Alle Kapitel von อันดาวายุ: Kapitel 1 – Kapitel 10

ตอนเช้าต้องตื่นมาวิ่งออกกำลังกาย รุ่นพี่ให้หยิบฉลากจัดกลุ่ม เธออยู่อีกกลุ่มหนึ่ง นึกเสียดายมากๆ ที่ไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับเขาเขาไม่เห็นเธอหรอกนะ เพราะเธอไม่มีโอกาสเข้าใกล้เขาเลย มีแต่สาวๆ มารุมมาตุ้ม เธอเลยแอบมองเขาอยู่ห่างๆคิดๆ แล้วก็แอบหมั่นไส้ แต่ผู้หญิงหน้าตาธรรมดาแบบเธอ ใครเขาจะสนใจกันล่ะตอนแรกที่มาเข้าค่าย เธอไม่อยากมาเลย แต่ตอนนี้ไม่อยากให้ครบสามวันเลยด้วยซ้ำแต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา...หลังจากเข้าค่ายเสร็จก็มีการปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ มารดาของเธอฝากเธอให้ไปอยู่กับหลานของท่าน เรียกให้ถูกคือลูกพี่ลูกน้องของเธอ นับกันแล้วมีศักดิ์เป็นพี่สาวพี่สาวเป็นพวกปล่อยเงินกู้นอกระบบดอกเบี้ยร้อยละยี่สิบ อยู่ในชุมชนที่ไม่ไกลจากสถาบันที่เธอเรียนมากนัก หล่อนใจดีมาก ตอนเช้าๆ เธอมาเรียนก็เดินมาทางด้านหลังของสถาบัน ผ่านวิทยาลัยพลศึกษาไม่นานก็ถึงสถาบันที่ตัวเองเรียนอยู่การอยู่กับพี่สาวที่เป็นลูกพี่ลูกน้องดีอยู่อย่างคือไม่ต้องเสียค่าเช่าบ้าน ค่าหอพัก มันก็ประหยัดไปอีกแบบหนึ่ง มารดาของเธอขายผัก ให้เงินเธออาทิตย์ละสองร้อยบาท โคตรน้อยมากสำหรับนักศึกษาอย่างเธอ แต่เธอซาบซึ้งในบุญคุณของท่าน สอง

ไม่อยากให้ถึงคืนนี้เลย มันคือคืนนรกชัดๆ รับน้อง (สยองขวัญ) รุ่นพี่มหาโหดชอบให้ทำอะไรปัญญาอ่อนแล้วก็ขำกันใหญ่ เห็นรุ่นน้องเป็นตัวตลก แกล้งได้แกล้งดีอันดานั่งทำรายงานจนเพลิน เธอสะดุ้งเมื่อเพื่อนๆ ในหอเดินเข้ามาในบล็อกนอน รุ่นเดียวกันแต่คนละสาขาวิชาบล็อกนอนคือเตียงสองชั้นที่วางอยู่ในแต่ละล็อกของแต่ละด้านในหอ มีทางเดินตรงกลาง ไม่มีห้องหับมิดชิดเหมือนค่ายทหารนั่นแหละ นักศึกษาที่ได้รับทุนจะอยู่หอไฮโซ มีห้องพักอย่างดียังกับได้นอนโรงแรม“อันดาไปเก็บรองเท้าได้แล้ว เดี๋ยวโดนปรับนะ”“เฮ้ย! เราทำรายงานจนลืมเวลา น้ำก็ยังไม่ได้อาบ” เหลืออีกสิบนาที อันดารีบเก็บของวิ่งไปที่เตียงนอนของตัวเอง ระหว่างทาง รุ่นพี่มองมาด้วยสายตาพิฆาตโอ๊ย! เธอลืมตัววิ่งเสียงดัง เดี๋ยวตอนเรียกประชุมโดนแน่ๆ เลยอันดาเอ๊ย!เธอต้องรีบทำทุกสิ่งอย่างให้เสร็จภายในสิบนาที ไม่เช่นนั้นได้นอนเน่าน้ำไม่ได้อาบแน่ๆ ในคืนนี้กฎเหล็กของที่นี่ รุ่นน้องปีหนึ่งต้องได้อาบน้ำก่อนประชุมเท่านั้น หลังประชุมเสร็จไม่มีสิทธิ์ลงมาอาบน้ำในห้องน้ำรวมเหมือนรุ่นพี่อีกแล้วอันดาหัวหดเมื่อต้องมานั่งประชุมในหอนอน เหตุผลที่เธออยู่ในหอพักของสถาบันเพร

ปลอบใจตัวเองว่าเรียนจบที่ไหนไม่สำคัญหรอก...สำคัญตรงที่เรียนจบแล้วจะทำงานอะไร จะสร้างเนื้อสร้างตัวได้ไหม เศรษฐีหลายคนเรียนไม่จบสักสถาบันเดียวก็รวยเป็นร้อยล้านพันล้านเอาล่ะ! เรียนที่นี่ก็เรียนที่นี่ละวะแหม... อันดาแอบมะเหงกหัวตัวเอง ทำยังกับว่ามีที่อื่นให้เธอเลือกเรียนทั่วทิศทั่วไทยเสียอย่างนั้นล่ะเธอไม่ได้บ้านรวยนะ ถึงจะได้เลือกเรียนที่ไหนก็ได้แก๊งเด็กเกษตร...เธอเรียกแก๊งเด็กเกษตรก็เพราะว่าเพื่อนๆ ของวายุอยู่รวมกันเป็นแก๊ง สถาบันในต่างจังหวัดแบบนี้ นักศึกษาที่มาเรียนไม่ได้เก่งกาจอะไรเลย แต่เธอแอบสืบรู้มาว่าวายุเรียนเก่งมาก เขาสอบได้คะแนนเต็มเกือบทุกวิชา เขาจบจากโรงเรียนดังประจำจังหวัด บิดามารดาร่ำรวยใช่ย่อย แค่มองเขาและหันมามองตัวเองก็ต่างกันลิบลับ ยังกับหน้ามือกับหลังมือฟ้ากับเหว!เจ้าชายกับนางซิน เออ... อันนี้เข้าท่าหน่อยเผื่อเจ้าชายจะเหลียวแลนางซินอย่างเธอบ้างเพื่อนๆ ในหอพักชวนเธอไปรับประทานอาหารที่ศูนย์อาหารของสถาบัน เลยจำต้องเดินผ่านอาคารเรียนสาขาเกษตรศาสตร์แล้วคนที่เธอแอบชอบก็นั่งอยู่ตรงนั้นขาสั่นอีกแล้วอันดาจะทำไงดี... จะทำไงดีในขณะที่อันดากำลังว้าวุ่นใจ เธอก็สำนึกว

“ไม่หรอก คนมีเงินก็ต้องใช้เงินสิ บ้านเราไม่รวยเหมือนลมนี่นา จะใช้เงินเดือนละหมื่นได้ยังไง จะไปหาจากที่ไหน” เธอพูดแล้วยิ้มให้เขาอันดารู้สึกว่าวันนี้เธอมีความสุขอย่างที่สุด ได้คุยกับวายุจนเกือบเย็น เขาช่วยเธอทำรายงานโดยการสรุปคร่าวๆ ให้ฟัง เธอค้นพบว่าเขาเก่งมากสมคำร่ำลือ เขาเรียนเก่งเป็นอันดับหนึ่งของชั้นเรียน“เดี๋ยวเราเดินไปส่งนะ” เขาถือหนังสือให้เธอ หลังจากช่วยเธอทำงานที่ห้องสมุด เธอปฏิเสธ เขาก็ไม่ฟัง เลยไม่ห้ามปรามเขาอีก“เกรงใจจังเลย ช่วยทำงานแล้วยังจะเดินมาส่งอีก”“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเดินไปส่ง รถเราจอดอยู่หลังหอของอันดาน่ะ” รถมอเตอร์ไซค์คันเก่งของเขาอยู่หน้าอาคารเรียนซึ่งก็คือหลังหอเธอนั่นเองอันดารู้สึกเหมือนตัวเองจะลอยได้ขณะเดินไปกับเขา ได้ใกล้ชิด ได้สูดกลิ่นกาย ฟังเสียงเขาพูดโอ๊ย! ฟินที่สุดในสามโลกเลย แทบไม่อยากให้ถึงหอพักของตัวเองเลย อยากยืดระยะเวลาการเดินให้ช้ากว่านี้ลงอีกสิบถึงยี่สิบเท่าแต่มันก็ถึงหอจนได้ เธอโบกมือลาเขาหน้าหอก่อนเดินเข้าหอด้วยหัวใจพองโต เจอกัลยาเพื่อนรักที่มารอเธออยู่ก่อนแล้ว“นี่เบอร์โทรหวานใจเธอจ้ะอันดา” กัลยายื่นกระดาษแผ่นเล็กๆ ให้เพื่อนรัก คนที่รับกร

ช่วงเสาร์-อาทิตย์เธอนั่งรถประจำทางกลับบ้าน ดีหน่อยว่ารถตุ๊กตุ๊กเขาคิดครึ่งราคาเมื่อเราใส่ชุดนักศึกษา เธอจึงเซ็นออกจากหอนอนในวันศุกร์เพื่อกลับไปช่วยบิดามารดาทำงานสองวัน เย็นวันอาทิตย์ก่อนหนึ่งทุ่ม นักศึกษาหอนอนทุกคนต้องเซ็นเข้าหอ ไม่เช่นนั้นจะโดนปรับเงินถึงสองร้อยบาท นั่นมันเงินที่เธอต้องใช้ชีวิตให้รอดในแต่ละอาทิตย์เชียวนะเธอไม่มีวันเข้าหอสายอย่างเด็ดขาด!“สวัสดีจ้ะพ่อ สวัสดีจ้ะแม่” อันดาไหว้บิดามารดาด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ ลงจากรถเมล์เธอก็เดินจากปากซอยบ้านมายังบ้านของตัวเอง เป็นระยะทางเกือบสามกิโลเมตร เดินกลับมาคนก็ทักกันทั้งหมู่บ้าน เธอยิ้มแย้มไปตลอดทาง มองท้องฟ้าเบื้องบน แสงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า เบื้องหน้าของเธอคือเทือกเขาสันกาลาคีรี มองแล้วต้องอมยิ้ม เทือกเขาที่นี่อุดมสมบูรณ์และสวยมาก ป่าเขาที่เต็มไปด้วยต้นไม้ ในเวลาเช้าๆ หมอกจะปกคลุมเทือกเขาครึ่งหนึ่ง มองแล้วสวยงามจับตาในความรู้สึกของอันดารอบกายที่เธอกำลังเดินกลับบ้านนั้นคือท้องทุ่งนารายล้อมไปด้วยฝูงนกและวัวควายที่ชาวบ้านเลี้ยงเอาไว้อันดาหยุดมองนกเอี้ยงที่กำลังเกาะอยู่บนหลังควาย ตอนเด็กๆ ครูประจำชั้นที่สอนวิชาภาษาไทยพูดว่