EP 11 อะไรในท้อง

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในห้องนอนใหญ่ดูสว่างไสวขึ้นแม้แต่น้อย บนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์ลิน เพิ่งจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจากอาการสลบไสล

ร่างกายบอบบางบอบช้ำสะบักสบอมไปหมดทุกสัดส่วน พิษไข้ยังคงรุมเร้าจนหัวแทบแตก ลมหายใจอุ่นร้อนหอบฮัก รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ

ช่องทางด้านหลังบวมช้ำระบมหนัก ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาทุกครั้งที่ขยับตัว คราบเลือดแห้งกรังกับคราบน้ำรักบนผ้าปูที่นอนเป็นตราบาปย้ำเตือนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

แกร๊ก...

เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกสิงหาเดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูพันท่อนล่างผืนเดียว เส้นผมสีเข้มเปียกชื้น ชายหนุ่มปรายสายตาคมกริบมามองลินที่กำลังพยายามยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก

"ตื่นแล้วก็ดี..." สิงหาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความรู้สึกผิด

"จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน"

ลินชะงักกึก เขาก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาผู้ชายตรงหน้า น้ำตาหยดใสร่วงซาบแก้มเนียนอย่างช้าๆ ร่างบางสั่นเทาด้วยความพรั่นพรึงและความเหนื่อยล้า ลินค่อยๆ ขยับนิ้วมืออันอ่อนแรงขึ้นทำภาษามือสื่อสารเบาๆ

(ผม... ผมเจ็บเหลือเกินครับคุณสิงหา ปล่อยผมไปพักเถอะครับ)

สิงหามองมือสั่นๆ ของลิน ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิด อารมณ์ค้างคากับเรื่องงานมืดเมื่อวานบวกกับความต้องการทางกายที่ยังไม่ตื่นเต็มที่ กลับพุ่งสูงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นท่าทางเจ็บปวดและยอมจำนนของคนตรงหน้า

สิงหาก้าวขึ้นมาบนเตียง ชายหนุ่มคว้ารวบข้อมือทั้งสองข้างของลินไว้แน่น แล้วดันร่างบางให้นอนราบลงกับฟูกหนาอีกครั้ง

"อื้อ! อื้อ!" ลินส่ายหน้าพัลวัน ดวงตากลมโตสั่นระริกเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

(ไม่นะครับคุณสิงหา... ร่างกายผมไม่ไหวแล้วจริงๆ ได้โปรดเถอะครับ!)

ลินพยายามส่งสายตาอ้อนวอนสุดชีวิต น้ำตาไหลทะลักออกมาซาบสองแก้ม แต่สิงหาไม่สนใจ ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่เปรอะน้ำตา รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายสะท้อนกับแสงแดดยิ่งดูชัดเจน

"แกไม่มีสิทธิ์มาขอร้องฉันลิน" สิงหากระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงกดต่ำและดุดัน

"ตราบใดที่หนี้ห้าสิบล้านยังอยู่ แกก็เป็นได้แค่ของเล่นชดใช้หนี้บนเตียงฉันเท่านั้น!"

พูดจบ สิงหาก็ถอดผ้าขนหนูออกจากเอว ชายหนุ่มแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาเรียวที่สั่นพะรึบพะรับ รวบขาทั้งสองข้างของลินยกขึ้นสูง ชายหนุ่มมองช่องทางด้านหลังที่บวมบอบช้ำด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ความปรานี

ไร้ซึ่งการโลมเล้า ไร้ซึ่งตัวช่วยใดๆ ทั้งสิ้น สิงหาดันแกนกายใหญ่โตของตัวเองรุกรานเข้าสู่ช่องทางด้านหลังของลินอย่างรุนแรง ลึกซึ้ง และบ้าคลั่งในรวดเดียว

"อั่ก!..."

เสียงอักดังสนั่นในลำคอของลิน ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ความรู้สึกเหมือนร่างกายถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ บาดแผลเก่าที่ยังไม่ทันหายดีถูกฉีกซ้ำรอยเดิมอย่างป่าเถื่อน เลือดสีสดไหลซึมปะปนออกมาตามโคนขาเนียนอีกครั้ง

ไม่มีเสียงกรีดร้อง... มีเพียงน้ำตาที่ไหลทะลักซาบสองแก้ม ร่างกายเล็กเกร็งกระตุกอย่างหนักหน่วง

สิงหาขมวดคิ้วแน่น ชายหนุ่มเริ่มกระแทกกระทั้นสะโพกเข้าออกอย่างรุนแรงและหนักหน่วงทันที เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมทั่วห้องนอนกว้าง สิงหากระทุ้งสะโพกเน้นย้ำเข้าไปลึกที่สุดทุกจังหวะอย่างเอาแต่ใจ

ตับ! ตับ! ตับ!

ร่างบางของลินสั่นคลอนไปตามแรงส่งอันหนักหน่วง ลินใช้มือที่หลุดจากการจับกุมจีบผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าหวานแนบลงกับหมอน ร้องไห้สะอื้นไร้เสียง รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายชุ่มไปด้วยเหงื่อและน้ำตา

"ฮึก... อื้อ..."

ลินสะอื้นไร้เสียง ร่างกายบอบช้ำเจ็บแสบจนชาไปหมด หัวใจของเด็กหนุ่มแหลกสลายอย่างสมบูรณ์ ลินหยุดดิ้นรน หยุดส่งสายตาอ้อนวอน ดวงตากลมโตลอยว่างเปล่าจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง มองท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่เขาไม่มีโอกาสได้สัมผัสอีกแล้ว

ในใจของลินตระหนักดี... นี่คือกรงขังแห่งความสิ้นหวัง เขาไม่มีวันหนีพ้น ไม่มีใครมาช่วย และทำได้เพียงก้มหน้ารับกรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่อต่อไป

สิงหาก้มลงซุกไซ้ขบกัดซอกคออุ่นอย่างหื่นกระหาย ชายหนุ่มเร่งจังหวะความเร็วและความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ กระแทกสะโพกเน้นย้ำเข้าใส่ช่องทางบอบช้ำอย่างไม่ปรานี

"อืม..." สิงหาคำรามในลำคอด้วยความพึงพอใจ ชายหนุ่มกระตุกเกร็ง ร่างหนาเกร็งสะพรั่งก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำรักอุ่นร้อนเข้าสู่ภายในช่องทางบอบช้ำของลินจนล้นทะลัก

สิงหาแช่กายไว้นิ่งๆ ลมหายใจหอบถี่ ก่อนจะค่อยๆ ถอนแกนกายออกอย่างช้าๆ คราบเลือดและคราบน้ำรักไหลซึมออกมาปะปนกันบนผ้าปูที่นอน

ลินนอนตะแคงขดตัวงอนิ่งอยู่บนเตียง ลมหายใจแผ่วเบา ร่างกายสบักสบอมจนแทบไร้ความรู้สึก คราบน้ำตาแห้งกรังบนแก้มเนียน รอยปานสีแดงบนหน้าเด่นชัดอยู่ในความเงียบงัน

สิงหาลุกขึ้นยืน จัดแต่งเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย ชายหนุ่มมองลงมาที่เด็กหนุ่มที่นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงด้วยสายตาเรียบเฉย

"ทำความสะอาดตัวเองซะ" สิงหาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แล้วลงไปช่วยงานข้างล่าง อย่ามานอนอู้"

พูดจบ สิงหาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องนอนไป ปิดประตูลงดัง ปัง!

ลินนอนกอดตัวเองอยู่บนเตียงกว้าง น้ำตาหยดใสร่วงซาบแก้มลงสู่หมอนอีกครั้ง... เด็กหนุ่มยอมรับชะตากรรมอันแสนทรมานนี้อย่างหมดหัวใจ

โดยที่ไม่รู้เลยว่าความสัมพันธ์อันมืดมนและบทรักที่รุนแรงในครั้งนี้

กำลังจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาไปตลอดกาล... พร้อมกับสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่กำลังจะเติบโตขึ้นในร่างกายอันบอบช้ำนี้