ตอนที่ 7 : ท่าทีที่เปลี่ยนไป

ดานั่งรถริทมาทำงานพร้อมกัน แต่เพื่อไม่ให้ผิดสังเกต เธอจึงขอลงก่อนถึงที่ทำงานประมาณ 500 เมตร ริทก็ไม่ได้ว่าอะไร เปิดประตูให้เธอลงแต่โดยดี ดาล่อกแล่กมองซ้ายมองขวา เมื่อไม่เห็นคนรู้จัก ก็รีบเดินลงจากรถทันที

บรรยากาศในออฟฟิศช่วงเช้าค่อนข้างผ่อนคลาย พนักงานเริ่มมาประปราย ดาเดินมาที่โต๊ะของตัวเอง แล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเอกสารไว้ในรถของริท แต่ก่อนที่เธอจะเดินไปเอานั้น เลขาก็เป็นคนนำแฟ้มมาให้เธอพอดี ดากล่าวขอบคุณด้วยความเกรงใจ และเมื่อเธอเปิดแฟ้มออกมาก็พบว่ามีเศษกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ติดอยู่ด้านในของปกแฟ้ม

ตั้งใจทำงานล่ะ

เป็นข้อความสั้น ๆ และเรียบง่ายจากริท ดาแอบคิดในใจว่าถึงเขาไม่บอก เธอก็ต้องตั้งใจทำงานอยู่แล้ว แต่เธอก็ไม่ได้ทิ้งกระดาษแผ่นนั้นไป กลับเก็บเอาไว้ในลิ้นชัก ดาแอบดีใจนิด ๆ ที่ริทมีท่าทีอ่อนโยนลงไม่แข็งกร้าวกับเธอเหมือนตอนแรกที่พบกัน

ดาทำงานของเธอไปอย่างเงียบ ๆ จนถึงพักเที่ยง เธอกำลังจะลุกไปกินข้าว แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกตามเคย ดาถอนหายใจแล้วปรับอารมณ์ก่อนที่จะรับสาย คงไม่มีใครโทรมาในเวลานี้หรอกนอกจากหัวหน้าของเธอนั่นเอง

[คุณต้องไปโรงงานกับผมช่วงบ่ายนี้]

ยังไม่ทันที่ดาจะกล่าวสวัสดีตามมารยาท เขาก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

[ผมซื้อแซนวิสไว้ให้แล้ว ไปเจอกันที่รถ]

เขาตัดบทวางสายทันที ดาได้แต่อ้าปากพะงาบ ๆ เพราะเธอพูดอะไรไม่ทัน แล้วก็กำลังอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน แม้แต่เวลาพักเที่ยงของเธอเขาก็ไม่ปล่อยให้อยู่ว่าง ๆ ดารีบเก็บของด้วยความไม่พอใจ ปากบ่นขมุบขมิบ แต่ก็รีบลงไปที่ลานจอดรถแต่โดยดี

เมื่อดาลงมาข้างล่างก็พบว่าริทจอดรถรออยู่ตรงประตูก่อนแล้ว เธอจึงรีบเดินกึ่งวิ่งไปขึ้นที่รถ เพราะกลัวว่าริทจะหงุดหงิดที่รอเธอนาน แล้วมาหาเรื่องให้เธอทำงานเพิ่มอีก

ทันทีที่ดานั่งลงเบาะรถ ริทก็ยื่นแซนวิสอันเบ้อเริ่มมาให้เธอทันที พร้อมกับพูดว่า

"กินซะ"

ดารู้สึกเหมือนโดนสั่งแบบหุ่นยนต์ ให้ทำอะไรก็ต้องทำ เธอหน้ามุ่ยแต่ก็รีบแซนวิสมากินด้วยความหิว

"ถ้าเธอกลัวว่าจะไม่อิ่ม เดี๋ยวตอนเย็นฉันเลี้ยงทดแทนมื้อเที่ยงให้แล้วกัน"

ดาที่กำลังเคี้ยวแซนวิสอยู่ตาโตขึ้น เหมือนนึกอะไรได้

"หัวหน้าห้ามพาไปร้านเดิมอีกนะ" เธอพูดขึ้นทั้ง ๆ ที่แซนวิสยังอยู่ในปาก เสียงจึงอู้อี้ฟังไม่ค่อยชัด แต่ก็พอรู้เรื่อง

"ไม่ต้องห่วงฉันไม่พาไปร้านนั้นหรอก เธอค่อย ๆ กินก็ได้ เดี๋ยวติดคอ"

ริทส่ายหัวให้กับท่าทีของดาด้วยความอ่อนใจ ดาเริ่มได้สติจึงปรับลุคตัวเองให้ดูเรียบร้อยขึ้น พยายามกินแบบผู้ดี นั่งเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา แต่สายไปซะแล้ว ก่อนหน้านี้เธอมาดหลุดไปเรียบร้อย ริทแอบขำให้กับท่าทีของดา ดาหันไปมองเขาด้วยความไม่พอใจ รีบเคี้ยวแซนวิสคำสุดท้ายแล้วกลืนลงไป ก่อนถามเขาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า

"หัวหน้าขำอะไรคะ"

"เปล่านิ" ริทบ่ายเบี่ยงไม่สนใจ เขาสตาร์ทรถ เมื่อเห็นว่าดากินแซนวิสเสร็จแล้ว

"เราจะไปตรวจเช็กการผลิตและสภาพสินค้าที่โรงงานกัน เธอก็พยายามเก็บรายละเอียดให้มากที่สุด ดึงข้อดีของสินค้าเราให้กลายเป็นจุดเด่น และนำไปเสนอลูกค้า ทำให้เขาอยากซื้อสินค้าของเราให้ได้ ถ้าต้องการความช่วยเหลือให้แจ้งเลขาหรือมาบอกฉันโดยตรงก็ได้ ฉันหวังว่าเดือนนี้เธอจะทำยอดได้ก่อนปิดงบละ"

ริทร่ายยาวเรื่องงานแบบม้วนเดียวจบ ดาได้แต่นั่งฟังตาปริบ ๆ เขาเข้าสู่โหมดจริงจังจนเธอเริ่มรู้สึกกดดันขึ้นมานิด ๆ อีกแล้วสิ

เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ ริทก็ขับรถมาถึงที่โรงงานแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่แถวชานเมือง อาคารตกแต่งอย่างเรียบง่าย ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย เขากวาดสายตามองสำรวจดูทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว จากนั้นก็ไปจอดรถที่ด้านหน้าประตูใหญ่ ริทและดาลงจากรถ จากนั้นก็มีพนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามาสวัสดีริทด้วยท่าทีนอบน้อม จากนั้นเขาก็มารับกุญแจรถและขับไปเก็บในลานจอด

ริทเดินเข้าไปในโรงงานด้วยมาดผู้บริหาร ดาเดินตามเข้าไปติด ๆ เธอเริ่มรู้สึกเก ๆ กัง ๆ เพราะสายตาทุกคู่ต่างจ้องมองมาที่เธอและหัวหน้า ทุกคนกล่าวสวัสดีริท ส่วนเขาก็เพียงแต่พยักหน้ารับน้อย ๆ ดารู้สึกเกร็งไปหมดจนเริ่มอยากเข้าห้องน้ำ เมื่อได้จังหวะเหมาะตอนที่ริทกำลังสำรวจดูการทำงาน เธอก็พูดเบา ๆ กับเขาว่า

"หัวหน้าคะ ฉันขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำค่ะ"

ริทได้ฟังก็เลิกคิ้วนิดหน่อย ก่อนจะพูดว่า "เชิญ"

แต่ดาก็ยังยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น จนเขาอดสงสัยไม่ได้ เลยถามเธอขึ้นว่า

"ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะ"

"ก็ฉันไม่รู้ว่าห้องน้ำไปทางไหนนี่นา"

ริทถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะควักมือเรียกพนักงานคนหนึ่งให้เดินนำพาดาไปเข้าห้องน้ำ ดารู้สึกโล่งอกที่รอดจากการเป็นจุดสังเกตซะที เธอกำลังจะได้ไปปลดทุกข์ในอีกไม่ช้านี้

ตอนที่ดากำลังทำธุระอยู่ในห้องน้ำอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีกลุ่มพนักงานหญิง 2-3 คน เข้ามาในห้องน้ำ พร้อมคุยกันอย่างออกรสว่า

"วันก่อนประธานเพิ่งมาดูงานที่นี่ไป ทำไมวันนี้มาอีกก็ไม่รู้" พนักงานหญิงคนแรกพูดขึ้น พลางส่องกระจกรวบผมตัวเองเสียใหม่

"แต่วันนี้พาใครมาด้วยก็ไม่รู้นะ" พนักงานหญิงคนที่สองพูดขึ้น ขณะที่กำลังทาลิปสติกอยู่หน้ากระจก

"ก็คงจะเป็นเลขาใหม่ล่ะมั่ง ปกติก็ไม่เคยเห็นพาใครมาเลยนิ" พนักงานคนที่สามออกความคิดเห็นบ้าง

"จะพาใครมาก็ช่างเถอะ แต่ฉันว่ามาบ่อย ๆ ก็ไม่ดีนะ รู้สึกโดนเพ่งเล็งยังไงบอกไม่ถูก" พนักงานหญิงคนแรกพูดเสริม

"ใช่ ๆ ฉันนี่ตัวเกร็งไปหมด จนต้องมาเข้าห้องน้ำเนี่ย ทั้งที่ไม่ได้ปวดฉี่เลย" พนักงานหญิงคนที่สองเห็นด้วย

"เขาเรียกว่าหาเวลาพักเบรคให้ตัวเองหรอกจ๊ะ"

พอสิ้นสุดประโยคของพนักงานหญิงคนที่สาม ก็ต่อด้วยเสียงหัวเราะคิกคักกันอย่างสนุกสนานตามประสาเพื่อนคนทำงาน

"ฉันว่าเราออกไปได้แล้วล่ะ เดี๋ยวจะโดนหาว่าอู้งานอีก"

พนักงานหญิงคนหนึ่งพูดเตือน ทุกคนในนั้นก็เห็นด้วย จึงรีบออกไปจากห้องน้ำกัน ดาที่แอบฟังอยู่นานก็เพิ่งรู้สึกตัว เพราะเธอเองก็ขอปลีกตัวมาเข้าห้องน้ำได้สักพักแล้วเหมือนกัน เธอจึงรีบทำธุระให้เสร็จและเดินกลับออกไป

ยังไม่ทันที่ดาจะเดินออกจากห้องน้ำ ข้างนอกก็มีเสียงโวยวายดังขึ้น เธอจึงรีบออกไปดูทันที…