เพื่อนใหม่

มะนาวได้เดินสำรวจจนมาถึงโรงอาหารกลางแห่งแรกของมหาวิทยาลัย เธอจึงเดินเข้าไปสำรวจร้านอาหารต่าง ๆ ที่ได้เปิดขายอยู่ภายในนั้น

ที่นี่เป็นศูนย์รวมอาหารหลากหลายอย่างจากนานาประเทศที่ถูกวางขายอยู่บนนี้ ไม่ว่าจะเป็นอาหารญี่ปุ่น จีน เกาหลี ยุโรป หรือแม้กระทั่งอาหารไทยเองก็มีให้เห็นอยู่เช่นกัน

มหาวิทยาลัยแห่งนี้ถือว่าเป็นอีกหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่ติดอันดับต้น ๆ ของโลกเลยทีเดียว ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจสักเท่าไหร่ที่จะมีอาหารจากหลากหลายเชื้อชาติถูกวางขายอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้

แต่เนื่องจากมะนาวได้ทานอาหารเช้ามาแล้ว ในตอนนี้หญิงสาวจึงยังไม่ค่อยหิวสักเท่าไหร่ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจที่จะเดินออกไปสำรวจสถานที่ต่าง ๆ ก่อน และเมื่อเธอเริ่มหิวแล้วจึงค่อยเดินกลับมาหาซื้ออะไรกินที่นี่พร้อมทั้งเดินกลับไปห้องพักด้วยเลยทีเดียว

ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังเดินสำรวจตึกเรียนต่าง ๆ อยู่นั้นเธอก็เหลือบไปเห็นสวนสาธารณะขนาดย่อมแห่งหนึ่ง ท่ามกลางหิมะสีขาวโปรยปราย มีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งตั้งโดดเด่นอยู่ต้นเดียว ใต้ต้นไม้นั้นมีม้านั่งอยู่ตัวหนึ่งที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกองหิมะสีขาว และพืชพรรณนานาชนิดที่เคยปลูกไว้ในบริเวณพื้นที่โดยรอบในเวลานี้ก็ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวเช่นกัน

สวนสาธารณะแห่งนี้ถูกรายล้อมไปด้วยตึกเรียนต่าง ๆ ถ้าหากคนที่เรียนอยู่ชั้นสูง ๆ ได้มองลงมา ภาพทิวทัศน์ที่พวกเขาได้เห็นคงจะอภิรมย์ใจน่าดู

มะนาวยืนเหม่อมองไปรอบ ๆ ท่ามกลางละอองหิมะสีขาวโปรยปราย เธอไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่จนเธอรู้สึกถึงแรงสะกิดจากใครบางคน

"คุณครับ ผมเห็นคุณยืนตากหิมะอยู่นานสักพักแล้วนะ ถ้ายังไม่รีบเข้าไปข้างในตึกอีกผมกลัวว่าคุณจะไม่สบายเอาได้นะครับ"

เสียงทุ้มของชายหนุ่มคนหนึ่ง เขาเป็นคนเอเชียแต่ย้อมผมสีบลอนด์ทอง มีผิวขาวเนียนละเอียดและมีรูปร่างที่สูงโปร่ง ส่วนเค้าโครงใบหน้าของคนผู้นี้ที่ดูอ่อนหวานราวกับหญิงสาวนั้น ถือว่าเป็นคนที่ค่อนข้างหน้าตาดีเลยทีเดียว แต่ถ้าให้เทียบกับชายหนุ่มคนที่มาส่งมะนาวเมื่อเช้านี้ ชายหนุ่มตรงหน้านี้ก็อาจจะดูหล่อเหลาน้อยกว่าเล็กน้อย เนื่องจากใบหน้าที่อ่อนหวานของเขาเลยทำให้ความหล่อเหลาคมเข้มไม่เท่ากับอีกคนนั่นเอง

"อ๋อค่ะ คือว่าฉันเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกน่ะค่ะเลยอาจจะทำให้ดูตื่นตาตื่นใจไปกับบรรยากาศรอบ ๆ ตัวไปหน่อย จนลืมไปเลยว่ามีหิมะกำลังตกอยู่ งั้นเดี๋ยวฉันจะรีบเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่มาเตือน"

มะนาวพูดจบพร้อมโค้งตัวให้ชายหนุ่มเล็กน้อยแล้วเธอก็รีบเดินผ่านเขาเข้าไปยังตึกที่ใกล้ที่สุดในทันที ชายหนุ่มยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรกับเธอต่อ แต่เมื่อเห็นว่าหญิงสาวรีบเดินเข้าไปหลบอยู่ข้างในตึกแล้ว เขาจึงรีบก้าวเดินตามเธอเข้าไปด้วยเช่นกัน เพราะว่าหิมะด้านนอกเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ

"ผมทานากะ ไดอิจิ นะครับ แล้วคุณชื่อว่าอะไรครับ"

ชายหนุ่มเอ่ยปากถามหญิงสาวในขณะที่ทั้งสองคนกำลังยืนหลบหิมะอยู่ใต้ตึกหนึ่งด้วยกัน

"ฉันชื่อมะนาวค่ะ” มะนาวตอบกลับไปเพียงเรียบ ๆ

"อ้าว... ผมนึกว่าคุณคือคนญี่ปุ่นเสียอีก เพราะสำเนียงการพูดคุยของคุณเหมือนพวกเรามากเลยครับ" เขาตอบกลับมะนาวไปด้วยอาการตกใจเล็กน้อย

"ขอบคุณมากนะคะ พอดีฉันมีโอกาสได้คลุกคลีกับชาวต่างชาติบ่อยเลยทำให้สำเนียงการพูดของฉันดีขึ้นน่ะค่ะ" มะนาวกล่าวและยิ้มรับตามมารยาทที่ดี

"แล้วคุณมาที่นี่เพื่อเรียนต่อเหรอครับ หรือว่ามาท่องเที่ยวเฉย ๆ" เขาเริ่มชักชวนเธอพูดคุยต่ออย่างสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเรื่องของเธอ

"ฉันมาเรียนต่อค่ะ พอดีสอบชิงทุนได้ก็เลยได้เข้ามาเรียนที่นี่ค่ะ" มะนาวตอบกลับเขาไปพร้อมทั้งส่งยิ้มให้เขาเล็กน้อย

"จริงเหรอครับ! แล้วคุณเรียนที่คณะไหนครับเผื่อพวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน เพราะผมก็เรียนต่อที่นี่เช่นกันครับ"

ชายหนุ่มกล่าวและส่งยิ้มให้มะนาวอย่างตื่นเต้น พร้อมกับสายตาแห่งความคาดหวังว่าพวกเขาจะได้เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันจริงๆ

"ฉันเรียนต่อที่คณะเศรษฐศาสตร์ระดับชั้นปริญญาโทค่ะ แล้วคุณละคะ?"

มะนาวพูดคุยกับเขาไป เพราะเธอคิดว่าหากได้เรียนที่คณะเดียวกันจริงก็ไม่เสียหายอะไร และถ้าเกิดเธอมีปัญหาอะไรบางทีเขาอาจจะช่วยเหลือเธอได้ก็ได้ เนื่องจากเธอได้มาอยู่ในที่ต่างถิ่นต่างแดนเพียงคนเดียว ถ้าเธอจะไม่หาเพื่อนเลย การอยู่ที่นี่ก็คงจะลำบากไม่น้อย

และชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอนี้ก็ดูไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ดังนั้นเธอจะผูกมิตรกับคนที่นี่ไว้บ้างก็ถือว่าเป็นผลดีสำหรับเธอมากกว่าเสียอีก

"จริงเหรอครับ!! ผมกับคุณเรียนที่คณะเดียวกันเลย และยังอยู่ในระดับชั้นเดียวกันด้วย ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะครับ" เขาพูดอย่างตื่นเต้นและดีใจที่จะได้เรียนร่วมชั้นเดียวกันกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาจริงๆ

"อ้าว! บังเอิญจัง... งั้นฉันก็ยินดีที่ได้รู้จักคุณเช่นกันนะคะ" มะนาวยิ้มรับอย่างดีใจเล็ก ๆ ออกมาเช่นกันที่อย่างน้อยเธอก็ได้รู้จักเพื่อนร่วมชั้นเรียนไปหนึ่งคนแล้ว

"งั้นผมขอเรียกคุณว่ามะนาวนะ ส่วนคุณจะเรียกผมว่าไดอิจิก็ได้เพราะยังไงพวกเราก็ได้เป็นเพื่อนกันแล้ว คงจะไม่เป็นไรนะครับ" ไดอิจิกล่าวด้วยสีหน้าท่าทางยิ้มแย้มอย่างมีความสุข

"ได้สิคะ ไม่มีปัญหาอะไรเลยค่ะ" หญิงสาวกล่าวด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มเช่นกัน

"มะนาวถ้างั้นผมขอช่องทางการติดต่อคุณไว้ได้ไหม เผื่อเกิดมะนาวมีปัญหาอะไรก็จะได้ติดต่อมาหาผมได้ ถ้าหากผมสามารถช่วยเหลือได้ผมก็ยินดีที่จะช่วยเหลืออย่างเต็มที่"

ไดอิจิกล่าวออกมาด้วยความจริงใจที่มีต่อเธอ เพราะเขาเห็นว่ามะนาวเพิ่งจะเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก บางครั้งเธออาจจะเกิดปัญหาขึ้นได้ และหากว่าเธอยังไม่รู้จักใคร บางทีเขาอาจจะเป็นที่พึ่งให้เธอได้ในยามที่เธอมีปัญหาขึ้นมา แล้วอีกอย่าง ในเมื่อพวกเราได้เป็นเพื่อนกันแล้ว การที่จะขอช่องทางการติดต่อกันไว้มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรเลย

"ได้สิ พอดีเลย มะนาวเองก็ยังไม่ได้รู้จักใครที่นี่ ถ้ามะนาวมีปัญหาอะไรจะได้ถามไดอิจิได้ด้วย"

มะนาวกล่าวออกมาด้วยความดีใจที่ตัวเองจะได้มีคนคอยให้คำแนะนำต่าง ๆ หากว่าเธอมีเรื่องอะไรที่ไม่ค่อยเข้าใจในช่วงตลอดระยะเวลาที่อยู่ที่นี่

"ได้เลย ผมพร้อมช่วยเหลือมะนาวอย่างเต็มที่ งั้นพวกเรามาแลกไลน์กันนะ" ไดอิจิพูดพร้อมทั้งหยิบมือถือของเขาออกมาจากด้านในกระเป๋ากางเกง

มะนาวเห็นดังนั้นจึงรีบหยิบมือถือของเธอออกมาจากด้านในกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กเช่นกัน จากนั้นทั้งสองคนก็ได้สแกนคิวอาร์โค้ดเพื่อเพิ่มเพื่อนกันให้เรียบร้อย

หลังจากพวกเขาแลกไลน์กันมะนาวเองก็เริ่มที่จะหิวข้าวแล้ว และตอนนี้เธอก็เมื่อยหล้าจากการเดินสำรวจเต็มที ดังนั้นเธอจึงได้พูดขอตัวลากลับไปห้องพักกับชายหนุ่มทันที

"งั้นมะนาวขอตัวก่อนนะ ไว้ถ้ามีเรื่องอะไรอีกพวกเราค่อยคุยกันทางไลน์นะ"

"ให้ผมไปส่งไหมมะนาว ผมมีรถยนต์นะ หิมะตกแบบนี้มะนาวจะไปยังไง"

ไดอิจิพูดชักชวนมะนาวให้ขึ้นรถไปด้วยกันกับเขา เพราะตอนนี้หิมะก็ยังคงตกอยู่เรื่อย ๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดได้ในเร็ว ๆ นี้ ถึงแม้ว่าจะใกล้หมดฤดูหิมะตกแล้วก็ตาม ชายหนุ่มจึงรู้สึกเป็นห่วงหญิงสาวกลัวว่าเธอจะไม่สบายเอาได้ ถ้าหากว่าเธอยังจะเดินฝ่าหิมะออกไปทั้งอย่างนั้น

"ขอบคุณมากนะ แต่ว่าไม่เป็นไรหรอก มะนาวเดินไปเองได้ เพราะมะนาวพกร่มมาด้วย และอีกอย่างระยะทางที่จะไปมันก็ไม่ได้ไกลมาก ดังนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ" มะนาวกล่าวปฏิเสธไปด้วยความเกรงใจ

"ถ้ามะนาวพูดแบบนั้นงั้นผมก็จะไม่เซ้าซี้ต่ออีก มะนาวก็เดินทางกลับดี ๆ นะอย่าไปยืนเหม่อตากหิมะที่ไหนอีกล่ะ"

ไดอิจิแซวมะนาวกลับไปเล็กน้อย ส่วนมะนาวได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ ออกไป เพราะเธอก็ชอบยืนเหม่อตากหิมะอยู่บ่อยครั้งนับตั้งแต่ตอนที่มาถึงสนามบินของที่นี่แล้ว

"งั้นมะนาวไปก่อนนะ ไว้เจอกันวันเปิดเรียนวันแรกนะไดอิจิ" มะนาวกล่าวลากับชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะจากกันไป

"โอเค ผมจะรอคุณที่ห้องเรียนนะ"

หลังจากไดอิจิพูดจบทั้งสองคนต่างก็โบกมือลาต่อกันแล้วก็แยกย้ายกันไปตามทางของตนเอง

ในอีกมุมหนึ่งที่ใต้ตึกเดียวกันนั้น มีสายตาคู่หนึ่งที่ตอนนี้ได้แผ่รังสีอาฆาตอย่างรุนแรงออกมาเมื่อเขามองไปตามเสียงที่มะนาวและไดอิจิกำลังพูดคุยกันอยู่อย่างสนุกสนาน

"ยังไม่ทันข้ามวันดีเลยก็แอบไปกะหนุงกะหนิงอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าได้แล้ว สงสัยผมคงต้องมองคุณใหม่แล้วล่ะมั้ง... มะนาว!"

เจ้าของเสียงที่ได้แต่กัดฟันพูดไปเบา ๆ เมื่อสักครู่นี้ เขาก็คือยามาดะนั่นเอง

ยามาดะเขามาทำธุระที่ตึกนี้พอดี เมื่อเสร็จธุระของเขาแล้วชายหนุ่มจึงได้เดินลงมาข้างล่างตึกเพื่อเดินทางกลับบ้าน แต่เขาก็ต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงเมื่อได้ยินเสียงของชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน

เขาจึงค่อย ๆ หันหลังกลับไปมองก็ปรากฏว่าเจ้าของเสียงทั้งสองคือคนที่เขารู้จักด้วยกันทั้งคู่ เขาจึงได้แอบอยู่ที่มุมตึกด้านหนึ่งเพื่อตั้งใจฟังในสิ่งที่ทั้งสองคนได้พูดคุยกัน ถึงแม้เขาจะรู้อยู่แก่ใจว่าการแอบฟังคนอื่นเขาพูดคุยกันนั้นจะเป็นเรื่องที่เสียมารยาทก็ตามที และหลังจากที่เขาอยู่ฟังจนจบ ชายหนุ่มก็ได้แต่กำหมัดแน่นแล้วรีบเดินไปขึ้นรถในทันที