ตอนที่ 4 : เรื่องราวของความสัมพันธ์

กันต์ดึงโน้ตเจ้าปัญหาแผ่นนั้นทิ้ง แล้วเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะทำงานของดาทันที

"ทำแบบนี้เธอต้องการอะไร" กันต์ถามขึ้น พยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้

"เปล่านี่ ฉันไม่ได้ทำอะไร" ดาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ แล้วทำหน้านิ่งไม่รู้ไม่ชี้ พลางก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป

"เธอจงใจแกล้งกันเห็น ๆ " กันต์โวยวายเสียงเบา พอให้เขากับดาได้ยิน เพราะไม่อยากให้ถูกใครเอาไปซุบซิบนินทากันอีก

"ถ้านายจะคิดยังงั้น ก็ช่วยไม่ได้" ดาตอบกลับแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว

"เธอมันนางมารร้ายชัด ๆ " กันต์พูดจบก็เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงอารมณ์เสียกลับไปที่โต๊ะทำงานของเขา

ดาแอบขำเล็ก ๆ ที่ได้แกล้งแฟนเก่าสำเร็จ แต่เธอไม่ได้สังเกตเห็นสายตาที่มองผ่านห้องกระจกมาด้วยความตำหนิ ริทได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านกระจกในห้องของเขา ยังไงดาก็มีส่วนทำให้เรื่องนี้บานปลายอย่างแน่นอน

หลังเลิกงานริทเรียกดาเขามาที่ห้องทำงานของเขาอีกครั้ง พร้อมต่อว่าการกระทำของเธอ เหมือนจงใจเปิดประเด็นตัวเองให้คนในออฟฟิศไปนินทาเล่น

"เธอทำแบบนั้นลงไป รู้ไหมคนที่จะโดนพูดถึงมากที่สุดก็คือตัวเธอเอง คนอื่นเขาจะคิดว่าเธอเรียกร้องความเห็นใจ" ริทเตือนดา

"ยังไงดาก็ถูกนินทาอยู่แล้ว ก็แค่อยากให้คนต้นเหตุโดนด้วยบ้างค่ะ" ดาพยายามหาเหตุผลมาแก้ต่าง

"เธอทำแบบนี้แล้วเธอจะได้อะไร" ริทถามดา

"ก็ได้เอาคืนไงคะ" ดาตอบอย่างรวดเร็วแบบไม่ต้องคิด

"แล้วเธอมีความสุขไหม" ริทถามดาต่อ

"แน่นอนสิ สนุกออกจะตาย" ดาตอบแบบอมยิ้มเล็ก ๆ

"เธอเห็นว่าเรื่องความสัมพันธ์ของคนเป็นเรื่องสนุกยังงั้นสินะ" ริทถามแบบแอบตำหนิไปในตัว

"เปล่าซะหน่อย แค่เอาคืนคนที่ทำให้เคยเจ็บเท่านั้นเองค่ะ" ดายังแย้งต่อ

"ถ้าเธอมีความสุขจริง ชีวิตเธอต้องเดินไปข้างหน้า ไม่ใช่มาวนเวียนอยู่กับเกมไร้ค่าแบบนี้ ทางที่ดีเลิกสนใจสองคนนั้นซะ แล้วรีบหันมาตั้งหน้าตั้งตาทำงานหาลูกค้าให้ได้ดีกว่า" ริทร่ายยาวเทศนาให้ดาฟัง

"หัวหน้าก็คิดถึงแต่เรื่องงาน คงไม่เคยมีความรักกับเขาเลยสิ" ดาเปลี่ยนประเด็นไปต่อว่าริทแทน แต่ริทกลับไม่ตอบ เขาเงียบและเริ่มเก็บของที่วางอยู่บนโต๊ะ ดาดูจากท่าทีของริทก็คิดว่าคงไม่มีอะไรจะพูดกับเธอแล้ว จึงขอตัวออกไปจากห้องก่อน ริทอนุญาต

ริทไขกุญแจลิ้นชักใต้โต๊ะชั้นล่างสุดดึงออกมา ในนั้นมีรูปผู้หญิงคนหนึ่งใส่กรอบวางอยู่ เขาหยิบขึ้นมาอย่างทะนุถนอม และนั่งจ้องรูปนั้นอยู่เนิ่นนาน เขากำลังนึกถึงเหตุการณ์ในวันวาน

.

.

.

"ริท เราเลิกกันเถอะ" หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาในร้านอาหารเอ่ยขึ้นด้วยสาตาจริงจัง ริทหน้าถอดสีไปชั่วขณะ

"ทำไมล่ะ" ริทถามขึ้นหลังจากที่เขาเงียบไปนาน

"แอนจะไปเรียนต่อต่างประเทศและอาจจะทำงานต่อที่นั่นด้วยเลย เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีก แอนไม่อยากผูกมัดริทไว้" แอนแฟนสาวของเขาอธิบาย แต่อีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้เธอก็คงไม่ใช่แฟนของเขาอีกต่อไป แอนกำลังจะได้เป็นอิสระอย่างที่ใจเธอต้องการ

ริทไม่พูดอะไรทั้งนั้น เขาได้แต่ก้มหน้านิ่งเงียบและถอนหายใจออกมา

"แอนไปเถอะ ขอให้เธอมีความสุขนะ" เขากลั้นใจพูดออกมาในที่สุด เขาไม่เคยขัดใจเธอเลยสักครั้ง รวมถึงครั้งสุดท้ายเองก็เช่นกัน

แอนจับมือเขาเพื่อให้กำลังใจแล้วกล่าวคำขอบคุณ เธอลุกขึ้นและเดินออกจากร้านไป ริทได้แต่มองดูเธอจนลับสายตา

.

.

.

เขาเก็บรูปนั้นไว้ที่เดิมและล็อคกุญแจ พลางคิดว่าจะไม่เปิดมันขึ้นมาอีก เขาเก็บเอกสารและเดินออกมาจากห้อง เขาสังเกตเห็นว่ามีไฟดวงหนึ่งในออฟฟิศเปิดอยู่ นั่นคือตรงโต๊ะของดาพอดี เขาเดินเข้าไปดูด้วยความสงสัย กระเป๋ายังอยู่ และของยังเก็บไม่เรียบร้อย แต่ตัวหายไปไหน

"เครื่องปริ้นบ้า แกไม่อยากให้ฉันกลับบ้านใช่ไหมห๊ะ" เสียงโวยวายของดาดังมาจากหลังห้อง ดากำลังทะเลาะกับเครื่องปริ้นประจำของสำนักงานอยู่ เหมือนกระดาษเข้าไปติดอยู่ข้างในแล้วเครื่องก็ไม่ยอมทำงาน ดาเริ่มหงุดหงิดแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง

"ทำไมถึงยังไม่กลับบ้านอีก" ริทเดินเขาไปถามดาที่กำลังหัวเสียอยู่กับเครื่องปริ้น

"หัวหน้ามาพอดีเลย ช่วยหน่อยสิคะ เครื่องปริ้นมันเป็นอะไรก็ไม่รู้" ดาขอความช่วยเหลือพร้อมกับบ่นไปด้วย

ริทวางของที่เขาถือมาไว้บนโต๊ะแถว ๆ นั้น แล้วเปิดฝาเครื่องปริ้นขึ้น ดึงกระดาษที่ติดอยู่ออก แล้วใส่กระดาษแผ่นใหม่เข้าไปแทน จากนั้นก็กดปุ่มสตาร์ท แล้วเครื่องก็ทำงานโดยอัตโนมัติ เอกสารที่ดาต้องการปริ้นออกมาอย่างเรียบร้อย

"ทำไมมันดูง่ายจึง ขอบคุณนะคะ" ดาหยิบเอกสารขึ้นมาด้วยความดีใจ

"เธอจะเอางานกลับไปทำที่บ้านด้วยหรือไง" ริทเลิกคิ้วถาม

"ก็ขนาดหัวหน้ายังเอากลับไปเลยนี่ ดาก็แค่อยากจดข้อมูลอะไรต่อที่บ้านนิดหน่อยเองค่ะ" ดาอธิบายขณะเก็บเอกสารเข้าแฟ้ม

ริทรู้สึกดีใจที่เห็นเธอขยันตั้งใจทำงานอย่างจริงจัง แต่ก็ยังไม่เอ่ยปากชม เขาจ้องมองเธอเก็บเอกสารแล้วพูดขึ้นว่า…

"ไปกินข้าวเย็นกัน ผมหิว" จู่ ๆ ริทก็ชวนดาไปกินข้าวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ดาหันหน้ามามองริทกระพริบตาและอ้าปากค้าง ท่าทางของเธอแปลกประหลาดใจอย่างที่สุด

"แค่ไปกินข้าวทำไมต้องทำหน้าโอเวอร์ขนาดนั้น" ริทถามขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศชวนงงตรงหน้า

"ก็ไม่นึกว่าคนอย่างหัวหน้าจะชวนนี่คะ" ดาก้มหน้าพูดอ้อมแอ้มเสียงเบา แต่ริทก็ยังได้ยินอยู่ดี

"แล้วคนอย่างฉันมันเป็นอย่างไง" ริทซักต่อ คิ้วของเขาเริ่มขมวดเขาหากันด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

"ก็...ไม่มีอะไรหรอก" ดาบ่ายเบี่ยงไม่ตอบ เธอรีบเดินนำหน้าเขาเพื่อจะไปเก็บของที่โต๊ะตัวเอง แต่ริทก็เดินมาขวางทางเอาไว้ พร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แล้วทำสีหน้าไม่พอใจ

"ตอบมาก่อนสิ" ริทเค้นจะเอาคำตอบจากดาให้ได้ ตอนนี้หน้าเขาอยู่ใกล้กับดามาก จนแทบจะหายใจรดกันได้อยู่แล้ว ดารู้สึกตื่นเต้นนิด ๆ เพราะไม่ชินกับสถานการณ์แบบนี้มาก่อน เธอยกแฟ้มขึ้นมาบังหน้าหลับตาปี๋แล้วพูดว่า

"ก็คิดว่าหัวหน้าเป็นคนขี้เหนียวนะสิ" ดากลั้นใจตอบกลับไปอย่างหวาด ๆ

"เธอคิดถูกแล้ว" เขายอมรับง่าย ๆ ดาจึงเอาแฟ้มลงทำหน้าเหมือนรู้อะไรบางอย่างแล้วพูดว่า

"หัวหน้าจะชวนไปกินข้าว แต่ให้ต่างคนต่างจ่ายใช่ไหมคะ เพราะไม่ได้พูดว่าจะเลี้ยง" ดาพูดพร้อมทำท่าทางวิเคราะห์

ริทดึงแฟ้มในมือเธอมา แล้วตีเข้าที่หัวเธอเบา ๆ ก่อนจะพูดว่า

"ยัยบ้า ฉันก็ต้องเลี้ยงอยู่แล้วสิ ฉันไม่ได้ขี้เหนียวขนาดนั้นนะ" ริทอธิบายก่อนจะคืนแฟ้มให้ดากลับไปถือในมือไว้เหมือนเดิม

ทั้งสองจึงเก็บของแล้วออกจากออฟฟิศเพื่อจะไปกินมื้อเย็นกัน