ตอนที่ 5 Sexy Nude NC

ภายในห้องสตูดิโอส่วนตัวที่ถูกจัดวางอย่างมีสไตล์ แสงไฟซอฟต์บ็อกซ์สาดส่องเน้นย้ำความนวลเนียนของผิวพรรณ ปณิสรายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เธอเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่ปลดกระดุมออกจนเกือบหมด เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่ตื่นเต้น

ข้าวฟ่างเริ่มสั่งให้เพื่อนโพสท่าต่าง ๆ อยู่บนเตียงกว้าง ปณิสราค่อยๆ ทิ้งตัวลงนอนตะแคง ปล่อยให้เสื้อเชิ้ตสีขาวเลื่อนหลุดจากลาดไหล่เนียน ผิวขาวผ่องตัดกับผ้าปูเตียงสีเข้มทำให้เธอดูโดดเด่นราวกับนางพญายั่วสวาท

“อืม... แบบนั้นแหละเนย ลองแอ่นอกขึ้นนิดนึงสิ... ดีมาก!” เสียงชัตเตอร์ดังรัวๆ เนยเริ่มรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่าน เมื่อสายตาของข้าวฟ่างจ้องมองเธอผ่านเลนส์ราวกับจะกลืนกิน

“เนย... ลองปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายออก แล้วแกล้งทำเป็นสะบัดผมสิ” ข้าวฟ่างชี้นำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

เนยทำตามอย่างว่าง่าย เธอสะบัดผมยาวสลวยจนบดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ในจังหวะที่เธอบิดกายอย่างเป็นธรรมชาติ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่หลวมโคร่งกลับแหวกออกกว้างเกินกว่าที่ตั้งใจไว้ ยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อชูชันท้าทายสายตาโผล่พ้นขอบเสื้อออกมาอย่างชัดเจน

“อุ๊ย! ฟ่าง... มันหลุด!” เนยอุทานด้วยความตกใจ รีบเอามือปิดหน้าอกไว้ แต่ข้าวฟ่างกลับไม่หยุดกดชัตเตอร์

“อย่าปิด! เนย! ท่านี้แหละโคตรเด็ด!” ข้าวฟ่างตะโกนอย่างตื่นเต้น

“แกดูสิ... จังหวะเผลอแบบนี้แหละที่พวกสมาชิกคลั่งไคล้กันนัก มันดูเรียล มันดูเหมือนเราไม่ได้ตั้งใจโชว์ แต่มันหลุดออกมาเอง!”

ปณิสราจ้องมองภาพในจอหลังกล้องที่ข้าวฟ่างยื่นให้ดู ภาพหญิงสาวที่ดูไร้เดียงสาแต่แฝงไปด้วยความยั่วยวน ยอดอกที่โผล่พ้นอาภรณ์ออกมาเพียงนิดแต่กลับดูทรงพลังอย่างประหลาด ความอับอายในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความพึงพอใจเมื่อคิดถึงจำนวนเงินที่จะไหลเข้ามาจากภาพเพียงภาพเดียว

“แกเห็นมั้ยเนย... แค่รูปนี้รูปเดียว ถ้าเอาไปลงเป็นคอนเทนต์ รับรองยอดสมาชิกถล่มทลายแน่” ข้าวฟ่างกล่อมประสาทเพื่อนด้วยตัวเลขและโอกาส

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มเลือนลางไปกับแสงไฟและคำเยินยอ เธอเริ่มขยับกายอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ความเผลอ แต่เป็นการจงใจให้ดูเหมือนเผลอ เธอเริ่มเรียนรู้ที่จะใช้เสน่ห์ทางกายเป็นเครื่องมือ และเธอก็รู้ดีว่านับจากวินาทีนี้ไป ชีวิตของเธอจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว

ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศในห้องสตูดิโอชั่วคราวไม่ได้ช่วยบรรเทาความร้อนผ่าวที่โหมกระหน่ำอยู่บนใบหน้าของปณิสราได้เลย หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่เธอตัดสินใจทำอะไรลงไปเธอถามตัวเองซ้ำๆ ขณะที่มือเรียวสั่นเทาพยายามประคองผ้าขนหนูเอาไว้

“เนย!!!... แกโอเคมั้ย” ข้าวฟ่างเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยน เมื่อเห็นเพื่อนสนิทมีสีหน้าซีดเผือดราวกับคนจะเป็นลม

ปณิสราพยักหน้าช้าๆ พยายามรวบรวมสติให้เกิดความกล้าที่มากขึ้นกว่าเดิม แล้วชายหนุ่มผู้เป็นรักแรกก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด คำสัญญาที่เขาเคยบอกว่าจะทะนุถนอมร่างกายของเธอให้ดีที่สุด จูบแรกที่แสนอ่อนโยนและอบอุ่นนั้นยังคงตราตรึง แต่บัดนี้เธอกำลังจะทำลายคำสัญญานั้นด้วยการเปิดเผยเรือนร่างต่อสายตาผู้คนผ่านเลนส์กล้อง

“ฉันขอพักแป๊บนะฟ่าง...ไม่รู้เป็นไร” หญิงสาวพึมพำพลางหลับตาลงพิงแผ่นหลังกับหัวเตียงเพื่อทำใจ แต่นั่นกลับกลายเป็นการเปิดสวิตช์ภาพจำที่เธอพยายามลบเลือนให้ฟื้นคืนกลับมา

ภาพในคืนนั้น คืนที่เธอคิดว่ามีโจรบุกเข้ามาในบ้าน จนทำให้เธอต้องเดินออกมาจากห้องนอนกลางดึก ใต้แสงไฟสลัวตามทางเดินที่สาดส่องเข้าไปภายในห้องนั่งเล่น กลิ่นคาวราคะที่อบอวลลอยมาปะทะจมูก บนโซฟาตัวยาวที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามแรงอารมณ์ ปารีณาแม่ของเธอกำลังปรนเปรอความสุขให้กับสามีหนุ่มรุ่นลูกอย่างเร่าร้อน

ร่างกายที่เคยดูสง่างามของแม่ บัดนี้กลับตอบสนองต่อสัมผัสอันหยาบโลนจากชายหนุ่มที่มีอายุรุ่นราวคราวลูกอย่างไม่คิดจะเหนี่ยวรั้ง เสียงหอบกระเส่าและท่วงท่าที่สอดประสานกันอย่างรุ่มร้อนกลางห้องโถง ราวกับจงใจประกาศชัยชนะเหนือศีลธรรมอันดีงามที่แม่เคยยึดถือมาตลอด

ปณิสรายืนแข็งทื่ออยู่ในมุมมืด ทุกอย่างตีรวนขึ้นมาในอก เธอไม่เคยนึกฝันเลยว่าคนเป็นแม่จะยอมถลำลึกจนไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้ ความเร่าร้อนที่ถูกละเลงลงบนโซฟากลางบ้านอย่างไร้การควบคุมเช่นนี้ มันคือเครื่องยืนยันว่าแม่ไม่เคยแคร์ความรู้สึกหรือสายตาของลูกสาวเพียงคนเดียวเลยสักนิด ภาพแผ่นหลังของท็อปที่ขยับขับเคลื่อนอยู่บนร่างของแม่ท่ามกลางความสลัว คือภาพที่คอยตามหลอกหลอนเธอมาตลอด

“แกโอเคมั้ยเนย ถ้าไม่ไหว พอแค่นี้ก่อนก็ได้นะ” เสียงของข้าวฟ่างดึงเธอกลับมาสู่ปัจจุบัน

“ฉันยังไหว แค่ขอทำใจอีกแป๊บ”

“งั้นระหว่างที่แกรอทำใจ ฉันว่าแกสมัครเป็นครีเอเตอร์ก่อนดีมั้ย แกสมัครไปหรือยัง” ข้าวฟ่างเอ่ยถาม

“อืม... ฉันสมัครตามที่แกบอกตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ” เนยตอบน้ำเสียงสั่นพร่า

 “งั้น!!...ฉันช่วยแกตั้งราคาค่าสมาชิกก่อนดีกว่า” ข้าวฟ่างเดินเข้ามาใกล้ พลางยื่นหน้ามาดูแอพในโทรศัพท์ของเพื่อน

“แกสวยขนาดนี้ หุ่นแบบนี้... รับรองเลยเนย แกจะต้องมีรายได้เข้ามาเป็นกอบเป็นกำแน่ ๆ เผลอ ๆ อาจจะมากกว่าฉันซะด้วยซ้ำ”

“แกก็พูดเกินไปฟ่าง ฉันสวยสู้แกไม่ได้หรอก”

“แหม่!....ทำมาเป็นถ่อมตัว สวยก็หัดยอมรับบ้างเถอะ”

“เอ่อ!...แล้วส่วนใหญ่เค้าคิดเรดราคากันประมาณไหนล่ะ” ปณิสราเปลี่ยนเรื่อง

“ส่วนใหญ่ ผู้หญิงสวยๆ หุ่นดีๆ ถ่ายหวาบหวิว โชว์สัดส่วน แต่ยังไม่ถึงขั้นร่วมรักหรือไลฟ์สดแบบโจ่งแจ้งนะ เอาราคาที่ฉันเสนอให้ไปก่อนดีมั้ย แล้วถ้าแกดังก็ค่อยเพิ่ม” ข้าวฟ่างรีบแนะนำเพื่อน

“อืิม...แล้วเวลาถ้าฉันอยู่คนเดียว แล้วอยากจะไลฟ์สดขึ้นมาล่ะ ฉันจะต้องทำยังไง” ปณิสราถามด้วยความสนใจที่เริ่มครอบงำความอาย แววตาของเธอเริ่มมีความหวังในรายได้ที่จะช่วยปลดเปลื้องภาระทางการเงินของครอบครัว ข้าวฟ่างยิ้มตอบก่อนจะอธิบายให้เพื่อนรักฟัง

“ไลฟ์สดมันคือไม้ตาย ฉันยังไม่อยากให้แกทำตั้งแต่แรก ๆ นะ เดี๋ยวมันจะหมดคุณค่า วันนี้แกเพิ่งเริ่มเอาแค่นี้ก็พอ แค่นี้น่ะให้พวกหนุ่มๆ ก็น้ำลายสอกันแล้ว เชื่อฉันสิ!”

“งั้นก็ถ่ายต่อเถอะ ฉันพร้อมแล้ว” ปณิสราบอกเพื่อนดวงตาที่เคยสั่นไหวกลับเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว ในเมื่อแม่ยังไม่คิดจะอาย แล้วทำไมเธอจะอายไปทำไม ศักดิ์ศรีที่ไม่มีใครเห็นค่าเธอจะทิ้งมันซะตั้งแต่วันนี้!

“ดีมากเพื่อน! ไม่ต้องกลัวนะ คิดซะว่านี่คืองาน” ข้าวฟ่างยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ