ตอนที่9

จูนตื่นสายอีกแล้ว  หญิงสาวจำใจต้องรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยโดยเร็วแล้วแทบจะวิ่งจากห้องนอนตัวเองลงบันไดมา ความผิดของเขาทั้งนั้น  เขาทำให้เธอนอนไม่หลับกระสับกระส่ายอย่างไรเหตุผล แค่เขาจูบเธอเท่านั้น  เธออยากคิดแบบนั้นแต่มันไม่ใช่ เพราะนั้นมันจูบแรกของเธอต่างหาก

หญิงสาวแอบมองดูไม่เห็นชาเลตก็ยิ้มโล่งใจ เธอเดินไปจะไปหยิบถุงขนมที่วารีมักจะเตรียมไว้ให้ในครัวก่อนก่อนจะบ้านเสมอ ทว่าวันนี้เธอไม่เห็นถุงขนม จึงมองซ้ายมองขวาเผื่อวางตำแหน่งอื่นแต่ก็เห็น เอ...หรือเธอจะขอมากเกินไปนะ วันนี้เลยไม่มีขนมไว้ให้

“หาไอ้นี้อยู่เหรอ”

“ชาเลต”

จูนหันหลังมาตามเสียงที่ได้ยินก็ต้องตกใจ  อุตส่าห์คิดว่าไม่ต้องเจอหน้ากันแล้วแต่เขากลับดักเจอเธอจนได้ ในมือถือถุงขนมที่วารีเตรียมไว้ให้  เธอมองหน้าเขาแล้วหลุบตาต่ำคิดถึงริมฝีปากอุ่นของเขาเมื่อคืน

“จะออกไปทำงานใช่ไหม”  เขายิ้มแต่เธอไม่รู้หรอกเพราะอีกฝ่ายเอาแต่ก้มหน้า

“อือ”

“ไปซิ เดี๋ยวสาย”

เขาพูดแล้วยื่นถุงขนมให้ จูนเงยหน้าแล้วส่งยิ้ม พอหญิงสาวยื่นมือไปรับ เขาก็คว้าข้อมือเธอไว้ก่อน ร่างเพรียวสะดุ้งโหย่งทำหน้าไม่ถูก แล้วเขาก็ลากข้อมือเธอให้เดินออกมานอกร้านด้วยกัน

“ชาเลตจะไปไหน สายแล้ว จูนต้องไปทำงานนะ”

“ก็รู้ว่าสายแล้วถึงได้รีบไปไงล่ะ”  เขาเดินมาถึงที่จอดรถแล้วเปิดประตูให้เธอก้าวเข้าไปนั่ง แต่จูนยังลังเลอยู่จนเขาแทบอุ้มเธอเข้าไปนั่งเสียให้ได้

“อย่าแกล้งกันซิ”

“แกล้งอะไร จะไปส่ง” เขาหัวเราะ ไม่ค่อยเห็นผู้หญิงห้าวๆเขินอายเลย นานๆได้เห็นทีก็อยากมองให้เต็มตา

“จูนไปเอง”

“จะไปด้วย เอ้าขึ้นรถแล้วรีบไปเถอะ กรุงเทพฯมันรถติดนะจะบอกให้”

เห็นเขายืนยันจะไปให้ได้ เธอจำใจยอมนั่งรถไปพร้อมกับเขา จูนบอกสถานที่จุดหมายปลายทาง เขาก็เพียงแค่พยักหน้ารับรู้  เธอได้แต่นั่งสงบเสงี่ยมเก็บคำไม่พูดมากเหมือนทุกครั้งจนอีกฝ่ายหัวเราะออกมา

“หัวเราะอะไร”  เธอหันไปทำตาดุใส่

“หิวไหม?” เขาถามแล้วขี้มาที่ถุงบนตักของเธอ “ผมทำขนนมปังปิ้งไว้ให้ มีนมสดด้วย เปิดกินก่อนซิ”

จูนเปิดถุงตามที่เขาบอก ในนั้นมีอีกถุงและมีขนมกับนมของเธอ จูนหยิบมากินด้วยความหิว 

“ทีหลังก็ตื่นเช้าๆ จะได้มีเวลากินข้าวเช้าก่อนไปทำงาน”

“ก็ใครทำให้นอนไม่หลับล่ะ กว่าจะได้หลับเกือบเช้า”  พูดไปแล้วก็นึกอยากตบปากตัวเอง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยิ้มละมุนอยู่ก่อนแล้ว

“จูน เราต้องคุยกันนะ”

“ไม่...ไม่มีอะไรต้องคุย” 

แล้วทั้งสองก็อยู่ในความเงียบของกันและกัน จูนอึดอัดกับสิ่งที่เป็นอยู่ ถ้าเขาจะบอกว่าแค่จูบไม่ต้องคิดอะไร แค่อารมณ์มันพาไป  เธอคงเสียความรู้สึกและทุกสิ่งที่มีไปทั้งหมด เพราะฉะนั้นอย่าพูดอะไรจะดีกว่า ชาเลตได้แต่ถอนหายใจ อะไรกันที่ทำให้เธอปิดกั้นตัวเอง ยังไงเขาก็ต้องคุยกับเธอ และไม่เชื่อว่าเขาจะจูบได้แย่ขนาดไม่ทำให้เธอหวั่นไหว

จูนดีใจที่เขาไม่ถามอะไรอีก  ไม่นานก็มาถึงหมาย จูนลงจากรถไม่พูดไม่จา ชาเลตก็เดินตามต้อยๆ หญิงสาวแปลกใจที่เขาเดินตามจึงหันไปถามเขา

“วันนี้ว่าง”

“ว่างก็ไปทำอย่างอื่นซิ มาเดินตามจูนทำไม”

“ก็อยากมาช่วยไง เอาน่า นานๆผมจะมีวันหยุดเสียที มีอะไรจะใช้บอกได้เลย”

จูนยังไหล่ ในเมื่อไล่ไม่ไปก็ต้องปล่อยให้เขาทำตามใจ  จูนมาถึงห้องประชุมงานก็ให้เขารออยู่ด้านนอก แต่รุ่นพี่คนอื่นๆเห็นจูนพาชายหนุ่มหน้าตาดีมาด้วยก็อดซักถามไม่ได้

“เพื่อนจูนค่ะชื่อชาเลต เป็นรุ่นพี่ที่คณะค่ะ”

“เป็นทั้งเพื่อน ทั้งรุ่นพี่” รุ่นพี่คนหนึ่งแซว แต่ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร“เข้ามาฟังประชุมได้นะจ๊ะ”

 “ขอบคุณครับ”

ชาเลตยิ้มแต่จูนกลับหน้าตูมเสียอย่างนั้น  เขานั่งใกล้ๆจูนและทำตัวได้กลมกลืนราวกับเป็นทีมงานที่เข้าประชุมด้วยจริงๆ จูนตั้งสติไม่สนใจเขา ฟังรุ่นพี่พูดเรื่องงาน

“จากที่เราลงสำรวจเก็บข้อมูลปัญหาเด็กเร่รอน เด็กด้อยโอกาส ปัญหาที่สำคัญอย่างหนึ่งคือเรื่องการศึกษา เราคิดว่ามันน่าจะดีถ้าเขามีห้องเรียนของพวกเขาเอง  และเราคิดว่าเราพอจัดหาสถานที่ได้แต่เรื่องการสร้างห้องเรียนนี่เราคงต้องระดมทุนกันล่ะ”

“เขียนโครงการขอทุนจากหน่วยงานอื่นๆไหม?”

“แต่กว่าจะอนุมัติอย่างต่ำก็ครึ่งปีเลยนะ”

“นั้นซิ ใครจะออกเงินให้ล่ะ เงินนี่ตัวสำคัญเลยนะ”

จูนรู้สึกถึงปลายปากกาที่สะกิดแขนเธอเบาๆ หญิงสาวหันไปมองด้านข้าง ชาเลตเลื่อนกระดาษที่เขาเขียนข้อความด้วยลายมือเป็นระเบียบให้เธออ่าน  เธอไล่สายตาไปจนครบทุกตัวอักษรแล้วเงยหน้ามองเหมือนจะถามอะไร

“มีใครจะเสนออะไรไหมจ๊ะ”

ชาเลตไม่เห็นจูนพูดตามที่เขาแนะนำ  เขาเม้มปากก่อนใช้นิ้วชี้จิ้มเอวของหญิงสาว เธอสะดุ้งตกใจลุกขึ้นยืนทำให้ทุกคนในห้องประชุมหันมามอง

“ว่าไงจูน มีอะไรเสนอจ๊ะ”

“เอ่อ...คือว่า..คือ...”  จูนหันมาทางชาเลต แต่เขากลับยิ้มให้กำลังใจเธอ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วพูดออกไป

“แทนที่เราจะรอความช่วยเหลือจากรัฐหรือองค์อิสระ เราน่าจะทำกิจกรรมระดมทุนกัน นอกจากจะได้เงินมาสร้างห้องเรียนสำหรับเด็กแล้ว มันยังช่วยให้คนในชุมชมหรือในสังคมได้มีส่วนร่วมในการทำดีครั้งนี้ด้วยค่ะ”