ตอนที่ 8 : อารมณ์ของหัวหน้า

“ทำไมถึงไม่ระวัง ทำเฟอร์นิเจอร์เสียหายได้ยังไง” เสียงของนายริทธิกรเจ้าของบริษัทดังก้องไปทั่วโรงงาน จนดาวิกาต้องเดินกึ่งวิ่งรีบไปดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็เห็นหัวหน้าของเธอกำลังต่อว่าพนักงานคนหนึ่งอยู่ด้วยท่าทางโกรธจัด ดาจึงรีบเข้าไปห้ามทันที

“ใจเย็น ๆ นะคะหัวหน้า เขาคงไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ” ดาจับที่แขนแล้วเขย่าเบา ๆ แต่เขาสะบัดแขนทิ้ง และหันมาต่อว่าดาแทน

“เธอมีสิทธิ์อะไรถึงได้มาตัดสินใจแทน ฉันต่างหากที่เป็นเจ้าของบริษัท” ริทหันมาพูดกับดาด้วยถ้อยคำที่วางอำนาจบาตรใหญ่

“แต่ถ้าลูกน้องต้องเจอหัวหน้าอารมณ์ร้อนแบบนี้ ก็ไม่ไหวเหมือนกัน คนที่อยู่ตำแหน่งสูงกว่าต้องควบคุมอารมณ์ได้ดีกว่าสิ” ดาโต้เถียงเขาโดยไม่เกรงกลัวนายริทธิกรที่เป็นเจ้าของบริษัทเลยสักนิด หนึ่งในเหตุผลนั้นก็เพราะว่าเธอไม่ต้องกลัวที่จะโดนไล่ออก เพราะเขาเป็นคนบังคับเธอให้มาทำงานที่นี่ด้วยตัวเอง

แทนที่นายริทจะโกรธมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม แต่เหมือนเขาจะตั้งสติได้ และเริ่มมองไปรอบ ๆ ตัวเอง ก็เห็นทุกสายตาในโรงงานกำลังจับจ้องเขาด้วยความตื่นตระหนกตกใจ เขาเริ่มทำตัวไม่ถูกจึงเลี่ยงเดินออกจากที่ตรงนั้นไปอย่างรวดเร็ว ส่วนดาก็เดินตามเขาไปด้วยความสับสนกับอารมณ์ที่ไม่คงที่ของเขา

นายริทเดินไปทางสวนหย่อมข้างโรงงานที่มีต้นไม้น้อยใหญ่ปกคลุมบางส่วน ทำให้แดดไม่แรงจนเกินไป และลมที่พัดผ่านมาก็เย็นสบาย อารมณ์ของเขาที่เคยเดือดพล่านจึงค่อย ๆ สงบลง ส่วนดาก็เดินตามเขามาเงียบ ๆ โดยที่ไม่ได้พูดอะไร

“ปกติเธอเป็นคนใจกล้าในทุกเรื่องเลยรึเปล่า” ริทพูดขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปได้สักครู่ เพราะอารมณ์ของเขาเย็นลงมากแล้ว

“ก็ใจกล้าแต่เฉพาะเรื่องที่จำเป็นเท่านั้นแหละค่ะ” ดาตอบไปตามความเป็นจริง เพราะเธอเป็นถึงอดีตเจ้าของร้านกาแฟที่กล้าลงทุนไม่ยั้งจนเจ๊งไปแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตาของตัวเอง

“งั้นเธอคงกล้าออกไปพบลูกค้าหน้างานกับฉันแล้วสินะ” ดูเหมือนริทจะหาเรื่องเพิ่มงานให้ดาอีกแล้ว แต่ความจริงเขาอยากให้เธอเป็นงานเร็ว ๆ ต่างหาก เพราะดูจากฝีปากการพูดในครั้งนี้แล้วน่าจะเอามาใช้ประโยชน์ในการทำงานได้

“อะไรนะคะ” ดาในตอนนี้ทำหน้าเหวอไปชั่วขณะ วันนี้เธอเพิ่งจะมาดูโรงงานเป็นครั้งแรก ยังแทบไม่ได้ศึกษารายละเอียดอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่หัวหน้าจะพาไปพบลูกค้าแล้วรึนี่ เขาใจร้อนกับทุกเรื่องเป็นปกติเลยหรือเปล่านะ ดาแอบสงสัยแต่ก็ไม่กล้าถามออกไปตรง ๆ

“เธอจะได้ทำงานเป็นเร็ว ๆ ไง ฉันอยากได้ผู้ช่วยอีกคนที่ทำงานเก่ง ๆ หวังว่าผลงานของเธอจะดีเหมือนกันฝีปากนะ” ริทไม่ลืมที่จะแขวะเธอในประโยคสุดท้าย เขาเดินมาตบไหล่ดาเบา ๆ ข้างหนึ่งแล้วเดินจากไป ตอนนี้เปลี่ยนเป็นดาเสียแล้วที่อารมณ์ขึ้นแทน

ริทพาดาไปเรียนรู้งานเกี่ยวกับขั้นตอนการผลิตเฟอร์นิเจอร์ในโรงงานของเขา ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นแบบ Built in สไตล์โมเดิร์น เน้นงานไม้เป็นหลัก ดาจดบันทึก อัดเสียง และถ่ายรูปเพื่อเก็บข้อมูลอย่างละเอียด ริทแอบชื่นชมในความตั้งใจของเธอแบบเงียบ ๆ โดยที่ไม่ให้เจ้าตัวรู้

“เสร็จงานแล้วเราไปกินข้าวแถวนี้กันนะ เธอคงจะหิวมากแล้วล่ะ” ริทพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเขาอธิบายรายละเอียดทุกอย่างเกี่ยวกับขั้นตอนการผลิตเฟอร์นิเจอร์ให้ดาฟังครบถ้วนแล้ว

“หัวหน้ารู้ได้ยังไงคะว่าฉันกำลังหิว” ดาเงยหน้ามาจากสมุดจดและพูดออกไปอย่างรวดเร็วแบบไม่ทันได้คิด

“เห็นไหมละว่าฉันเดาถูก” ริทยิ้มน้อย ๆ เหมือนเป็นผู้ชนะในเกมเล็ก ๆ เขาเดินนำเธอไปที่หน้าโรงงาน และสั่งให้ลูกน้องไปเอารถมาจากที่จอด

ดาแอบหมั่นไส้เล็ก ๆ ในความวางมาดและความเฉลียวฉลาดของเขา

“หัวหน้าจะพาไปกินอาหารไทย อาหารจีน หรือว่าอาหารฝรั่งคะ ฉันจะได้เตรียมตัวถูก” ดาเอ่ยถามอย่างสุภาพ เหมือนหาเรื่องชวนเขาคุยระหว่างรอลูกน้องไปเอารถเสียมากกว่า

“เธอแค่เตรียมท้องรอไว้ก็พอ ฉันรู้ว่าเธอกินได้ทุกอย่างอยู่แล้ว” ริทแอบกวนประสาทดาเล็ก ๆ แต่ที่เขาพูดก็ถูกอยู่ดี ไม่นานนักลูกน้องก็มาจอดรถรอตรงที่นายริทและดายืนอยู่ ทั้งสองคนจึงขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังตามตำแหน่งเดิมที่เคยนั่ง

เมื่อไปถึงร้านอาหาร นายริทก็เดินนำดาเข้าไปที่ร้านอย่างคล่องแคล่ว เพราะเป็นสถานที่ที่เขาคุ้นเคย ก็คือร้านประจำที่เขามากินบ่อย ๆ เวลามาตรวจงานที่โรงงานนั่นเอง ริทเดินไปนั่งงที่โต๊ะ ๆ หนึ่ง ซึ่งเป็นโต๊ะมุมโปรดของเขาที่มักจะมานั่งที่ร้านนี้บ่อย ๆ

ดาค่อย ๆ หย่อนตัวลงบนเก้าอี้อย่างเกร็ง ๆ เพราะเธอรู้สึกว่าร้านนี้ดูหรูเกินไปสำหรับเธอ และบรรยากาศภายในร้านก็ดูชวนให้น่าอึดอัดไปเสียหมด

“หัวหน้าคะ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” ดาขอหลบไปทำธุระส่วนตัวเสียหน่อย เผื่อจะทำให้เธอชินกับบรรยากาศภายในร้าน และทำให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง

“กรี๊ดดดด…” เสียงกรีดร้องของลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนโต๊ะดังจนแสบแก้วหูของดาจนแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ นั่นก็เพราะดาเดินไปชนแก้วไวน์ที่วางอยู่ริมโต๊ะหกใส่เสื้อของผู้หญิงคนนั้นนั่นเอง ริทรีบลุกขึ้นและเดินไปยังโต๊ะนั้นทันที!