ตอนที่5

พนักงานเข้ามาในร้านและประจำหน้าที่ของตัวเอง  ชาเลตเดินมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง  เปิดคอมพิวเตอร์แต่สมองกลับไปคิดถึงผู้หญิงคนที่ทำให้หัวใจเขาพองโตและปั่นป่วนไปได้พร้อมๆกัน

บ่อยครั้งที่เขามักเผลอคิดไม่ชอบหน้าตาตัวเองเอาเสียเลย  เพราะความเป็นหนุ่มลูกครึ่งที่ทำให้ใครต่อใครสนใจเขาค่อนข้างมาก  ไม่นับรวมที่ถูกทาบทามให้เข้าวงการบันเทิง ซึ่งมันตรงข้ามกับนิสัยของเขา โดยเฉพาะสาวๆที่เข้ามาในชีวิต

จริงอยู่ที่หน้าตาเป็นสิ่งแรกที่มองเห็น นิสัยใจคอเรียนรู้เมื่อได้คบกัน แต่เขาก็ไปกับใครไม่ค่อยรอดนัก เขาเอาใจใครไม่เก่ง ตามใจมากไปตัวเองก็เหนื่อย สุดท้ายมันก็จบในเวลาไม่นาน

จูนเป็นน้องปีหนึ่ง หน้าตาก็จัดว่าน่ารักน่ามองทีเดียว แต่อาจเพราะมีน้องใหม่ที่น่ารักกว่า เธอจึงไม่ใช่จุดเด่นเหมือนคนอื่น แต่ที่น่าสนใจคือเธอมักจะมีรอยยิ้มกว้างอยู่เสมอ  ยิ้มจนตาหยีเล็ก และทำให้เขายิ้มตามทุกครั้งที่เห็น

“เก่งนะ มาอยู่กรุงเทพฯคนเดียว เพื่อนก็ไม่มี”

“เพื่อนนะมีอยู่ค่ะ แต่เรียนที่อื่น”  จูนตอบตามจริง

“แต่ก็เก่งล่ะ จากบ้านมาตั้งไกลนี่”

“แล้วชาเลตล่ะ อยู่หอหรืออยู่บ้าน” 

“บ้าน” เขาเริ่มชินแล้วกับการที่เธอไม่ยอมเรียกพี่เสียที

“เคยอยู่หอไหมคะ”

“เคยค้างห้องเพื่อนเวลาทำงานดึกๆนะ”  

“ถ้างั้นก็คงไม่เข้าใจคนคิดถึงบ้านหรอก”

“พูดไปนั้น”  เขาเอื้อมมือไปยีผมสั้นๆของเธออย่างปลอบโยน

“ก็มันจริงนี่”   จูนนั่งกอดเข่าเอียงหน้ามองเขา

“เอาน่า มีอะไรก็คุยกันได้ ปรึกษาได้ พี่ก็จะเป็นพี่อยู่อย่างนี้”

“จริงนะ” 

“ฮืม” แววตาเป็นประกายสดใสจนไม่อาจย้ายสายตาไปทางอื่น

“ถ้าอย่างนั้นต้องเป็นพี่จูนตลอดไป”

ชาเลตรู้สึกว่าตัวเองพลาดไปแล้ว ไม่น่าไปตกปากรับคำว่าจะเป็น “พี่” ไปตลอดเลย  เพราะเขาเริ่มตกหลุมรักเด็กสาวใสซื่อเข้าให้แล้ว  แต่เขาก็บอกตัวเองว่าอย่าใจร้อน ค่อยๆดูแลกันไป คอยหาจังหวะที่จะบอกชอบเธอ  แต่จนแล้วจนรอด เขาไม่เคยบอกเธอเสียที  ในทางกลับกันความรู้สึกที่มีมันกลับยิ่งชัดเจนขึ้น  เขามักจะเห็นเธอนั่งวาดภาพสเก็ตรูปอะไรคนเดียวอยู่เสมอ

“วาดสวยเหมือนกันนะเรา”

“วาดไม่สวยจะสอบเข้าคณะนี้ได้เหรอ”

“มั่นใจจริงนะ”

“มั่นใจซิ ไม่งั้นไม่มาเรียนหรอก”

“จ้า แม่คนเก่ง”

“ไม่เก่งหรอก ยังมีคนอื่นเก่งกว่าเยอะ”

ชาเลตได้แต่หัวเราะ เขินโต้กันไปกันมาอย่างนี้ไม่จบแน่ๆ

“ไปรับน้องนี่ต้องเตรียมตัวอะไรบ้างคะ”

“ไม่ได้ไปรับน้องพาไปเป็นจิตอาสาทำฝายกั้นน้ำ”

“น่าสนุก ชาเลตเคยไปไหม?”

“ถ้าออกค่ายน่ะไปบ่อย”

“ว้าว ไม่น่าเชื่อเลย”

“ทำไมล่ะ”  เขาทำหน้างง

“ก็ชาเลตเหมือนหนุ่มสำอาง ไม่น่าจะชอบตากลมตากแดด”

“เฮ้ย! อย่าดูคนที่หน้าตาซิ เดี๋ยวรับน้องได้เจอกันแน่”

“อย่างชาเลตนี่จะว๊ากใครได้ ทำอะไรไปก็ไม่มีใครเขากลัวหรอก”

ใช่ มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ พี่ปีสามอย่างเขาดุใครไม่ขึ้นเลยจริงๆ  โดยเฉพาะน้องรหัสอย่างจูน จนบางครั้งเขาเคยพูดเล่นๆว่าช่วยทำเป็นกลัวเขาบ้างก็ได้ และเธอก็จะหัวเราะออกมา

เมื่อถึงวันเดินทาง รุ่นน้องดูตื่นเต้นกันทุกคนกับการเดินทางด้วยรถไฟครั้งนี้มาก เมื่อถึงที่หมายทุกคนแยกย้ายทำหน้าที่ของตัวเอง มีเวลาเพียงแค่สามวันสำหรับการใช้ชีวิตรวมกันทั้งพี่และน้อง  กิจกรรมหลักคือการช่วยชาวบ้านทำฝายกั้นน้ำ แต่กิจกรรมสันทนาการอื่นๆ ก็สนุกสนานสร้างเสียงหัวเราะและรอยยิ้มไม่แพ้กัน

ในคืนเล่นรอบกองไฟ คนที่ถูกโหวตให้เป็นขวัญใจรุ่นพี่ได้มาอย่างผิดความคาดหมายก็คือจูน

ไม่ใช่เพราะจูนสวยเด่นอะไร แต่เพราะเธอมักจะสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้คนอื่นได้เสมอ และทำงานหนักโดยไม่มีเสียงบ่นเลยสักคำ

“ก็จูนมาจากบ้านนอกนี่คะ เรื่องแค่นี้มันจิ๊บๆอยู่แล้ว”

เธอมักจะเป็นเช่นนี้เสมอ ไม่ปิดบังตัวเอง ไม่อายสำเนียงการพูดและมักพูดด้วยความภูมิใจถึงถิ่นฐานที่ตัวเองจากมา

แต่เรื่องหนึ่งที่เธอไม่กล้าบอกใครก็คือเธอเป็นคนหลงทิศ จำพวกหลงทางเอาง่าย จะไปไหนแต่ละที่ที่ไม่คุ้นเคย เธอจะลงทุนปริ๊ตแผนที่ออกมาไว้เสมอ 

“เรื่องอะไรก็บอกใครได้หมด ยกเว้นเรื่องนี้นี่นะ”

ชาเลตจำได้ว่าดุเธอเพราะเค้นเอาความจริงหลังจากสังเกตเธอมานาน  เธอไม่ได้อยากไปถึงที่นัดหมายช้าแต่ก็มาเลทอยู่บ่อยๆ  บางคนไม่เข้าใจก็คิดว่าเธอเล่นตัวเหมือนสาวๆคนอื่น

“ก็ไม่อยากทำตัวเป็นภาระให้ใครนี่”