญิงสาวอีกต่อไปแล้ว

ลิ้นสากหนาของเขาได้ดันเข้าไปข้างในโพรงปากของหญิงสาวอย่างดุดัน พร้อมทั้งดูดดื่มกับรสหวานในปากของเธอซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลง

ฝ่ามือหนาของเขาค่อย ๆ ลูบไล้เข้าไปภายในเสื้อของหญิงสาวอีกครั้งก่อนจะไปทางด้านแผ่นหลังของหญิงสาว เพื่อทำการปลดตะขอเสื้อชั้นในที่เป็นป้อมปราการชั้นสุดท้ายก่อนที่จะได้เห็นเนินขาวสวยอวบอิ่มนั้นอย่างเต็มตา

แต่ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ปลดตะขอดีเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงพูดของใครบางคนตามหลังมา

"เจ้านายครับ พอดีมีสายรายงานมาว่าคุณหนูทานากะกำลังจะเดินทางเข้ามาพบเจ้านายที่นี่ครับ" เสียงของลูกน้องยามาดะที่รีบขึ้นมารายงานเจ้านายของเขาทันทีที่ หลังจากได้รับรายงานมา

"อึก... ช่วย ช่วยด้วยค่ะ ใครอยู่ข้างนอกช่วยฉันด้วยค่ะ" เสียงหอบกระเส่าของมะนาวรีบพูดขึ้นมาทันทีที่ปากของเธอได้รับอิสรภาพจากคนตรงหน้าแล้ว

"เข้าใจแล้ว นายลงไปรอข้างล่างก่อน" เสียงสั่งการอย่างเสียอารมณ์เมื่อมีคนมาขัดจังหวะของเขาในครั้งนี้

"ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ! ทำแบบนี้แล้วคุณคิดว่าจะรอดเหรอ ฉันไม่ยอมหรอกนะ”

มะนาวพูดออกมาด้วยความโมโหอย่างสุดขีด เพราะถ้าเธอหลุดออกไปจากตรงนี้ได้เธอจะไม่ปล่อยเขาไปแน่ จะต้องเอาเรื่องเขาให้ถึงที่สุด

“ก็ลองดูสิว่าคุณจะทำอะไรผมได้ แต่ผมขอเตือนอะไรคุณไว้อย่างนะ ถ้าคุณยังอยากที่จะมีอนาคตที่ดีอยู่ก็ให้ทำตามที่ผมสั่ง แล้วคุณจะได้ทุกอย่างเอง”

ยามาดะได้พูดเตือนสติมะนาวไปอีกครั้งก่อนที่เธอจะตัดสินใจทำอะไรลงไป

เมื่อมะนาวได้ฟังดังนั้นหญิงสาวก็เกิดความลังเลใจอยู่เล็กน้อย เพราะเธอเองก็ยังไม่รู้ถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของผู้ชายคนนี้ เขาทำราวกับว่าเขาไม่ได้เกรงกลัวถึงสิ่งที่จะตามมาเลยซักนิดถึงแม้ว่าเธอจะนำเรื่องในวันนี้ป่าวประกาศออกไปก็ตาม แม้ภายนอกเขาจะดูมีฐานะที่ไม่ธรรมดาอยู่บ้าง แต่คนปกติทั่วไปแล้วเขาก็ไม่น่าจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้โจ่งแจ้งถึงขนาดนี้เลย 

มีทางเดียวที่มะนาวคิดได้ในตอนนี้คือจะต้องโทรกลับไปสอบถามกับอาจารย์ของตนที่ได้เป็นคนแนะนำเขามาให้กับเธอ

“คุณรีบกลับห้องไปเถอะ แล้วผมขอย้ำอีกรอบนะว่าอย่าไปยุ่งกับผู้ชายคนนั้นหรือคนไหน ๆ อีก เพราะไม่อย่างนั้นแล้วอย่าหาว่าผมไม่เตือน”

เขาพูดพร้อมกับจ้องมองไปที่ดวงตากลมโตของมะนาวด้วยสายตาที่เกรี้ยวกราดราวกับสัตว์ป่า ก่อนที่ชายหนุ่มจะค่อย ๆ ลุกออกจากตัวของเธอไป

มะนาวได้แต่กัดฟันกรอดและกำหมัดแน่น เพราะตอนนี้เธอไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย แล้วถ้าหากว่าเธอคิดจะจัดการกับผู้ชายคนนี้ อันดับแรกเธอจะต้องรู้ก่อนว่าเขาเป็นใคร มีจุดอ่อนหรือไม่ เพราะไม่อย่างนั้นแล้วอาจจะเป็นเธอก็ได้ที่จะต้องโดนจัดการเสียเอง

จากนั้นมะนาวก็ได้ลุกขึ้นยืนแล้วจัดการแต่งตัวของเธอให้เรียบร้อยก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับไปมองชายหนุ่มเลยแม้แต่นิดเดียว