EP 12 อาการแปลกๆ

ผ่านไปหลายสัปดาห์หลังจากค่ำคืนอันแสนโหดร้าย บาดแผลทางร่างกายของลิน ค่อยๆ สมานตัวลงทีละนิด แต่ความปวดร้าวลึกๆ

ภายในกลับไม่ได้หายไปไหน แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเล็กของห้องเก็บของใต้บันไดส่องกระทบใบหน้าหวานซีดผดุง รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายยังคงเด่นชัด ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปคือดวงตากลมโตที่บัดนี้ไร้ซึ่งประกายชีวิตและความสดใส

อุ้ก!

จังหวะที่ลินกำลังจะยันตัวลุกขึ้นจากฟูกเก่าๆ ความรู้สึกพะอืดพะอมอย่างรุนแรงก็ตีรวนขึ้นมาจากช่องท้อง ลินรีบยกมือขึ้นอุดปาก ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน เด็กหนุ่มรีบพยุงร่างกายที่อ่อนแรงก้าวฉับๆ ออกจากห้องเก็บของ ตรงไปยังห้องน้ำด้านนอกทันที

อ้วก!... อุ้ก!

ลินคุกเข่าลงข้างโถสุขภัณฑ์ ทรุดตัวลงอ้วกเอาเพียงน้ำย่อยสีใสและน้ำน้ำเหลืองออกมาจนหมดท้อง ความเจ็บแสบแล่นริ้วขึ้นมาถึงลำคอ

ใบหน้าขาวซีดบัดนี้ซับสีเลือดเพราะแรงเบ่ง เหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามไรผมและซอกคอ ลินหอบหายใจหนักแน่น ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร

เด็กหนุ่มเอื้อมมืออันสั่นเทาไปกดชักโครก ก่อนจะกุมท้องตัวเองไว้แน่น ความรู้สึกเวียนหัวอย่างรุนแรงทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัว คล้ายกับโลกหมุนเคว้งจนต้องหลับตาลงแน่นเพื่อตั้งสติ

(ทำไม... ช่วงนี้ถึงปวดหัวและอยากอ้วกตลอดเวลาเลยนะ)

ลินนึกถามตัวเองในใจด้วยความสับสน หลายวันที่ผ่านมา ร่างกายของเขามีอาการแปลกๆ เกิดขึ้น ทั้งเวียนหัวอย่างรุนแรงเมื่อลุกขึ้นยืนเร็วๆ กลิ่นอาหารนิดหน่อยที่เคยชินก็กลับรู้สึกเหม็นจนทนไม่ไหว

อาหารที่ป้าสายจัดมาให้เขาก็กินได้เพียงไม่กี่คำก็ต้องวิ่งมารดทิ้ง แถมยังรู้สึกง่วงเหงาหาวนอนและอ่อนเพลียตลอดเวลาทั้งที่ไม่ได้ออกแรงอะไรมากมาย

ปัง! ปัง!

เสียงเคาะประตูห้องน้ำดังขึ้นอย่างรุนแรง ขัดจังหวะความคิดของลิน

"ทำอะไรอยู่น่ะคุณลิน! เช้าป่านนี้แล้วยังไม่ไปเตรียมโต๊ะอาหารอีกหรือไง!" เสียงดุดันของป้าสายดังลอดเข้ามา

ลินสะดุ้งสุดตัว เขารีบลุกขึ้นยืน แต่ความเวียนหัวที่พุ่งขึ้นมาฉับพลันทำให้เขาสายตาพร่ามัว จนต้องยึดอ่างล้างหน้าไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลงไป

ลินก้มหน้าล้างปากล้างหน้าด้วยน้ำเย็น จัดเสื้อเชิ้ตตัวเก่าให้เรียบร้อย แล้วค่อยๆ เปิดประตูห้องน้ำออกมา

ป้าสายยืนยืนกอดอก มองลินด้วยสายตาหงุดหงิดบึ้งตึง

"หน้าซีดเป็นไก่ต้มแบบนี้ ร้องไห้เรียกร้องความสนใจอีกล่ะสิ? รีบไปถูพื้นห้องรับแขกเลยไป วันนี้คุณสิงหาแกมีประชุมแต่เช้า อย่าให้แกหงุดหงิด!"

ลินพยักหน้ารับอย่างสั่นๆ ก้มหน้านิ่ง เขาขยับมือทำภาษามือสื่อสารช้าๆ ด้วยนิ้วมือที่ไร้เรี่ยวแรง

(ผม... ผมรู้สึกเวียนหัวมากครับป้าสาย ขอพักสักนิดได้ไหมครับ)

"อะไรของเธอขยับมือยุบยิบอยู่ได้!" ป้าสายปัดมือลินทิ้งอย่างไม่แยแส

"ฟังไม่ออกหรอกนะ! รู้แต่ว่าถ้าน้ำซุปคุณสิงหาไม่วางบนโต๊ะในอีกสิบนาที เธอเจ็บตัวแน่!"

พูดจบป้าสายก็เดินสะบัดหน้าหนีไป ลินทอดสายตามองตามด้วยความสิ้นหวัง เขาถอนหายใจออกมาแผ่วเบา สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อบังคับไม่ให้ตัวเองอ้วกออกมาอีก แล้วค่อยๆ เดินโซเซไปหยิบไม้ม็อบและถังน้ำเพื่อเริ่มทำงานบ้าน

ร่างบอบบางก้มๆ เงยๆ อยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเชียบ ความกว้างใหญ่ของเพนท์เฮาส์ยิ่งทำให้งานหนักหนาสาหัส ทุกครั้งที่ก้มลงเช็ดพื้น

ความปวดร้าวตรงช่วงล่างและอาการเวียนหัวจะลามขึ้นมาถึงศีรษะจนลินต้องหยุดชักชวนลมหายใจเป็นระยะ เหงื่ออุ่นๆ ไหลซึมตามแผ่นหลังบางจนเสื้อเชิ้ตเปียกชื้น

ขณะที่ลินกำลังใช้ผ้าเช็ดโต๊ะกินข้าวอยู่นั้น เสียงก้าวเท้าหนักแน่นก็ดังมาจากทางเดิน

สิงหาเดินออกมาจากห้องนอนใหญ่ ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีเข้มเรียบหรู ดูน่ายกย่องและทรงอิทธิพล ใบหน้าคมคายเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก ทว่าแฝงไปด้วยความน่าเกรงขามดั่งเคย ชายหนุ่มเดินมานั่งลงที่หัวโต๊ะอาหาร

ป้าสายรีบยกชามน้ำซุปร้อนๆ และกาแฟดำมาวางเสริ์ฟทันทีด้วยรอยยิ้มประจบประแจง

"น้ำซุปร้อนๆ ค่ะคุณสิงหา"

กลิ่นของกาแฟดำเข้มข้นและกลิ่นเครื่องเทศในน้ำซุปลอยละล่องไปปะทะเข้ากับนาสิกของลินอย่างจัง...

อุ้ก!...

ลินชะงักกึก ความรู้สึกพะอืดพะอมอย่างรุนแรงพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอยทันที ใบหน้าหวานซีดเผือดลงยิ่งกว่าเดิม ลินรีบยกมือขึ้นปิดปาก ตัวเกร็งแน่น นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความทรมานและตื่นตกใจ

สิงหาที่กำลังจะยกกาแฟขึ้นจิบชะงักมือลง สายตาคมกริบหันไปจ้องมองเด็กหนุ่มตรงมุมห้องด้วยความขมวดคิ้ว

"ทำท่าอะไรของแก?" สิงหาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วนและเย็นชา

"กลิ่นอาหารบ้านฉันมันน่าขยะแขยงนักหรือไง?"

ลินส่ายหน้าพัลวัน น้ำตาเอ่อล้นเบ้าตาขึ้นมาด้วยความกลัว ลินพยายามจะสะกดอาการอ้วกไว้ แต่ไม่ไหวจริงๆ ร่างกายของเขามันไม่ฟังคำสั่งอีกต่อไปแล้ว

(ไม่ใช่ครับคุณสิงหา... ผม... อื้อ!)

ลินขยับมือทำภาษามือสื่อสารได้เพียงแค่นั้น ก่อนจะทนไม่ไหว หมุนตัวรีบวิ่งตรงไปยังห้องน้ำอย่างลุกลี้ลุกลน

ผลัก!

เสียงประตูห้องน้ำปิดลง ตามด้วยเสียงอ้วกอย่างหนักหน่วงดังลอดออกมา

สิงหามองตามแผ่นหลังเล็กที่หายลับเข้าไปในห้องน้ำด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าคิ้วหนากลับขมวดเข้าหากันแน่นขึ้น ชายหนุ่มวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะด้วยเสียง ครืด เบาๆ

"เกิดอะไรขึ้นกับมัน?" สิงหาหันไปถามป้าสายเสียงเรียบ ป้าสายรีบโค้งตัวตอบอย่างรวดเร็ว

"อ๋อ... ไม่ทราบเหมือนกันค่ะคุณสิงหา เห็นวิ่งเข้าห้องน้ำอ้วกตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ น่าจะกินอะไรแสลงท้องหรือไม่ก็มารยาเรียกร้องความสนใจตามเคยนั่นแหละค่ะ"

สิงหานิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาคู่คมฉายแววสับสนและความไม่พอใจวูบหนึ่ง ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาลุกขึ้นยืน ปรับเนกไทให้เข้าที่ แล้วเดินตรงไปทางประตูหน้าห้องโดยไม่สนใจอาหารเช้าบนโต๊ะอีกเลย

ตกเย็น...

ความเงียบครอบคลุมเพนท์เฮาส์หรูอีกครั้ง ลินนั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ไม้เล็กๆ ในห้องครัว ร่างกายอ่อนล้าจนแทบยกแขนไม่ขึ้น ทั้งวันมานี้เขาแทบไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนอกจากน้ำเปล่า

เพราะแค่มองเห็นหรือได้กลิ่นอาหาร เขาก็จะอ้วกออกมาจนหมดสิ้น ความง่วงงุนและอ่อนเพลียอย่างหนักหน่วงทำให้เปลือกตาบางหนักอึ้ง ลินค่อยๆ ทิ้งศีรษะลงพิงกับขอบโต๊ะแล้วหลับไปทั้งอย่างนั้น

ตึก... ตึก...

เสียงก้าวเท้าเดินเข้ามาในห้องครัว สิงหาเดินเข้ามา ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทออก เหลือเพียงเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมบน เขามองตรงไปเห็นร่างบอบบางของลินที่กำลังนอนหลับคุดคู้อยู่บนเก้าอี้ไม้

สิงหาก้าวเข้าไปใกล้ หยุดยืนมองใบหน้าหวานยามหลับใหล แสงไฟสลัวส่องกระทบแก้มเนียนที่ขาวซีดไร้สีเลือด รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายเด่นชัดขึ้นมา ลมหายใจของลินสม่ำเสมอแต่ดูอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด

สิงหายื่นมือออกไป หวังจะใช้นิ้วสะกิดไหล่เล็กเพื่อปลุก...

แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสถูกผิวเนื้อตรงซอกคอของลิน ชายหนุ่มก็ต้องชะงัก

อุณหภูมิร่างกายของลินอุ่นร้อนแปลกๆ แต่ไม่ใช่ร้อนเพราะพิษไข้เหมือนวันก่อนๆ มันเป็นความอุ่นร้อนที่ปะปนกับความอ่อนแอบางอย่าง

สิงหาสายตามองต่ำลงไปสำรวจเรือนร่างบอบบางที่บัดนี้ดูซูบผอมลงไปเล็กน้อย ท้องที่เคยเรียบตึงกลับดูนุ่มนิ่มและขยับขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจอย่างแผ่วเบา

"อื้อ..." ลินรู้สึกตัว ค่อยๆ ปรือตาขึ้นมอง

เมื่อเห็นว่าสิงหายืนอยู่ตรงหน้า ลินก็สะดุ้งสุดตัว เขารีบลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ทันทีด้วยความตกใจ ทว่าความรีบร้อนประกอบกับอาการเวียนหัวที่ยังคงอยู่ ทำให้โลกทั้งใบหมุนเคว้งอย่างรุนแรง

หมุบ!

ขาของลินพับลงอย่างฉับพลัน ร่างบอบบางลอยคว้างและกำลังจะล้มลงไปกองกับพื้นกระเบื้อง!

สิงหาตาโตขึ้นวูบหนึ่ง ชายหนุ่มขยับตัวตามสัญชาตญาณ เอื้อมมือหนาออกไปคว้าหมับเข้าที่เอวบางของลินเอาไว้ได้ทันท่วงที ร่างเล็กจึงประคองซบลงกับแผ่นอกหนาของสิงหาเต็มแรง

กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของสิงหาโชยเข้าเตะจมูกของลินอย่างจัง...

อุ้ก!

ความรู้สึกพะอืดพะอมพุ่งริ้วขึ้นมาอีกครั้ง ลินเบิ่งตากว้าง มือบางดันแผ่นอกของสิงหาออกสุดกำลัง ร่างเล็กสั่นสะท้าน เขารีบยกมือขึ้นปิดปาก แล้วดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของมาเฟียหนุ่มอย่างลุกลี้ลุกลน

สิงหามองมือของตัวเองที่เพิ่งถูกดันออก ก่อนจะจ้องมองลินที่กำลังคุกเข่าอ้วกไร้ลมอยู่ข้างถังขยะมุมห้องครัวด้วยสายตาเข้มจัด

"แกเป็นอะไรกันแน่ลิน?" สิงหาถามเสียงต่ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและไม่เข้าใจ

ลินเงยหน้าขึ้นมองสิงหาทั้งน้ำตา ใบหน้าหวานซีดสลับแดง ลมหายใจหอบฮัก ลินยกมืออันสั่นเทาขึ้นทำภาษามือสื่อสารอย่างช้าๆ และอ่อนแรง

(ผม... ผมขอโทษครับคุณสิงหา ผมไม่ได้ตั้งใจ... ผมแค่ปวดหัว แล้วก็เวียนหัวมากครับ)

สิงหามองขยับมือของลิน ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาอย่างอารมณ์เสีย

"ฉันฟังภาษามือของแกไม่ออก! แล้วก็น่ารังเกียจจริงๆ ที่เอาแต่อ้วกใส่หน้าฉันแบบนี้!"

ลินก้มหน้านิ่ง น้ำตาไหลซาบสองแก้มเนียน เขารู้สึกผิดและสมเพชตัวเองเหลือเกิน ร่างกายที่ไม่รักดีนี้ทำให้เขาต้องโดนด่าทอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"พรุ่งนี้..." สิงหาพูดขึ้นเสียงเรียบ สายตาคมกริบมองลงมาที่ลินอย่างพิจารณา

"ฉันจะให้หมอมาตรวจแก"

ลินชะงักกึก เงยหน้ามองสิงหาด้วยความตกใจและสับสน

"อย่าคิดว่าฉันห่วงแก" สิงหากระชากเสียงเย็นชาดุจน้ำแข็ง

"ฉันแค่รำคาญที่แกเอาแต่นอนเป็นศพ ร่างกายอัปลักษณ์ของแกมันต้องพร้อมรับอารมณ์ฉันตลอดเวลา ไม่ใช่เอาแต่น่ารังเกียจแบบนี้!"

พูดจบ สิงหาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องครัวไป ทิ้งให้ลินนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นเย็นเชียบเพียงลำพัง

ลินยกมือขึ้นแตะที่หน้าท้องของตัวเองเบาๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดและสายตาเย็นชาของสิงหายังคงติดอยู่ในหัว เด็กหนุ่มร้องไห้สะอื้นไร้เสียงออกมาด้วยความสิ้นหวัง...

โดยที่ไม่รู้เลยว่า ความเปลี่ยนแปลงของร่างกายในตอนนี้ ไม่ใช่อาการป่วยธรรมดา

แต่เป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งมีชีวิตใหม่ที่จะเข้ามาเปลี่ยนชะตากรรมของเขาไปตลอดกาล