ตอนที่8

ชาเลตถอนหายใจเบาๆ  เพราะเธอชอบทำอาการแบบนั้นเวลาอยู่ตามลำพังทำให้เขากังวลใจ เธอไม่ชอบเขาหรือเพราะมีคนในหัวใจอยู่แล้ว  เขาไม่ได้อธิบายเรื่องบัวกับจูนเลย  เรื่องบัวก็ไม่มีอะไร เธอเข้ามาอย่างเปิดเผยว่าชอบเขา และแน่นอนว่ามันก็เหมือนเดิมว่าเขากับบัวไปกันไม่รอด  ไม่ใช่แค่เขาชอบจูนอยู่แล้ว แต่เพราะการใช้ชีวิตที่ไม่คล้ายกันเลย  เขาชอบอยู่นิ่งๆ เป็นที่เป็นทาง แต่เธอชอบไปเที่ยว ชอบปาร์ตี้ ชอบที่ๆคนเยอะๆ  ถึงเขาจะทำร้านกาแฟ แต่พอปิดร้านแล้วเขาก็อยู่กับความคิดคำนึงของตัวเอง

ไม่กี่นาทีต่อมาหญิงสาวก็ก้าวเร็วๆจนเกือบจะเป็นวิ่งลงมาจากชั้นบน ผมยาวประบ่าดูเปียกชื้น เขาขมวดคิ้วทำหน้ายุ่งแต่จูนไม่เข้าใจความหมาย ก้มดูตัวเองก็เห็นว่าใส่เสื้อผ้าปกติครบทุกชิ้นดีนี่นะ

“สระผมทำไมไม่เช็ดผมให้แห้ง เดี๋ยวก็ไม่สบาย”

“ไม่เป็นอะไรหรอก อย่างจูนไม่ป่วยง่ายๆหรอก” เธอยิ้มมั่นใจ แล้วมองไปที่อาหารบนโต๊ะ

หลังร้านปิดแล้วบางครั้งบางคราวชาเลตก็ยกอาหารมาทานในร้าน นั่งคุยไปเรื่อยๆ เพียงแค่วันนี้อยู่กันตามลำพัง แสงแลบแปลบปลาบ จากด้านนอกทำให้จูนอดกังวลไม่ได้แต่แล้วก็หันมายิ้มให้  แต่กระนั้นชาเลตก็ยังรู้สึกได้ว่าเธอมาความกังวลบ้างอย่าง แต่ถ้าเธอไม่พูด เขาก็ไม่ถามเช่นกัน  ชายหนุ่มหยิบผ้าขนหนูมาคลุมศีรษะของจูนแล้วยีผมให้

“ชาเลต”  เธอลากเสียงยาว

“อะไรรึ”

“จูนไม่ใช่ลูกหมาที่ชาเลตไปเก็บมาเลี้ยงนะ”

“เหรอ ลืมไปนะเนี้ย”

ทั้งสองหัวเราะกันออกมา สมัยเรียนหมาวิทยาลัยทั้งสองเคยเป็นอาสาช่วยเหลือหมาแมวจรจัด ความตึงเครียดเมื่อครู่จึงผ่อนคลายลง แล้วนั่งลงรับประทานอาหารที่วารีเตรียมไว้ให้ แม้จะเป็นกับข้าวง่ายๆสองสามรายการ แต่ก็ทำให้ทั้งสองมีเวลาอยู่ด้วยกันเพิ่มขึ้น

“จูนจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนผมไม่ว่าหรอกนะ แต่มีเรื่องอะไรก็บอกกันได้”

“ก็ไม่อยากให้เป็นภาระนี่น่า”

“มันไม่ใช่ภาระ แต่มันเป็นเรื่องที่เราเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน...กับใครสักคน” 

“ฮืม” 

จูนได้แต่พยักหน้า จำได้ดีว่าเขามักพูดแบบนี้เสมอ ตั้งแต่ครั้งที่บอกเขาว่าเธอเป็นพวกหลงทิศ หลงทางง่าย เขาก็ดูจะเป็นห่วง หากไปไหนในที่ที่ไม่คุ้นเคย เขาก็จะยอมเสียเวลาพาเธอไปทุกครั้ง อย่าว่าแต่สถานที่เลย บางครั้งไปดูงานนิทรรศการทีพิพิธภัณฑ์เธอยังเดินวนจนหลงทาง และเขาอีกนั้นแหละที่เป็นฝ่ายมารับเธอ เธอพยายามทำทุกอย่างไม่พึ่งพาเขา แต่...ก็เหมือนเดิม ที่มีแต่ชาเลตที่ช่วยเหลือโดยไม่เคยบ่นว่าอะไรเธอสักครั้ง

ฝนเทลงมาอย่างไม่บอกกล่าว ชาเลตลุกจากเก้าอี้เดินไปดูที่ประตูกระจกบานใส ท่าทางคืนนี้ฝนจะหนักทั้งคืน เขาเดินสำรวจดูล็อกประตูหน้าต่างทุกบานให้เรียบร้อย พอเดินกลับมาจูนก็จัดเก็บจานชามให้เรียบร้อยแล้ว

“ได้กินแบบนี้ทุกวันนั้น จูนอ้วนแน่ๆ”

“ผอมแบบนี้จะกลัวอ้วนอีกเหรอ”

“ไม่ได้กลัวอ้วน แต่มันอึดอัดเหมือนตัวจะระเบิด ตูม!”  จูนพูดแล้วทำตัวเหมือนจะระเบิด

แต่ทันใดนั้นเอง เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยง! ตามมาด้วยไฟฟ้าดับวูบลงไป  ร่างเพรียวตกใจผวาเข้ากอดคนตัวโต  เพราะความมืดทำให้ชาเลตไม่รู้หรอกว่าหญิงสาวมีสีหน้าอย่างไร เขาเพียงแค่กอดเธอแล้วลูบหลังอย่างปลอบโยน ไม่มีคำพูดใดนอกจากเสียงหัวใจที่เต้นอยู่  จูนรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากอกกว้าง  เพียงไม่กี่นาทีที่ได้อยู่ในวงแขนแต่ยาวนานเหมือนรอคอยมาทั้งชีวิต

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แต่ก็ต้องตกใจเมื่อรู้ว่าเขาก้มมองอยู่ก่อนแล้ว และยังไม่ทันจะเอ่ยปากพูดอะไร ริมฝีปากอุ่นของเขาก็ทาบทับลงมา  หัวใจของเธอเหมือนจะหยุดเต้นไปทันที ทุกสิ่งรอบข้างเหมือนหยุดนิ่งไป 

จูบ! ชาเลตจูบเธอ!

จูนตั้งสติได้ก็ผลักเขาออก  ชายหนุ่มมองเธอริมฝีปากนุ่มอย่างเสียดาย แต่ที่ทำให้เขารู้สึกผิดคือท่าทางถอยห่างของเธอ เขาทำเพียงได้แค่ถอนหายใจเบาๆ

“จูน”  เขาเรียกเธอน้ำเสียงอ่อนโยน ก้าวเข้าไปหาช้าๆ ความรู้สึกภายในทั้งหมดทั้งปวงมันควรได้พูดออกไป แค่พูดออกไปเท่านั้น

ไฟฟ้าสว่างพรึ่บขึ้นมาทันที ราวกับเวทมนต์เมื่อครู่เสื่อมสลายไปหมด ใบหน้าหวานแดงจัง บิดมือตัวเองไปมา พอเห็นเขาเดินเข้ามาใกล้ เธอก็แสร้งเดินไปที่บันไดทำท่าจะขึ้นห้องพักตัวเอง

“จูน...จูนง่วงแล้ว...จูน...จูนไปนอนก่อนนะ” 

จูนพูดติดอ่างไป ชี้มือชี้ไม้บอกชัดว่าตัวเองจะกลับเข้าห้องนอนตัวเอง แต่บังเอิญเธอเห็นจดหมายของเธอวางอยู่ในตะกร้าใบน้อยตรงทางเดิน  มือเรียวหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลขึ้นมาอ่านดูคราวๆ เธอพลิกอ่านดูชื่อผู้ส่ง สีหน้าเธอเปลี่ยนไปจนชาเลตรู้สึกถึงความเคร่งเครียดที่เกิดขึ้น

“ขอตัวนะ”

จูนรีบวิ่งขึ้นไปบนห้อง ชาเลตมองตามจนสุดสายตาลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ  นี่หนีหายไปอีกแล้ว ก็คงจะหลับยาวไปอีกเหมือนเคย  ในวูบหนึ่งของหัวใจก็ไม่อยากให้รางสังหรณ์ของตัวเองเป็นจริง แต่กระนั้นรสจูบแสนหวานนั้นมันก็คุ้มค่าที่ได้มา