อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

แสงไฟนีออนสว่างจ้าของคาสิโนหรูใต้ดินสะท้อนกระทบกระจกเงาแผ่นใหญ่ กลิ่นควันบุหรี่มวนแพงลอยคละคลุ้งผสมกับกลิ่นเหล้าเนื้อดี แต่บรรยากาศที่ควรจะตื่นเต้นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเหล่านักเสี่ยงโชค กลับกลายเป็นอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกสำหรับ 'ลิน'​เด็กหนุ่มเรือนร่างบอบบางยืนขดตัวอยู่กลางห้อง VIP มือทั้งสองข้างประสานแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น ขณะมองดูผู้เป็นพ่อและแม่แท้ๆ ที่กำลังยิ้มประจบประแจงชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่เบื้องหน้า​"สัญญาเรียบร้อยแล้วครับคุณสิงหา! ทั้งหมดนี้... หนี้ห้าสิบล้านถือว่าหายกันนะครับ!"​เสียงของ 'ชัย' พ่อแท้ๆ ของลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น เขารีบผลักซองเอกสารสีน้ำตาลส่งไปข้างหน้า มือของเขาสั่นเทาด้วยความดีใจจนปิดไม่มิด ข้างๆ กันคือ 'นภา' ผู้เป็นแม่ ที่เอาแต่แต่งหน้าแต่งตาเข้มจัด เธอไม่แม้แต่จะหันมามองลูกชายที่ยืนอยู่ข้างหลังเลยสักนิด​ลินเบิ่งตากว้าง เบิกพลายความกลัวออกมาทางแววตา หูของเขาได้ยินทุกอย่างชัดเจน แต่ปากกลับไม่สามารถเอื้อนเอ่ยเสียงใดออกมาได้... ลินเป็นพูดไม่ได้มาตั้งแต่เกิด​มือบางค่อยๆ ยื่นออกไปแตะแ

บรรยากาศภายในคอนโดหรูยามดึกเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของลินที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนฟูกเก่าๆ ในห้องเก็บของแคบๆ เด็กหนุ่มหลับไปพร้อมกับคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิทบนแก้ม​แกร๊ก...​เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับแสงไฟจากทางเดินที่ลอดเข้ามา ร่างสูงใหญ่ของสิงหาก้าวเข้ามาในห้องเก็บของ กลิ่นแอลกอฮอล์ที่โชยออกมาจากตัวชายหนุ่มบอกให้รู้ว่าเขาเพิ่งผ่านการดื่มหนักมา​ดวงตาคมกริบฉายแววกร้าวและซาตาน ชายหนุ่มหยุดยืนมองเด็กหนุ่มที่นอนขดตัวอยู่บนพื้น ความอารมณ์เสียจากเรื่องงานและหงุดหงิดเรื่องหนี้สินห้าสิบล้านที่ได้มาแค่เด็กใบ้อัปลักษณ์ ทำให้ความอดทนของเขาหมดลง​สิงหาก้าวเข้าไปหาแล้วใช้นิ้วเท้าสะกิดไหล่ของลินอย่างแรง​"ตื่น!"​ลินสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตลืมขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าเป็นสิงหายืนตระหง่านอยู่เหนือหัว ร่างบอบบางก็รีบขยับตัวลุกขึ้นนั่งถอยร่นไปชิดผนังห้องทันที ด้วยความหวาดกลัว​"ลุกขึ้น แล้วตามฉันมาที่ห้อง" สิงหาสั่งเสียงห้วนดุดัน​ลินส่ายหน้าอย่างลุกลี้ลุกลน นิ้วมือสั่นระริกยกขึ้นทำภาษามือด้วยความหวาดหวั่น​(ดึกมากแล้วครับ... มีอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ?)​"ฉันสั่งให้ลุก!" สิงหา

เสียงฝนตกหนักด้านนอกเพนท์เฮาส์หรูดังกระทบกระจกหน้าต่างระเบียงอย่างไม่ขาดสาย เช่นเดียวกับบรรยากาศภายในห้องที่เงียบสงบ ทว่าอวลไปด้วยความอึดอัดดุจคลื่นลมก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ​ลินกำลังคุกเข่าใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดทำความสะอาดกระเบื้องพื้นห้องน้ำกว้างขวาง ร่างกายของเขายังคงรวดร้าวและอ่อนเพลียจากพิษไข้ที่เพิ่งจะสร่างลงไปเพียงเล็กน้อย รอยเขียวช้ำตามลำตัวและบาดแผลตรงช่องทางด้านหลังยังคงอักเสบและส่งความเจ็บปวดระบมทุกครั้งที่เคลื่อนไหว​ปัง!​เสียงประตูหน้าห้องน้ำเปิดออกอย่างรุนแรงจนบานประตูแทบจะกระแทกเข้ากับผนัง ลินสะดุ้งสุดตัว ร่างบางสั่นสะท้านขึ้นมาทันทีโดยอัตโนมัติ​สิงหาก้าวเข้ามาในห้องน้ำ ชายหนุ่มอยู่ในสภาพเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมบนออกสองสามเม็ด เนกไทถูกดึงหลุดลุ่ย ใบหน้าคมคายฉายแววโกรธเกรี้ยวและดุดันอย่างถึงที่สุด ดวงตาคู่คมแดงก่ำและบึ้งตึง กลิ่นเหล้าเข้มข้นโชยหึ่งออกมาจากตัวของเขา​การเจรจาธุรกิจมืดเกี่ยวกับเส้นทางลำเลียงสินค้าล็อตใหญ่ในคืนนี้ล้มเหลวไม่เป็นท่า ฝ่ายตรงข้ามตลบหลังจนทำให้เขาต้องสูญเงินไปหลายสิบล้าน และความโมโหบ้าคลั่งทั้งหมดนั้น กำลังหาที่ปลดปล่อย​"ยืนขึ้น!" สิงหาตวาดเสีย

แสงไฟสลัวภายในห้องนอนใหญ่ของเพนท์เฮาส์หรูยังคงส่องสว่าง ทอดเงาร่างสองร่างที่ตกอยู่ในความเงียบงัน ลมหายใจหอบถี่ของสิงหาค่อยๆ กลับมาเป็นปกติอย่างช้าๆ ชายหนุ่มลุกขึ้นนิ่งอยู่ข้างเตียง จัดแต่งเสื้อผ้าและกางเกงของตนเองให้เข้าที่เข้าทางด้วยท่วงท่าราบเรียบ ไร้ซึ่งความรีบร้อน​บนเตียงกว้างลินนอนขดตัวตะแคงข้าง ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร แขนทั้งสองข้างที่พึ่งได้รับการปลดปล่อยจากเนกไทพันธนาการตกอยู่ข้างตัว รอยแดงถลอกรอบข้อมือเนียนเด่นชัดแข่งกับรอยน้ำตาที่ยังคงไหลซาบสองแก้ม ช่องทางด้านหลังเจ็บแสบระบมหนักจนแทบไม่อาจขยับท่อนล่าง คราบเลือดสดและน้ำรักอุ่นร้อนไหลซึมออกมาปะปนกันบนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด​สิงหาก้าวเท้าไปที่โต๊ะทำงานมุมห้อง ชายหนุ่มหยิบกระเป๋าเงินหนังแท้ราคาแพงขึ้นมา เปิดออกแล้วหยิบธนบัตรใบละหนึ่งพันบาทออกมาหลายใบ เขาเดินกลับมาหยุดอยู่ข้างเตียง จ้องมองลงยังร่างที่นอนหมดสภาพด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อย​เพียะ!​สิงหาเพ่นมือโยนปึกธนบัตรเหล่านั้นใส่ใบหน้าหวานของลินอย่างไม่เบามือ ธนบัตรสีเทากหลายใบกระจายว่อน ปะทุลงบนแก้ม ละเลงไปตามเส้นผม และหล่นกระจายอยู่บ

ค่ำคืนอันแสนเงียบสงบภายในเพนท์เฮาส์หรูถูกปกคลุมด้วยความอึดอัดลินนั่งขดตัวอยู่บนฟูกเก่าๆ ในห้องเก็บของใต้บันได มือบางอันสั่นเทากำโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่แอบซ่อนไว้แน่น แสงสว่างจางๆ จากหน้าจอสะท้อนใบหน้าหวานซีกขวาและรอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายที่ชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา​นิ้วเรียวรีบพิมพ์ข้อความส่งหาพายเพื่อนเพียงคนเดียวในชีวิตเพื่อขอความช่วยเหลือด้วยความสิ้นหวัง​(พาย ช่วยลินด้วย... ลินโดนพ่อแม่ขายแลกหนี้ ลินอยู่นี่เหมือนตายทั้งเป็น โดนทำร้ายทุกวัน... ช่วยลินที)​ทว่ายังไม่ทันที่ข้อความจะถูกส่งออกไป...​หมับ!​มือหนาอันทรงพลังพุ่งเข้ามากระชากโทรศัพท์ไปจากมือของลินอย่างรวดเร็ว ลินสะดุ้งสุดตัว หัวใจร่วงวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับสิงหาที่ยืนตระง่านอยู่ตรงหน้าประตูห้องเก็บของ​ดวงตาคู่คมของสิงหากวาดสายตาดำมืดอ่านข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนที่ความโกรธเกรี้ยวอันบ้าคลั่งจะฉายชัดขึ้นมาในแววตา ชายหนุ่มบดขยี้โทรศัพท์เครื่องนั้นในมือจนหน้าจอแตกร้าว แล้วขว้างมันอัดผนังห้องจนพังพินาศเป็นชิ้นๆ​เพล้ง!​"แกกล้าเหรอลิน..." สิงหากระชากเสียงห้วนต่ำ น้ำเสียงเย็นชาดุจซาตาน "แกกล้าแอบซ่อนโ