EP 10 ความทรมาน NC

ความมืดมิดในห้องนอนใหญ่ถูกแลกเปลี่ยนด้วยแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง ลมหายใจแผ่วเบาของลินเพิ่งจะเริ่มกลับมาเป็นปกติได้ไม่นาน

หลังจากที่เขาสลบไสลไปหลายชั่วโมง ร่างกายบอบบางนอนขดตัวอยู่บนเตียงกว้าง รอยเขียวช้ำและแผลเก่าตามลำตัวยังคงระบม รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายดูซีดจางลงภายใต้ผิวแก้มที่ขาวซีดเพราะความอ่อนแรง

​แกร๊ก...

​เสียงประตูห้องนอนเปิดออกอีกครั้ง ร่างสูงใหญ่ของสิงหาก้าวเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มอยู่ในสภาพท่อนบนเปลือยกาย เผยให้เห็นแผงอกแน่นและรอยสักทึบตรงไหล่

กลิ่นบุหรี่ผสมแอลกอฮอล์โชยหึ่ง ชายหนุ่มเพิ่งผ่านการทำงานเครียดตลอดทั้งวันและพยายามจะหาทางปลดปล่อยกับหญิงสาวคนอื่น

แต่กลับพบว่าไม่มีใครทำให้เขาพึงพอใจได้เลย... ความต้องการทางกายที่คั่งค้างและคุมไม่อยู่ กลับเรียกร้องเพียงเรือนร่างบอบช้ำของเด็กใบ้คนนี้เท่านั้น

​สิงหาก้าวตรงไปที่เตียง ชายหนุ่มมองลงมายังลินที่กำลังปรือตาขึ้นมองด้วยความตระหนก สายตาคมกริบฉายแววหื่นกระหายและดุดันอย่างคุมไม่อยู่

​"ตื่นแล้วก็ดี..." สิงหากระชากเสียงห้วนต่ำ

​ลินเบิ่งตากว้างด้วยความพรั่นพรึง ร่างกายที่รวดร้าวพยายามขยับถอยหนีไปทางหัวเตียงทันที เขายกมืออันสั่นเทาขึ้นทำภาษามือสื่อสารอย่างลุกลี้ลุกลน น้ำตาเอ่อล้นเบ้าตาขึ้นมาอีกครั้ง

​(คุณสิงหา... ได้โปรดเถอะครับ... ผมยังเจ็บอยู่เลย ร่างกายผมไม่ไหวแล้วจริงๆ)

​"หุบปาก!" สิงหาไม่ฟัง ชายหนุ่มก้าวขึ้นมาบนเตียง คว้ารวบข้อเท้าทั้งสองข้างของลินแล้วออกแรงดึงกลับมาใต้ร่างอย่างรวดเร็ว

​"อื้อ! อื้อ!" ลินส่ายหน้าพัลวัน สองมือพยายามยันแผ่นอกหนาไว้สุดกำลัง น้ำตาไหลซาบแก้มเนียน

ลินส่งสายตาอ้อนวอนขอความเมตตา แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาจากสิงหา มีเพียงความดิบเถื่อนและความเอาแต่ใจเท่านั้น

​"แกเป็นของฉันลิน! ฉันต้องการตอนไหน แกก็ต้องให้!" สิงหาบดเบียดร่างกายหนาลงมาทับ รวบข้อมือทั้งสองข้างของลินกดไว้กับฟูกหนา

​แค่ว!

​สิงหากระชากกางเกงของลินออกอย่างรุนแรงและรวดเร็ว ชายหนุ่มแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาเรียวที่สั่นพะรึบพะรับ ไร้ซึ่งการโลมเล้า ไร้ซึ่งความอ่อนโยนหรือตัวช่วยใดๆ

สิงหาดันแกนกายใหญ่โตของตัวเองรุกรานเข้าสู่ช่องทางด้านหลังของลินอย่างรุนแรงและลึกซึ้งในรวดเดียว

​"อั่ก!..."

​เสียงอักดังขึ้นในลำคอของลิน ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ความรู้สึกเหมือนช่องทางบอบช้ำถูกฉีกซ้ำรอยแผลเก่า เลือดสดๆ ไหลซึมปะปนออกมาตามโคนขาเนียนอีกครั้ง

ลินอ้าปากค้าง ไร้เสียงกรีดร้อง มีเพียงน้ำตาที่พุ่งทะลักออกมาซาบสองแก้มไม่ขาดสาย

​สิงหาขมวดคิ้วแน่นด้วยความอารมณ์เสีย ชายหนุ่มเริ่มกระแทกกระทั้นสะโพกเข้าออกอย่างรุนแรง บ้าคลั่ง และหนักหน่วงตั้งแต่เริ่มแรก ความต้องการที่สะสมมาทั้งวันถูกปลดปล่อยลงที่ร่างบางอย่างไม่ปรานี

​ตับ! ตับ! ตับ!

​เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมทั่วห้องนอนใหญ่ ร่างบางของลินไคล่องไปตามแรงส่งอันหนักหน่วง ลินใช้เล็บบดขยี้ลงบนผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

ใบหน้าหวานแนบลงกับหมอน ร้องไห้สะอื้นไร้เสียง รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายชุ่มไปด้วยเหงื่อและน้ำตา

​เวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า...

​สิงหาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก ชายหนุ่มเปลี่ยนท่วงท่า รวบเอวบางของลินให้ยกขึ้นสูง แล้วกระแทกสะโพกเข้าใส่จากทางด้านหลังอย่างหนักหน่วงและถี่กระชั้น

ความรุนแรงที่ต่อเนื่องยาวนานหลายชั่วโมงทำให้อุณหภูมิในร่างกายของลินพุ่งสูงขึ้นอีกครั้งด้วยพิษไข้

​"ฮึก... อื้อ..."

​ลินสะอื้นไร้เสียง ลมหายใจเริ่มติดขัดและแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ร่างกายบอบช้ำสบักสบอมจนแทบไร้ความรู้สึก ขากรรไกรเกร็งแน่นจนริมฝีปากแห้งผากมีเลือดซึมจากการกัดปากอดทนต่อความเจ็บปวด

​สิงหาก้มลงซุกไซ้ขบกัดซอกคออุ่นอย่างหื่นกระหาย ชายหนุ่มกระแทกสะโพกเน้นย้ำเข้าไปลึกที่สุด ปลดปล่อยหยาดน้ำรักเข้าสู่ภายในช่องทางบอบช้ำเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่อาจนับได้

แต่ชายหนุ่มก็ยังคงถอนกายออกแล้วดันกลับเข้าไปใหม่ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้จักพอ

​"อืม... แน่นดีเหลือเกิน" สิงหาพึมพำเสียงพร่ามัวข้างหู ชายหนุ่มกดสะโพกกระแทกเน้นย้ำอย่างเอาแต่ใจ

​ดวงตากลมโตของลินลอยว่างเปล่า มองไปที่ความมืดมิดตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา แววตาของเด็กหนุ่มแหลกสลายอย่างสมบูรณ์

ร่างกายของเขารู้สึกชาไปทั้งตัว ความเจ็บปวดสะสมจนสมองเริ่มรับไม่ไหว ภาพตรงหน้าค่อยๆ พร่ามัวและหมุนเคว้ง

​"คุณ... สิง... ฮึก..." ลินพยายามอ้าปาก ขยับริมฝีปากไร้เสียงเพื่อขอร้องเป็นครั้งสุดท้าย

​ทว่าสิงหากลับไม่สนใจ ชายหนุ่มยังคงกระแทกสะโพกเข้าใส่ช่องทางบอบช้ำอย่างรุนแรงและหนักหน่วงต่อไป ความเสพติดในเรือนร่างนี้ทำให้เขาขาดสติและคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

​ตับ! ตับ!

​กระทั่งจังหวะสุดท้าย สิงหากระทุ้งสะโพกเข้าไปลึกที่สุดแล้วกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยหยาดน้ำรักอุ่นร้อนเข้าสู่ภายในช่องทางยับเยินของลินจนหมดสิ้น

​ในวินาทีนั้นเอง... ร่างกายบอบบางของลินก็เกร็งกระตุกเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนิ่งสะกด เปลือกตาบางปิดลงพร้อมกับหยดน้ำตาสุดท้าย เด็กหนุ่มสบักสบอมเกินกว่าจะทนไหว และหมดสติสลบไปคาทรวงอกของเตียงกว้างอีกครั้ง

​สิงหาถอนแกนกายออกอย่างช้าๆ ชายหนุ่มลมหายใจหอบถี่ เขามองลงมายังร่างบอบบางที่นอนหมดสติ ไร้การตอบสนอง คราบเลือดสีแดงสดปะปนกับคราบน้ำรักไหลซึมออกมาจากช่องทางด้านหลังลงบนผ้าปูที่นอนจนเปรอะเปื้อนไปทั่วบริเวณ

​สิงหาขมวดคิ้วเล็กน้อย ชายหนุ่มยกมือขึ้นเสยผมที่เปียกชื้นเหงื่อ เขามองใบหน้าหวานซีดเผือดที่มีรอยปานสีแดงเด่นชัดของลินด้วยสายตาที่สับสนวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาตามเดิม

​"อ่อนแอจริง..." สิงหาพูดเสียงเรียบพึมพำกับตัวเอง

​สิงหาลุกขึ้นยืน คว้าผ้าเช็ดตัวมาพันท่อนล่างไว้ ชายหนุ่มเดินไปจุดบุหรี่สูบตรงระเบียง มองออกไปรับลมเย็นยามดึก

โดยทิ้งให้ลินนอนสลบไสลหมดสติอยู่บนกองเลือดและคราบน้ำรักบนเตียงกว้างเพียงลำพัง...

ในฐานะตัวแทนความทรมานที่ต้องรองรับอารมณ์ดิบเถื่อนอย่างไม่มีวันจบสิ้น