ログイン共有
8
公開日:
2026-03-24 23:11:50“ไม่หรอก คนมีเงินก็ต้องใช้เงินสิ บ้านเราไม่รวยเหมือนลมนี่นา
จะใช้เงินเดือนละหมื่นได้ยังไง จะไปหาจากที่ไหน” เธอพูดแล้วยิ้มให้เขาอันดารู้สึกว่าวันนี้เธอมีความสุขอย่างที่สุด ได้คุยกับวายุจนเกือบเย็น เขาช่วยเธอทำรายงานโดยการสรุปคร่าวๆ ให้ฟัง เธอค้นพบว่าเขาเก่งมาก
สมคำร่ำลือ เขาเรียนเก่งเป็นอันดับหนึ่งของชั้นเรียน“เดี๋ยวเราเดินไปส่งนะ” เขาถือหนังสือให้เธอ หลังจากช่วยเธอทำงานที่ห้องสมุด เธอปฏิเสธ เขาก็ไม่ฟัง เลยไม่ห้ามปรามเขาอีก
“เกรงใจจังเลย ช่วยทำงานแล้วยังจะเดินมาส่งอีก”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเดินไปส่ง รถเราจอดอยู่หลังหอของอันดาน่ะ”
รถมอเตอร์ไซค์คันเก่งของเขาอยู่หน้าอาคารเรียนซึ่งก็คือหลังหอเธอนั่นเองอันดารู้สึกเหมือนตัวเองจะลอยได้ขณะเดินไปกับเขา ได้ใกล้ชิด
ได้สูดกลิ่นกาย ฟังเสียงเขาพูดโอ๊ย! ฟินที่สุดในสามโลกเลย แทบไม่อยากให้ถึงหอพักของตัวเองเลย อยากยืดระยะเวลาการเดินให้ช้ากว่านี้ลงอีกสิบถึงยี่สิบเท่า
แต่มันก็ถึงหอจนได้ เธอโบกมือลาเขาหน้าหอก่อนเดินเข้าหอด้วยหัวใจพองโต เจอกัลยาเพื่อนรักที่มารอเธออยู่ก่อนแล้ว
“นี่เบอร์โทรหวานใจเธอจ้ะอันดา” กัลยายื่นกระดาษแผ่นเล็กๆ ให้เพื่อนรัก คนที่รับกระดาษมาถือเอาไว้มองนิ่ง
“ไปขอมาจากเพื่อนๆ นายวายุน่ะ โทรไปสิ เอาคืนนี้เลยนะ ข้างนอก
มีโทรนาที รับรองว่าฟินยาว ถูกด้วย” เพื่อนรักของเธอหมายถึงนอกรั้วสถาบันซึ่งเป็นย่านการค้า มีพวกเสื้อผ้าข้าวของ อาหารการกินและธุรกิจอีกอย่างคือ โทร. นาที ถูกกว่าการใช้โทรศัพท์ตัวเองโทร. อีก“จะดีเหรอ”
“งั้นเอากลับมา” กัลยาแย่งกระดาษในมือไปอย่างว่องไว
“ยา... ให้แล้วเอาคืนได้ไง” อันดาหน้างอใส่เพื่อนรัก พยายามแย่งคืน
แต่อีกฝ่ายไม่ยอม“ไม่ให้แล้วล่ะ คนแถวนี้บอกว่าอะไรนะ... จะดีเหรอ” กัลยาทำสีหน้า
เจ้าเล่ห์“โทรก็ได้”
“ก็แค่นั้น” กัลยายื่นกระดาษให้เพื่อน แต่พออันดาทำท่าจะยื่นมือไปรับ คนอยากแกล้งก็รีบดึงมือหนีอีก
“เอาไปแล้วต้องโทรนะ” กัลยาเน้นย้ำ
“อือ... จะโทรแน่ๆ” เธอรับปากหน้าแดงจัด เลยโดนหยิกแก้มเข้าทีหนึ่ง ธุรกิจโทร. นาทีพวกนี้นาทีละไม่กี่สตางค์ อาจเพราะเจ้าของโทรศัพท์
ซื้อโปรพิเศษมาจากเครือข่ายต่างๆ ในราคาพิเศษ จึงมีนักศึกษาและประชาชนสนใจใช้บริการเป็นจำนวนมาก“จริงๆ เมื่อกี้วายุก็เดินมาส่งเรา” อันดาปริปากเล่า
“แล้วอะไรยังไง ยาไม่ทันเห็น ตกลงไปขอเบอร์เขามาแล้วเหรอ”
“ไม่ได้ขอ แค่นั่งคุยกันที่ห้องสมุดเฉยๆ”
“เอ... บังเอิญไปไหม”
“เราไปหาข้อมูลพรีเซนต์หน้าชั้นเรียนน่ะ หามาเผื่อด้วยนะ”
“ขอบใจจ้ะ แต่เราไม่พรีเซนต์คนแรกเด็ดขาด” กัลยาส่ายหน้าไปมาในทันที
“พรีเซนต์คนแรกดีจะตายไป พรีเซนต์หลังๆ โดนเพื่อนแย่งไปหมด
เดี๋ยวก็หาจุลินทรีย์ไม่ได้หรอก”“จุลินทรีย์ในโลกนี้ออกเยอะแยะ” กัลยาพูดแบบไม่ซีเรียส
“เยอะจริง แต่หลังๆ มันเป็นของยากๆ ที่คนอื่นไม่เอากันไง ออกไป
พรีเซนต์หลังๆ อาจารย์ถามเยอะนะยา”“เจ้าค่ะ งั้นพรีเซนต์ต่อจากอันดาแล้วกัน” กัลยาตัดบท หยิบฉลาก
ว่าใครจะออกไปคนแรก แต่หลังจากนั้นก็แล้วแต่ว่าใครอยากนำเสนอ เป็นคนถัดไป จริงๆ อาจารย์ไม่ได้บังคับเพราะยังไงทุกคนก็ต้องพรีเซนต์งาน อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นก็ไม่ได้คะแนน“มันต้องอย่างนี้สิ”
“ไหนเล่ามาหน่อย บังเอิญไปเจอกันที่ห้องสมุด เป็นไงบ้าง”
“ก็ไม่ได้เป็นอะไรนะ แค่นั่งคุยกันแล้วเขาก็เดินมาส่ง”
“โหย... ถ้าเป็นยานะอันดา ขอเบอร์โทรศัพท์ไปแล้ว”
“บ้าเหรอ เราเป็นผู้หญิงนะ”
“เป็นผู้หญิงแล้วทำไม”
“เราไม่ใจกล้าหน้าด้านขนาดนั้นไง”
“ผู้ชายมีน้อยใช้สอยอย่างประหยัด รู้ไหมเขาทำวิจัยมาแล้ว อีกสิบปีข้างหน้าประชากรชายจะลดลงไปมากกว่านี้อีกนะ”
“หือ... ถ้าเป็นอย่างนั้นเราก็ไม่คิดจะไปแย่งผู้ชายหรอกยา แต่ผู้หญิง
ควรคิดใหม่ทำใหม่นะ”“ยังไงเหรอ” กัลยาเอ่ยถามแล้วยิ้มขำเพื่อน อันดามักมีความคิดแปลกๆ แต่เป็นตัวของตัวเองมาก แม้จะขี้อายและขัดเขินกับเพศตรงข้ามเพียงใด
“เราก็ต้องอยู่ให้ได้โดยไม่มีผู้ชายยังไงล่ะจ๊ะ ทำงานหาเงิน รักษาสุขภาพ กินอาหารที่มีประโยชน์ สำคัญที่สุดคือหน้าที่การงานอย่าให้ด้อยกว่าผู้ชาย
เราก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งผู้ชายก็ได้ ถ้ามีแล้วต้องไปแย่งกัน ดีไม่ดียังได้ของ ไม่มีคุณภาพมาอีก” กัลยาหัวเราะร่วนกับแนวคิดของเพื่อน เธอพยักหน้า เห็นด้วยในทันที“มื้อเย็นกินอะไรกันดี”
“เรามีกับข้าวแล้ว” ตอนกลางวันเธอซื้อเอาไว้แล้ว สองมื้อรวมกันแค่ยี่สิบห้าบาท อิ่มอร่อย ตอนเช้ากินข้าวยำห่อละห้าบาท ค่ากับข้าววันหนึ่ง
ตกอยู่ที่สามสิบบาท คำนวณแล้วมันพอให้ตัวเองอยู่รอด ส่วนรายได้พิเศษ จากการทำงานเธอก็ใช้ในการเล่าเรียนเพราะต้องถ่ายเอกสาร พิมพ์งาน ค่าอินเทอร์เน็ตชั่วโมงละสิบบาท ร้านอินเทอร์เน็ตมีรอบสถาบัน เปิดออกไปประตูไหน หัวก็โขกไปหน้าร้านอินเทอร์เน็ตร้านขายกับข้าวก็เหมือนกันมีรอบสถาบัน ซึ่งตอนนี้กำลังฮิตกันมากเพราะแค่จานละสิบสองบาท เป็นอาหารตามสั่ง พวกข้าวไข่เจียวหมูสับ
ผัดกะเพรา ผัดพริก เครื่องแกงหมูกรอบ คะน้าหมูกรอบอะไรเทือกนั้น มันก็อิ่มอร่อยนะแค่สิบสองบาทเองเคยมีรุ่นพี่เล่าให้ฟังว่าเจ้าของร้านที่ขายอาหารตามสั่งจานละ
สิบสองบาทรวยเละ รวยแบบไม่รู้เรื่องเลย เพราะขายได้เยอะมากในแต่ละวัน เนื่องจากนักศึกษาในสถาบันหลักพันคน และวัตถุดิบที่นำมาปรุงก็ถูกมากด้วย“ว้า... จะชวนไปกินข้าวข้างนอกซะหน่อย” กัลยาย่นจมูกใส่เพื่อน
“เอาไว้พรุ่งนี้นะ”
“ด็อกเตอร์สายันต์อยากได้คนคีย์ข้อมูลเกี่ยวกับการวิจัยนมแพะน่ะ สนใจไหมอันดา”
“สนใจ” อันดารีบพยักหน้ารับในทันที
“เดี๋ยวให้น้าเราติดต่อให้” น้าของกัลยาคืออาจารย์ในมหาวิทยาลัย
สาขาฟิสิกส์ เป็นอาจารย์รูปหล่อที่สาวๆ กรี๊ดเพราะอายุยังน้อยแต่จบด็อกเตอร์แล้ว เธอสนิทกับกัลยาเลยเรียกอาจารย์คนนี้ว่าน้าตามเพราะท่านไม่ถือตัว บางทีก็รู้สึกตัวลอยเพราะได้อภิสิทธิ์พิเศษกับชาวบ้านชาวช่องเขาด้วย แต่การคบกับกัลยาไม่ได้ทำให้เธอเบ่งใส่คนอื่นหรอกนะ เธอยิ่งอ่อนน้อมถ่อมตนเข้าไปใหญ่ เพราะถ้าทำตัวดีๆ ก็จะมีคนจ้างงานเธอไปเรื่อยๆ ทำให้เธอ มีเงินใช้จ่ายในแต่ละเดือนโดยไม่รบกวนทางบ้านมากนัก“ได้ฉบับละยี่สิบบาท ด็อกเตอร์สายันต์จ้างนักศึกษาไปเก็บข้อมูล
แล้วหาคนคีย์ข้อมูลน่ะ อันดาพิมพ์งานเร็ว คงช่วยงานท่านได้เยอะเชียว”“ฉบับละยี่สิบบาทเลยเหรอ”
“ใช่แล้ว อาจารย์ท่านมีคอมฯ ให้คีย์ข้อมูลเสร็จสรรพ พาแค่ตัวและหัวใจไปก็พอ รับรองว่ารายได้เป็นกอบเป็นกำ”
“ขอบใจมากนะยา”
“เล็กน้อยน่า อันดารู้อะไรไหม”
“รู้อะไร”
“เวลายาอยู่กับอันดา เรารู้สึกเป็นตัวของตัวเองที่สุดไม่ต้องสร้างภาพ
ไม่ต้องเฟก”“หือ...”
“นักศึกษาในหอเราน่ะเป็นเด็กทุน แต่ละนางไฮโซทั้งนั้น เราทำตัวบ้าๆ บวมๆ จนๆ ไม่ได้นะ มันเหมือนไม่จริงใจ แต่ก็ต้องสร้างภาพนิดหน่อย”
“เราไม่ได้ดีขนาดนั้นสักหน่อย”
“ไม่เลย อันดาไม่สนใจอวดอ้างอะไรกับเราเลย แทบไม่สนใจข้าวของนอกกายเราด้วยซ้ำ เราอยู่ด้วยแล้วสบายใจมากๆ คือรู้สึกว่าอันดาจริงใจ
ไม่ต้องคอยปั้นหน้าเหมือนอยู่กับคนอื่น”“เราไม่สนเพราะเราจนต่างหากล่ะ” อันดาพูดแล้วยิ้ม
“ยิ่งจนนั่นแหละยิ่งสน เชื่อไหม เด็กในหอเราบางคนก็จนนะ แต่ทำตัวอวดรวยเพื่อให้ทัดเทียมกับคนอื่น”
“มีแบบนี้ด้วยเหรอ” อันดาถามอย่างงุนงง เธอไม่ค่อยสนใจเรื่องอวดร่ำอวดรวยหรือโชว์ข้าวของราคาแพงสักเท่าไหร่ เลยไม่ค่อยเข้าใจนักหรอก
ว่าทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย สิ่งที่เธอสนใจคือทำยังไงให้ตัวเองอยู่รอดไป ในแต่ละวัน ทั้งเรื่องเรียน เรื่องการเงิน โดยรบกวนทางบ้านให้น้อยที่สุด
最新チャプター
อันดาวายุ 55
“หยิกตัวเองทำไม เจ็บแย่ เดี๋ยวพิสูจน์ให้ดูว่าไม่ได้ฝัน” วายุพูดจบก็รวบร่างอวบเข้าไปกอดเอาไว้ ก่อนที่เขาจะจับท้ายทอยของเธออย่างมั่นคง บดจูบลงไปยังกลีบปากอวบอิ่ม เธอตาโต จิกมือกับคอเสื้อของเขาแล้วหลับตาพริ้มเขาผละออกห่างแล้วเธอจึงเห็นใบหน้าของเขาชัดขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ วายุยิ้มใส่ตา ก่อนที่เขาจะพาเธอเดินไปหยุดที่โต๊ะรับประทานอาหารที่ปูด้วยผ้าสีขาว มีแจกันดอกไม้สีชมพูหวานแหวว“นั่งสิอันดา”“นี่มันอะไรคะ” เธองงเป็นไก่ตาแตก“ลมเป็น บ.ก. ของสำนักพิมพ์ที่อันดาส่งงานมาพิมพ์นั่นแหละ”“ลมเป็น บ.ก.” เธอทวนคำ“ครับ”“แสดงว่าที่งานอันดาผ่านเพราะลมช่วยเหรอ”“ไม่ใช่ครับ เพราะงานของอันดามันดีจริงๆ ครับ”“เอ่อ... แล้วเรื่องเงินล่ะค่ะ”“มันเป็นค่าตอบแทนที่อันดาจะได้รับอยู่แล้วครับ”“ลมช่วยอันดา” เธอซาบซึ้งใจ ถึงแม้เขาจะปฏิเสธ แต่เธอคิดว่าเขาช่วย เธอรู้สึกว่าก้อนอะไรมันแล่นขึ้นมาจุกที่อก มันคือก้อนแห่งความตื้นตันจนแทบจะร้องไห้ เขาไม่ได้ไปไหน หลายปีแล้วที่เธอเฝ้าคิดถึง แต่เขาก็ยังอยู่ ยังอยู่ข้างๆ เธอ“ได้คำตอบหรือยังครับเด็กขี้แย อายุสามสิบกว่าแล้วนะ ถ้าจะสละโสดก็ต้องรีบๆ เข้านะ เดี๋ยวไม
อันดาวายุ 54
“อันดา ขอนอนด้วยสิ”“คะ?” เธออุทานมองหน้าเขา บิดามารดาเข้านอนหมดแล้ว วายุแค่ไปไหว้และพวกท่านก็หลับไปอีกครั้ง หลังจากตื่นขึ้นมาตอนเธอรถขับเข้ามาจอดในบ้าน สุขภาพของพวกท่านไม่ค่อยดี จึงนั่งสนทนานานๆ ไม่ได้“ลุงเริญกับป้าปริกไม่อยู่ ลมไม่มีกุญแจเข้าบ้าน ถ้าอันดาไม่ให้นอน ลมคงไปนอนหน้าบ้านลุงกับป้าให้ยุงกัดจนเป็นไข้เลือดออก” เขาทำเสียงน่าสงสาร“จ้ะ ลมอาบน้ำก่อนไหม” เขาพูดแบบนั้นเธอเลยปฏิเสธไม่ได้ จะไล่เขาไปก็ดูจะใจดำจนเกินไป“อาบหน่อยก็ดี จะได้ไม่เหนียวตัว อันดาขยันนะ ต่อเติมบ้านใหม่ให้พ่อแม่ด้วย”“รู้ได้ไงว่าอันดาทำ” เธอมองเขาอย่างสงสัย“เดาเอาน่ะ อันดาเป็นคนกตัญญู” เขารับผ้าขนหนูมาถือเอาไว้ ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ เธอจึงไปหาเสื้อผ้าของบิดามาให้เขาเปลี่ยนเดินมาอีกรอบเขาก็นุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำ หยดน้ำที่เกาะพราวไปทั่วตัวและร่างกายที่แข็งแรง กล้ามเป็นมัดๆ ทำเธอต้องลอบกลืนน้ำลาย รู้สึกขัดเขินจนต้องเบือนหน้าหนี แก้มร้อนผ่าวอย่างปัจจุบันทันด่วน“เสื้อผ้าของพ่อน่ะ พอจะใส่ได้ไหม”“ได้ครับ” เขายื่นมือมารับ ก่อนรวบมือเธอเอาไว้ด้วย“อุ๊ย!” อันดาอุทาน เงยหน้าขึ้นมอง หน้าแดงก่ำ เขาขยับใบ
อันดาวายุ 53
“วันเกิดเดือนหน้าอยากได้ของขวัญอะไรครับ” วายุเอ่ยถามน้องสาวคนสวย คนฟังตาโตทันที เอ่ยถามอย่างรู้ทัน“มาแนวสายเปย์แบบนี้จะให้น้องช่วยอะไรคะ”“ช่วยนัดว่าที่พี่สะใภ้มารับประทานอาหารหน่อย”“พี่อันดาน่ะเหรอคะ”“ครับ”“ทำไมคุณ บ.ก. อมยิ้มไม่นัดเองล่ะคะ”“ให้เลขาฯ คนสวยนัดให้ดีกว่า”“เห็นแต่รูปในบัตรประชาชน ไม่เคยเห็นตัวจริง พี่อันดาจริงๆ เป็นคนยังไงคะ”“เป็นคนสวย”“แน่ะ! ชมว่าสวย ถ้าเขาไม่สวยไม่ชอบเหรอ”“เป็นคนน่ารัก” คนพูดอมยิ้ม“นิสัยน่ารักหรือหน้าตาน่ารักคะ”“ทั้งสองอย่าง”“เชื่อเลยค่ะว่าเวลาคนเรามีความรัก หรือชอบใครสักคน คนที่เราชอบจะหน้าตาดี” นลินอมยิ้ม“เป็นคนกตัญญู” วายุชื่นชมผู้หญิงที่เขารักจากใจ อันดาในอดีตเป็นเช่นไร ปัจจุบันก็เป็นเช่นนั้น เธอไม่เคยเปลี่ยน และสำหรับเขา เธอน่ารักเช่นไร ก็ยังน่ารักเช่นนั้น“อันนี้เชื่อค่ะ ทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว ผู้หญิงดีๆ แบบนี้หายากนะคะ เสียสละความสุขส่วนตัวเพื่อพ่อแม่ ถ้าเป็นคนอื่นหนีไปมีความสุขคนเดียวดีกว่า ที่บ้านก็เต็มไปด้วยหนี้”“แล้วที่สำคัญสุด ทำกับข้าวอร่อย”“อันนี้คงต้องลองชิมกันแล้วล่ะค่ะว่าจะอร่อยจริงสมคำร่ำลือหรือเปล่า”“เดี๋ยวก็ได้ชิม
อันดาวายุ 52
เขาว่าในชีวิตมีเรื่องดีก็ต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นสลับกันไป เหมือนความทุกข์และความสุขไหลวนเข้ามาประดุจดั่งเพื่อนที่ไปมาหาสู่ แต่ไม่ได้อยู่กับเรานานมารดาต้องผ่าตัดอีกหลายครั้งเพราะก้อนเนื้อที่แม้จะไม่ใช่เนื้อร้ายแต่พอตัดเนื้องอกส่วนนั้นออกไป มันก็งอกกลับขึ้นมาใหม่การเดินทางที่ไกลเพราะต้องไปหาหมออีกจังหวัดหนึ่งมีค่าใช้จ่ายที่ค่อนข้างสูงทำให้อันดาต้องขยันเขียนนิยายส่งสำนักพิมพ์ และทำหน้าที่การเป็นครูอย่างเต็มที่วันเวลาผ่านไปจากเดือนเป็นปี คนเดียวที่เธอรู้สึกว่าพึ่งพิงได้ไม่ว่าจะยามทุกข์หรือยามสุขคือ บ.ก. อมยิ้ม เขาคอยปลอบใจ คอยให้กำลังใจ และคอยทำให้เธอหัวเราะได้ แล้ววันที่ต้องตัดสินใจก็มาถึง เมื่อบิดาล้มป่วยลงอีกคน และมารดาก็สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง อันดาเลยตัดสินใจที่จะลาออกจากงานประจำมาดูแลพวกท่านทั้งสองคนเธอยอมรับว่าใจหายและร้องไห้เมื่อเห็นลูกศิษย์หลายคนวิ่งมากอด ผู้อำนวยการโรงเรียนอนุมัติใบลาออกให้เธอพร้อมด้วยการที่เธอหาครูคนใหม่มาสอนแทน นั่นคือรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยที่กำลังหางานทำอยู่นั่นเองการออกจากงานประจำนั้นมันทำให้รู้สึกโหวงแปลกๆ เพราะจากที่เคยต้องตื่นตั้งแต่เช้ารีบร้อนไปโ
อันดาวายุ 51
“เราเหรอ มาเป็นครูแล้วก็กำลังจะเป็นนักเขียนมือสมัครเล่นด้วย” อันดาเล่าเรื่องงานเขียนให้เพื่อนรักฟัง กัลยาฟังแล้วอมยิ้ม เธอจดจำเรื่องราวของเพื่อนทุกอย่างเอาไว้ในสมอง สนับสนุนเพื่อนหากว่าเพื่อนทำอะไรแล้วมีความสุขกัลยาคุยกับอันดาอยู่พักใหญ่ก่อนจะวางสาย อันดามองสมุดบันทึกของตัวเองแล้วอมยิ้ม เธอจะเขียนให้ได้ทุกวัน วันละนิดวันละหน่อย สักวันมันก็ต้องจบเรื่องจนได้“ครูคะ มีคนฝากซาลาเปามาให้ค่ะ” อันดาสะดุ้งหลุดจากภวังค์ความคิดของตนเอง เธอนั่งอยู่ในห้องพักครู หลังจากตรวจการบ้านเสร็จก็คิดเรื่องพลอตนิยายว่าวันนี้จะเขียนอะไรต่อดี“ใครกันจ๊ะ” อันดาเอ่ยถามนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สองที่กำลังยืนยิ้มอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงานของเธอนัก“หนูไม่รู้ค่ะ มีคนฝากมาอีกที นี่โน้ตค่ะคุณครู”“ขอบใจจ้ะ” เธอกล่าวขอบคุณ ก่อนจะอ่านโน้ตเล็กๆ ใบนั้นแล้วอมยิ้ม“กินให้อร่อยนะครับคุณครู”“ใครกันนะ” เธอมองซาลาเปาลูกโตน่ากินแล้วค่อยๆ บิดูไส้ด้านใน เห็นว่าเป็นไส้หมูสับหอมกรุ่น มีเห็ดมีไข่เค็ม รสชาติหอมหวนทำเธอน้ำลายสอ พอชิมเข้าไปคำแรก แป้งนิ่ม ไส้กลมกล่อมอร่อยจนต้องกัดคำต่อๆ ไปเธอชอบกินซาลาเปาไส้หมูมากๆ ชักอยากรู้แล้วสิว่
อันดาวายุ 50
“หนูจะจำคำของพ่อเอาไว้จ้ะ”“นอนได้แล้ว ฝันดีนะลูกรัก”พลห่มผ้าให้บุตรสาวอย่างเบามือ“พ่อคะ”“ว่าไง”“หนูว่าจะไปสอนหนังสือ”“ก็เอาสิ”“จะลองไปสอบดู หนูไม่ได้เรียนครูมานะจ๊ะ แต่หนูจบวิทยาศาสตร์ ทางโรงเรียนต้องการครูสอนวิทยาศาสตร์ น่าจะไม่มีปัญหานะจ๊ะ”“ลองดูนะ อยากทำอะไรก็ทำเลย หนูเป็นคนเก่ง เรียนจบมาได้เพราะตัวหนู พ่อเองก็ละอายใจที่ไม่เก่งเหมือนพ่อคนอื่นเขา แถมยังเป็นหนี้เป็นสินมากมายขนาดนี้”“พ่ออย่าว่าตัวเองเลยจ้ะ ทุกคนย่อมผิดพลาดกันได้ หนูจะใช้หนี้ให้พ่อกับแม่เอง” อันดาขยับศีรษะไปนอนหนุนตักอุ่นๆ ของบิดา หลับตาพริ้มให้ท่านลูบศีรษะไปมาเบาๆคนแถวบ้านเริ่มถามกันว่าเรียนจบมาจะทำงานอะไร อันดาเพิ่งเข้าใจความรู้สึกของพี่คนหนึ่งที่เคยเล่าให้เธอฟัง สเต็ปการถามของคนที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านคือ เรียนอะไร เรียนจบจะทำอะไร คงไม่ใช่เอาใบปริญญามาแขวนไว้ตรงฝาบ้านหรอกนะ พอทำงานก็ถามว่าเมื่อไหร่จะมีแฟน เมื่อไหร่จะแต่งงาน พอแต่งงานก็จะถามว่าเมื่อไหร่จะมีลูก พอมีลูกคนแรกก็ถามว่าเมื่อไหร่จะมีลูกคนที่สอง พี่คนนั้นพูดถูก ชีวิตเป็นของเราทำไมต้องไปแคร์ลมปากคนอื่นด้วยรุ่งเช้าของวันใหม่ อันดาไปสมัครงา
あなたも気に入るかもしれません
ราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน306.8K ビューวิศวะร้อนรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์109.9K ビューรอยร้าวรัก
Sitha47.9K ビューภรรยาจำเลยของท่านประธานยื้อรัก
ซ่งจิ้น52.2K ビューติวรักบทเรียนร้อน
อลิซาเบธ ลี2.4K ビューรักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก)
Sitha1.2K ビューเฮียสี่อยากมีเมีย
เจ้าหมูน้อย1.9K ビューหย่าพ่ายรัก
มนต์จันทร์309 ビュー
