LOGINChapter 97“อย่าเอาลูกฉันไปเลยนะ คุณจะทำอะไรแกไม่ได้นะ” ทิพย์ธาราอยากพูดออกไปเหลือเกินว่า เด็กคนนี้เป็นลูกของเขาไม่ใช่ลูกของฟิลิปโป แต่เธอเลือกที่จะเงียบ เพราะเข้าใจว่าอแมนดาให้กำเนิดทายาทกับเขาแล้ว“ทำไมจะทำไม่ได้ ถ้าฉันอยากจะฆ่ามันฉันก็จะฆ่า” เขาไม่คิดทำอย่างที่พูด เขาไม่เลวพอที่จะทำลายเด็กบริสุทธิ์คนนี้ เขาเพียงข่มขู่เธอไปเท่านั้น ทิพย์ธาราเมื่อได้ยินคำพูดของเขา ความเป็นแม่ที่มีอยู่ในตัว ถูกปลุกขึ้นมาเพื่อปกป้องลูกของตัวเอง แม้ว่าจะไม่มีวันสู้ผู้ชายคนนี้ได้เลยก็ตาม“ถ้าคุณฆ่าวิโต ฉันจะฆ่าคุณด้วยมือของฉันเอง คุณซานโดร” น้ำเสียงของเธอเข้มห้วน จ้องมองดวงตาสีเขียวหม่นเขม็ง เป็นดวงตาที่แข็งกร้าวจนคนที่มองตอบ หลบสายตาไปเพียงนิด เพราะไม่อาจสู้กับสายตาของลูกแมวน้อยที่กลายร่างเป็นแม่เสือสาวได้ ในใจรู้สึกหวั่นๆ อย่างบอกไม่ถูก แต่มีหรือคนอย่างเขาจะเกรงกลัวท่าทางที่เอาจริงเอาจังของสาวน้อยตรงหน้า แม้ว่าในใจแอบหวั่นๆ อยู่บ้าง อเล็สซานโดรจึงตอบโต้หญิงสาวทันควัน“เธอมีเวลาสิบนาทีเก็บเสื้อผ้าของเธอและของลูกชู้คนนี้ยัดใส่กระเป๋า แล้วไปกับฉัน ไม่เช่นนั้นฉันจะเอาเด็กคนนี้ไปคนเดียว โดยไม่มีพ่อกับแม่ของ
Chapter 96“ไม่นะ อย่า อย่าทำอะไรพี่ลิปโป้เลยฉันขอร้อง เขาเจ็บมากพอแล้วนะ” ทิพย์ธาราร้องห้าม เมื่อมีดเล่มนั้นกำลังปักไปที่กลางลำตัวของฟิลิปโป หากแต่ปลายมีดที่กำลังจ้วงแทงหยุดห่างจากหน้าท้องของ ฟิลิปโปไม่ถึงสองเซนติเมตร เมื่ออเล็สซานโดรนึกแผนการอะไรบางอย่างได้ หญิงสาวเมื่อเห็นเขาชะงักค้าง จึงคลานเข้าไปใกล้ร่างของพี่ชายบุญธรรม ปัดมือใหญ่ที่กำด้ามมีดไว้แน่น ให้ออกห่างจากร่างของฟิลิโป“คุณจะบ้าหรือไงทำไมทำกับเขาแบบนี้ คุณมีสิทธิ์อะไร” เธอพูดทั้งน้ำตา หญิงสาวหยิบเสื้อที่อยู่ในตู้เสื้อผ้า ใกล้กับร่างของฟิลิปโปที่นั่งอยู่ ใช้เสื้อนั้นอุดไปที่บาดแผลทั้งสองแห่งของเขา ป้องกันไม่ให้เลือดไหลออกจากร่างกายมากไปกว่านี้ ไม่เช่นนั้นเขาอาจช็อกและเสียชีวิตได้“แง แง” เสียงร้องไห้จ้าของวิตโตริโอแผดเสียงร้องดังไปทั่วบ้าน ลำแขนกลมๆ โผไปที่ร่างของมารดา ทำท่าจะให้ผู้เป็นแม่ปลอบประโลมให้หายตกใจ ทิพย์ธาราละมือจากเสื้อที่ชุ่มไปด้วยเลือด เช็ดมือที่เปื้อนคราบเลือดด้วยเสื้ออีกตัว ก่อนจะเดินตรงไปหาลูกชายที่ยังร้องไห้ไม่หยุด ทิพย์ธาราหาได้สมหวังไม่ เมื่อร่างของลูกชายตกไปอยู่ในอ้อมแขนของอีกคน ที่เดินตรงเข้าไปแย่งชิงว
Chapter 95คาร์โลและคาร์เมลเดินมาแยกร่างของเจ้านายหนุ่มและฟิลิปโป ผู้พลาดพลั้งนอนหอบหายใจรัวเร็วอยู่ที่พื้น ฟิลิปโปห่างหายจากการต่อสู้ในแบบฉบับของมาเฟียมานาน ทำให้เขาไม่สามารถสู้กับมาเฟียเลือดร้อนที่มีวิชาการต่อสู้ที่ดีเยี่ยมอย่างอเล็สซานโดรได้“นี่แค่เริ่มต้นไอ้ลิปโป้” ชายหนุ่มรับผ้าสีขาวผืนเล็กจากคาร์โล เขาเดินตรงมาหาร่างของฟิลิปโปที่นอนโรยแรงอยู่ที่พื้น ใช้ผ้าผืนยาวมัดไปที่ปากของฟิลิปโป เสียงใดๆ จึงไม่สามารถเล็ดลอดออกมาได้ มีดเล่มหนึ่งประมาณห้านิ้วถูกดึงออกมาจากเอวของคาร์เมล ส่งให้เจ้านายหนุ่มของตน ฟิลิปโปมองมีดที่อยู่ในมือของอเล็สซานโดร สีหน้าของเขาเริ่มซีด แววตาตื่นตระหนก ฟิลิปโปหลับตาแน่น เมื่ออเล็สซานโดรเงื้อมีดขึ้นสูง ก่อนจะปักลงบนต้นขาของเขาอย่างแรงจนมิดด้าม ทำเหมือนครั้งนั้นไม่มีผิด ความเจ็บปวดวิ่งเข้ามาสู่ผิวเนื้อที่ถูกมีดปัก ยามที่เขาบิดไปมากดลึกลงไปอีก พร้อมกับบิดไปมาอีกหลายครั้ง ความเจ็บเหมือนครั้งก่อนแล่นเข้ามาในหัวใจของฟิลิปโป วกเข้ามาในสมองให้จดจำความเจ็บปวดนี้ ก่อนความเจ็บปวดทุกอย่างจะย้อนกลับลงไปที่ต้นขาอีกครั้ง เสียงร้องที่ดังอยู่ในลำคอไม่สามารถเปล่งออกมาได้ เนื่อ
Chapter 94ชีวิตประจำวันของทิพย์ธาราเริ่มต้นอีกครั้ง เมื่อวันใหม่ก้าวมาเยือน ทุกเช้าหญิงสาวจะทำกิจวัตรประจำวันให้ลูกชายตัวกลม อาบน้ำ ป้อนอาหารเช้าและเดินไปส่งลูกชายที่บ้านของป้าพรรณ แต่วันนี้แปลกไปกว่าทุกวัน เนื่องจากพี่ชายบุญธรรมของเธอ ไม่ได้ไปทำงาน จึงมีหน้าที่ใหม่ที่ต้องทำคือ ดูแลเสือน้อยแสนซนและแสนดื้อคนนี้“ฝากวิโตด้วยนะคะพี่ลิปโป้ วันนี้ทาร่าจะรีบกลับคงไม่ดึกเหมือนเมื่อคืน” หญิงสาวตั้งใจอย่างที่พูด วันนี้เธอจะเลี่ยงการพบหน้ากับเจ้าของบริษัทหนุ่ม รู้ดีว่าเป็นไปได้ยากแต่เธอจะพยายามทำให้ได้ สัมผัสที่วาบหวามเมื่อคืนยังคงตราตรึงอยู่ในความรู้สึก รัญจวนใจทุกครั้งที่นึกถึงจึงเป็นสาเหตุให้เธอนอนไม่หลับตลอดค่ำคืน“ไม่ต้องห่วงเสือน้อยหรอก พี่ดูแลได้แค่นี้สบายมาก” ฟิลิปโปรับคำ การดูแลวิตโตริโอไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา เนื่องจากเด็กน้อยคนนี้เขาดูแลและเลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิด รักเหมือนลูกของเขาจริงๆ“แม่ไปก่อนนะ อย่าดื้อกับลุงลิปโป้นะลูก” หญิงสาวไม่วายกำชับ เด็กชายร่างกลมฉีกยิ้มอย่างมีความสุข ในอ้อมแขนของผู้เป็นลุง ก่อนจะหอมแก้มลูกชายอย่างเช่นทุกวัน ฟิลิปโปอุ้มเสือน้อยเดินมาส่งทิพย์ธาราที่หน้าประ
Chapter 93ปลายลิ้นที่สอดแทรกและเกี่ยวรัดลิ้นนุ่มที่ต่อสู้กับลิ้นหนาอย่างไม่ยอมแพ้ ดูดดึงแรกเร้าหาความหวานนุ่มละมุนที่เขาเคยได้ลิ้มลอง ให้เนิ่นนานที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ คราแรกเขาคิดว่าเป็นเพียงแค่ความฝันที่ได้พบ ได้เจอได้พูดคุยและท้ายสุดคือได้จูบเธอ หากแต่ความหวานและความสุขที่เขาได้รับเพียงแค่จูบ ทำให้เขารู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝันแต่มันคือความเป็นจริง ความเป็นจริงที่เขารอมานานแสนนานหัวใจของทิพย์ธาราเช่นกัน เธอไม่สามารถต่อสู้กับแรงปรารถนาที่มีอยู่ในจิตใจ อยากผลักไสอยากไกลห่าง ทว่าในความเป็นจริงนั้นเธอต้องการเขาเหลือเกิน อ้อมกอดนี้เป็นอ้อมกอดที่เธอโหยหามากที่สุด โหยหาเหลือเกิน มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังที่เขาคุ้นเคย เรื่อยลงมากอบกุมที่บั้นท้ายสวย รั้งให้ร่างกายส่วนล่างของเขาและเธอแนบชิดเข้าหากัน ความตื่นตัวของเขาที่เธอได้สัมผัส ปลุกร่างกายของเธอให้เริ่มร้อน หัวใจเต้นเป็นจังหวะตีกลอง เสียงนั้นดังออกมาถึงภายนอก ความซาบซ่านก่อตัววนเวียนอยู่ในกระแสเลือด สติของหญิงสาวถูกดึงกลับมาอีกครั้ง เมื่อมือใหญ่สอดเข้าไปในชายเสื้อทำงาน ไล้ไปตามเนื้อเนียนที่นุ่นนิ่มอย่างหลงใหล“อย่า” เธอร้องห้ามเสียงเบ
Chapter 92“ไม่ได้ ฉันต้องกลับตอนนี้” หญิงสาวปฏิเสธทันควัน“ก็บอกแล้วไงว่าฉันจะไปส่ง พูดไม่รู้เรื่องหรือไง ถ้าทางบ้านเธอมันเปลี่ยวมาก นอนค้างที่นี่ก็ได้ฉันอนุญาต” ทิพย์ธาราหน้าแดงซ่าน หลังจากได้ยินคำพูดที่มีความหมายของเขา“ขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนได้ไหม” หญิงสาวใช้แผนใหม่“ได้แต่อย่านานนะ ไม่งั้นฉันจะไปตามเธอเอง” หญิงสาวลุกขึ้นทันทีไม่ลืมที่จะคว้ากระเป๋าถือของตนไปด้วย เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องน้ำตามลำพัง เธอควานหาโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็ก กดเบอร์โทรศัพท์ของฟิลิปโปทันที หญิงสาวระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อปลายสายบอกว่าไปรับเสือน้อยเรียบร้อยแล้ว“พี่ลิปโป้วันนี้อาจจะกลับดึกหน่อยนะคะ ไม่ต้องเป็นห่วง” หญิงสาวจำต้องพูดปดกับปลายสาย ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธออยู่ที่ไหนกับใคร“ก่อนถึงป้ายรถเมล์อย่าลืมโทรมาหาพี่ล่ะ จะได้ไปรับที่หน้าปากซอย” ฟิลิปโปไปรับหญิงสาวที่หน้าปากซอยทุกครั้ง หากน้องสาวบุญธรรมกลับบ้านผิดเวลา เนื่องจากทางเข้าบ้านค่อนข้างเปลี่ยว มีคดีวิ่งราวทรัพย์บ่อยครั้ง เป็นอันตรายอย่างยิ่งหากทิพย์ธาราจะเดินเข้าบ้านคนเดียว“ค่ะ แค่นี้นะคะ” เธอตัดสายทิ้ง ก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำตรงไปที่โต๊ะอาหาร







