9

“มีสิ เด็กในห้องเราไง”

“เราจะเริ่มทำงานได้เมื่อไหร่เหรอยา”

“พรุ่งนี้เลย เดี๋ยวให้น้าศักดิ์พาไปหาด็อกเตอร์สายันต์” น้าศักดิ์ที่กัลยาเอ่ยถึงคือด็อกเตอร์ศักดิ์ชายนั่นเอง

“ขอบใจนะ เดี๋ยวเลี้ยงข้าวมันไก่ตอบแทน”

“ไม่เอาหรอก ไม่ต้องเลี้ยงเรา แค่ช่วยเราติวหนังสือก็พอแล้ว ยิ่งโง่ๆ อยู่” คนพูดหัวเราะร่วนตามประสาคนเฮฮาไม่ค่อยซีเรียสกับอะไร

“ว่าตัวเองโง่ทำไม ในโลกนี้ไม่มีใครโง่หรอกนะ มีแต่ไม่รู้เท่านั้น คนเรา

ไม่รู้เรื่องหนึ่งไม่ได้หมายความว่าโง่ เพราะอาจจะรู้เรื่องอื่นที่คนอื่นไม่รู้ก็ได้ หลายคนรู้แค่เรื่องเดียวยังเลี้ยงตัวเองได้ไปจนแก่เลย” อันดาพยักหน้ารับปาก การติวหนังสือให้เพื่อนดีอย่างหนึ่งเพราะเป็นการทบทวนไปด้วยในตัว

ในภาคเรียนที่หนึ่งนั้นมีการแข่งกีฬาสีกันด้วย รุ่นพี่จะเฟ้นหาน้องๆ ปีหนึ่งผู้หญิงหรือกะเทยที่หน้าตาดีและกล้าแสดงออกไปเป็นเชียร์ลีดเดอร์

ส่วนน้องปีหนึ่งคนไหนที่ไม่เข้าตากรรมการก็ไปเป็นกองเชียร์อยู่บนสแตนเชียร์

บอกได้คำเดียวว่าร้อนตับแตก น้องปีหนึ่งจะต้องขึ้นสแตนเชียร์เพื่อ

ร้องเพลงให้เชียร์ลีดเดอร์เต้น โดยพี่ๆ จะเป็นคนนำร้อง มีการแข่งขันกัน

ทั้งประกวดเชียร์ลีดเดอร์ ประกวดกองเชียร์ และเชียร์กีฬาไปพร้อมๆ กัน

วายุเป็นนักฟุตบอลขวัญใจมหาชน เธอแอบไปเชียร์เขาอยู่ข้างสนาม สาวๆ ก็เชียร์เขากันทั้งนั้น คนขี้หวงแอบหึงเบาๆ อยู่ในใจ

เชอะ! เกลียด

“เกลียดใครเหรอ” เสียงกระซิบที่ริมหูทำให้เธอหันขวับไปมอง คนที่เธอแสนคิดถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง เธอกัดปากตัวเอง ส่ายหน้าเร็วๆ ไม่รู้ตัว

ว่าเผลอพูดมันออกไปด้วย

“เปล่า”

“เมื่อกี้ลมได้ยินนะ เกลียดเราเหรอ”

“ไม่ใช่เสียหน่อย” เธอรีบพูด

“แล้วเกลียดใคร”

“เปล่า”

“ปากแข็งจัง น่าจูบเสียให้เข็ด”

“คะ? ลมว่าอะไรนะ” เขาพูดเบามากจนเธอไม่ได้ยิน วายุอมยิ้ม

“หิวน้ำจัง” เขาอ้อน เธอกำลังช่วยพี่ๆ เสิร์ฟน้ำก็เลยรีบหาน้ำเย็นๆ ให้เขา

“เชียร์เราไหม”

“ก็เชียร์จ้ะ ลมเก่ง” เขายิงประตูนำคณะครุศาสตร์ไป 2-0 แล้ว

จริงๆ วายุมีความสามารถด้านกีฬาหลายอย่าง เขาเป็นนักวิ่งด้วย

ในแต่ละปีนอกจากแข่งกีฬาที่สถาบันแล้ว ยังต้องแข่งกีฬาต่างสถาบันด้วย

เขาเป็นตัวแทนของสถาบันที่โดดเด่นจนสาวๆ กรี๊ด ผู้ชายอะไร เรียนดี กีฬาเก่ง ยิ้มหวาน ขี้เล่น แต่... เกลียด

“เกลียดอะไร” เขาถามอีก ใบหน้าของเธอเหลอหลา ยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ไม่รู้ตัวว่าเผลอพูดออกไปทุกทีสิน่า จะบอกได้ยังไงว่าเกลียดผู้หญิง

ทุกคนที่เข้าใกล้เขา

“เชียร์เราด้วยนะ ถ้าอันดายิ้มหวานให้เรา เราจะยิงประตูอีก” เขาใช้นิ้วดึงปากด้านบนทั้งสองด้านของตัวเองขึ้น

เธอหัวเราะคิกๆ กับความขี้เล่นของเขา ก่อนจะรีบพยักหน้า พอดีกับเสียงนกหวีดที่ดังขึ้นเรียกให้นักกีฬาไปรวมตัว แล้ววายุก็ทำดังที่พูดจริงๆ

เขายิงประตูได้อีกครั้ง เสียงโห่และเสียงปรบมือดังไปทั่วสนาม

ต้องเข้าหอนอนก่อนหนึ่งทุ่ม

เธอพักอยู่ในหอของสถาบัน จะเดินเตร็ดเตร่เหมือนเด็กที่พักอยู่

ในหอข้างนอกไม่ได้

การรับน้อง (สยองขวัญ) ยังไม่จบ มันต้องรอให้สิ้นเทอมถึงจะหายใจหายคอได้ แต่ถ้ายังเป็นน้องปีหนึ่งก็ยังหืออืออะไรไม่ได้ ยิ่งถ้าเป็นน้องปีสอง

ยิ่งหือไม่ได้ใหญ่

เธอได้ยินรุ่นพี่แดกดันน้องปีสองว่า แหม... ตอนอยู่ปีหนึ่งไม่ชอบรับน้อง พอขึ้นปีสองว้ากน้องใหญ่เชียวนะ

เธอก็เห็นด้วยกับรุ่นพี่และก็ไม่เห็นด้วยในเวลาเดียวกัน เพราะว่ามันต้องสืบทอดตำแหน่งว้ากไม่ใช่เหรอ

ไม่ว้ากก็โดนรุ่นพี่ว้ากกลับน่ะสิ มันก็เหมือนวัฏจักรนั่นแหละ จะบอกว่าใครดีกว่าใครไม่ได้

อันดาขึ้นหอนอน เปิดบานเกล็ดแอบส่องไปด้านหลังหอ จะเรียกว่าส่องก็ได้นะ เพราะหลังหอของเธอเป็นอาคารเรียนที่วายุเรียนอยู่

เธอหน้างอเล็กน้อย ไม่เห็นเขาป้วนเปี้ยนอยู่แถวนั้น ในตอนเย็น เธอมักเห็นเขาช่วยอาจารย์รดน้ำต้นไม้ ถอดเสื้อโชว์กล้ามทำท่าอยากให้สาวๆ ขย้ำ

ก่อนทุ่มหนึ่งต้องรีบอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน กินข้าวกินปลาอะไรให้เรียบร้อย ห้ามส่งเสียงดัง ห้ามเดินลงส้น ห้ามแต่งตัวโป๊ ห้ามหัวเราะน่าเกลียด

นักศึกษาที่อยู่หอนอกสถาบันบอกว่าหอนอนในสถาบันโคตรน่าเบื่อ กฎระเบียบเยอะมาก แต่เธอกลับคิดว่ากฎระเบียบเยอะเช่นนี้เป็นการป้องกันอันตรายจากสิ่งไม่ดีไม่ให้มาแผ้วพาน ทั้งประหยัดทั้งปลอดภัยจากภยันตรายทั้งหลายทั้งปวง

กิจกรรมรับน้องในค่ำคืนนี้มีน้องๆ บางคนผ่านการแสดงความสามารถพิเศษ ยิ่งนานวันเข้าทุกคนยิ่งผ่าน แต่เธอยังไม่ผ่าน

กดดันสิคะ!

ไม่ผ่านก็ต้องออกไปแสดงทุกคืน ตอนนี้เครียดจัด จะแสดงอะไรดีนะ

ให้มันตลก ดูเหมือนเธอแสดงอะไรก็ไม่ตลกถูกใจรุ่นพี่ในหอเลย

“เป็นอะไรอันดา” เพื่อนๆ ในหอเอ่ยถามเมื่อเธอนั่งอยู่ในห้องอ่านหนังสือ ถอนใจเฮือกๆ

“เครียด... ความสามารถพิเศษยังไม่ผ่านเลย” อันดาตอบแล้วหน้างอหน่อยๆ ทำปากยื่นนิดๆ ถอนใจเฮือกๆ

“อย่าคิดมากเลยจ้ะ เดี๋ยวรุ่นพี่ก็ให้ผ่านเองนั่นแหละ”

“ถ้าเกิดไม่ผ่านจะทำยังไงล่ะ ไม่โดนไล่ออกจากหอเหรอ”

“รุ่นพี่จะกล้าไล่เราเหรอ ไม่ใช่เจ้าของหอเสียหน่อย”

“ไม่ใช่เจ้าของแต่ใหญ่สุด เขาหาทางบีบให้เราออกไปเองนั่นแหละ”

“ด้านได้อายอด ทนอยู่ไปเถอะ ทำตัวดีๆ เดี๋ยวรุ่นพี่เอ็นดูก็ให้ผ่านเอง

นั่นแหละ” มันเป็นคำปลอบใจที่ดีอยู่เหมือนกันนะ อันดาพยายามมองโลก

ในแง่ดี

กิจกรรมที่แสนเบื่อหน่ายคือการขอลายเซ็นรุ่นพี่มันไม่จบไม่สิ้นกันสักที เธอจัดตารางเวลาให้ตัวเอง เพราะต้องทำรายงานให้ลูกค้าอีกหลายคน อาศัยว่าลายมือสวยอ่านง่ายจึงมีคนจ้างเธอเยอะขึ้น แต่หลังๆ ต้องรอคิวเพราะเธอทำไม่ทัน ไหนจะงานของตัวเองอีกล่ะ นึกๆ แล้วอยากให้อาจารย์รับรายงานแบบพิมพ์ เธอจะไปนั่งพิมพ์ให้เสร็จเร็วๆ เพราะตอนมัธยมเคยเรียนพิมพ์ดีดมา เธอพิมพ์เร็วมาก มันก็โอเคกว่าการนั่งเขียนเป็นไหนๆ

อันดาตื่นเช้ามาขัดห้องน้ำและออกไปวิ่ง เธอคุ้นชินกับการตื่นเช้า

มาออกกำลังกายเพราะต้องทำทุกวัน

ตอนเช้าอากาศดี สูดอากาศได้เต็มปอด ที่สำคัญสุดคือรู้สึกว่าหุ่นดีขึ้นมากด้วย สายตาหันไปเห็นนักศึกษาในสถาบันซึ่งเป็นเด็กหอปั่นจักรยาน

ผ่านหน้า

กิเลสมาละ... เธออยากได้จักรยาน เพราะมันประหยัดน้ำมัน ได้ออกกำลังกาย ที่สำคัญคือมันได้ปั่นไปเที่ยวทั่วเมืองน่ะสิ

ในเมืองเล็กๆ แห่งนี้มีของขายหลายอย่าง ถ้ามีจักรยานก็สามารถออกไปเที่ยวชมนอกสถาบันได้ เธอเป็นเด็กบ้านนอกคอกนาที่ไม่เคยเข้าเมือง ไหนๆ ก็ได้มาอยู่ที่นี่แล้วก็ต้องเที่ยวชมให้ทั่วเสียหน่อย

ทำงานเก็บเงิน หาเงินซื้อจักรยานดีกว่า มีคนเคยบอกว่าถ้าเรามุ่งมั่น

ที่จะทำอะไรแล้ว

มันจะต้องสำเร็จแน่ๆ เธอไม่ใช่ลูกหลานคนมีเงิน ที่อยากได้จักรยาน

ก็จะโทร. ไปบอกบิดามารดาให้ซื้อให้ได้ในทันที

อันดาจำได้ว่าของทุกชิ้นที่เธอมีอยู่ ณ ปัจจุบัน เธอเก็บเงินซื้อเองทั้งหมด แม้แต่โทรศัพท์มือถือ

เธอคิดว่าโทรศัพท์ไม่ใช่ของฟุ่มเฟือยอะไร แต่มันสะดวกเวลาติดต่อกัน ขนาดโทรศัพท์มือถือที่บ้าน เธอยังซื้อให้มารดาด้วยตัวเอง เป็นโทรศัพท์มือสองที่เธอเก็บเงินซื้อหลังจากทำงานพิเศษในแต่ละวัน เธอเลือกปุ่มกดง่ายๆ

มารดาจะได้ใช้สะดวก มีอะไรก็โทร. หากันได้ ไม่ต้องนั่งรถกลับบ้านให้เหนื่อย

มีธุระสำคัญก็ติดต่อกันได้เลย

บิดาชอบเล่านิทานและเล่าเรื่องสมัยก่อนให้ฟัง ท่านบอกว่าเมื่อก่อน

จะไปไหนก็อาศัยการเดินเท้า

เดินกันสามสี่วันหรือเป็นสัปดาห์ บางครั้งเป็นเดือนกว่าจะถึงที่หมาย เดี๋ยวนี้สะดวกมาก มีรถรา มีโทรศัพท์ คุยกันไม่กี่คำก็เข้าใจ

การเรียนของเธอผ่านพ้นไปได้ด้วยดีในทุกวิชาเมื่อสอบมิดเทอม

เธอชอบเปิดบานเกล็ดแอบมองวายุที่หน้าอาคารเรียนทุกวัน

แค่เห็นหน้าเขาอยู่ไกลๆ ก็มีความสุขแล้ว สุขที่สุดจนบรรยายไม่ออกเลยล่ะ