3.3 จากผู้ต้องหาสู่นักโทษ

“ล้างจานเป็นไหม” เห็นเด็กสาวยืนมองอ่างล้างจาน ยายชื่นจึงลองถามดู ยายแก่อย่างนางอบรมสั่งสอนคนรับใช้ในบ้านหลังนี้มาแล้วหลายรุ่น รุ่นที่สอนยากที่สุดก็เห็นจะเป็นพวกเด็กรุ่นนี้แหละ

“เอ่อ เป็นค่ะ ให้หนูล้างให้นะคะ”

เห็นเด็กสาวไม่ได้มือไม้แข็งเหมือนคนวัยเดียวกันคนอื่นๆ

จึงหาอย่างอื่นให้นางทำเพิ่ม

ตลอดสายจนย่ำค่ำ มัลลิกาเดินตามติดยายชื่นไปทุกหนทุกแห่งในบ้าน ยายให้เธอหั่นผักเธอก็หั่น ให้หั่นหมูเธอก็หั่น ให้รดน้ำต้นไม้ก็เดินรดไปทุกต้น มีเด็กสาวคล่องแคล้วคอยเดินตามหลัง ยายชื่นก็คลายเหงาไปได้มากโข สุดท้ายจึงลองให้แม่หนูมิ้งทำแกงมัสมั่นของโปรดของคุณจอม เผื่อว่าเจ้าบ้านจะกลับมาทานมื้อเย็น แต่สุดท้ายก็รอเก้อ

“ไปๆ วันนี้ยายไม่มีอะไรให้ทำแล้ว เข้าห้องไปเถอะ”

ครั้งนี้มัลลิกาไม่ต้องขึ้นไปนอนขดอยู่บนพรมหน้าห้องน้ำอีก ยายชื่นให้เธอเข้าไปนอนในห้องว่างห้องหนึ่งในเรือนเดียวกันกับพวกคนรับใช้ หญิงสาวดีใจเหลือเกิน เธอเกลียดอากาศเย็น และห้องของจอมทัพก็แสนจะเย็นเฉียบ

บ้านของเขาใหญ่โตสมกับเป็นครอบครัวนายตำรวจยศใหญ่ ตัวบ้านมีทั้งหมดสองชั้น ประกอบด้วยห้องต่างๆร่วมห้าหกเจ็ดห้อง เธอไม่แน่ใจ ภายนอกยังมีสวนกว้างขวาง นึกถึงตอนเดินรดน้ำต้นไม้ ใช้เวลาร่วมสามสิบนาทีกว่าจะทั่วทั้งสวน

ถัดจากบ้านหลัก ด้านหลังยังมีเรือนไม้ตั้งอยู่อีก แต่คล้ายจะร้างผู้อยู่อาศัย เธอไม่เห็นเงาคน

นอกจากเรือนหลังนั้น ภายในอาณาเขตของเขายังมีเรือนสำหรับคนใช้อยู่อีก หญิงสาวไม่แปลกใจที่แม้กระทั่งห้องสำหรับคนใช้ยังดูดีกว่าห้องเช่ารูหนูของเธอ แต่เธอไม่ได้อยากอยู่ที่นี่ เธออยากกลับไปนอนบนเตียงแข็งๆ ห้องเล็กๆห้องเดิมของเธอ เมื่อไหร่กันหนอเธอจึงจะสามารถกลับไปใช้ชีวิตเรียบง่ายได้ดังเดิม

กว่าจอมทัพจะกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาจวนเจียนเที่ยงคืน ห้องเย็นฉ่ำและเตียงนอนเรียบกริบทำให้เขาหลงลืมเรื่องบางอย่างไปเสียสนิท ชายหนุ่มนั่งอ่านเอกสารต่ออีกพักใหญ่จึงเข้านอน ช่วงครึ่งหลับครึ่งตื่น คล้ายจะรู้สึกว่าเตียงนอนกว้างกว่าเมื่อคืน

เช้าวันต่อมาเวลาเดิม อาหารเช้าตั้งโต๊ะก่อนเจ้าบ้านจะไปถึงเสียอีก ได้กลิ่นหอมของเครื่องแกง เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเช้านี้คงเจริญอาหารอีกแล้ว ฝีมือทำอาหารของแม่นมทำให้เขาควบคุมน้ำหนักยากเหลือเกิน

พอชิมคำแรก จอมทัพก็ขมวดคิ้ว

“ไม่อร่อยหรือคะ” ยายชื่นอดเอ่ยถามไม่ได้

จอมทัพไม่ได้ตอบ แม้จะรู้สึกว่ารสชาติผิดแผกไปจากเดิม แต่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เขาจะเสียเวลาใส่ใจไปใย ขอแค่ไม่แย่จนกระเดือกไม่ลงเป็นพอ

“อิ่มแล้ว ผมไปล่ะ”

คุณจอมของนางยังคงพูดน้อยเหมือนเดิม

ยายชื่นมองชามว่างเปล่าของแกงมัสมั่นกับจานข้าวว่างเปล่า 2 ใบ อาหารอื่นๆบนโต๊ะล้วนไม่ถูกแตะต้อง สงสัยยายแก่อย่างนางคงไม่ต้องลงมือเข้าครัวเองอีกแล้ว

วันคืนผ่านพ้นไปวันแล้ววันเล่า เมื่อหญิงสาวไม่มาปรากฏตัวให้จอมทัพเห็นหน้า เขาก็เหมือนจะลืมไปแล้วว่าในบ้านหลังนี้ยังมีผู้อยู่อาศัยเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน

มัลลิกาใช้ชีวิตอย่างเงียบเชียบ เธอสามารถเลี่ยงการเผชิญหน้ากับจอมทัพได้อย่างง่ายดาย และเขาคงจะลืมเลือนเธอไปตลอดกาล หากชายหนุ่มไม่บังเอิญเห็นความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้นภายในห้อง

แม่บ้านของเขาไม่มีใครฉลาดมากพอจะสังเกตเห็นว่าเขาจัดเรียงเสื้อผ้าไล่ระดับสี เขามักจะหงุดหงิดเสมอกับการย้ายเสื้อสีขาวออกมาจากเสื้อสีเทาเกือบขาว แต่หลายวันมานี้เขากลับไม่เคยหงุดหงิดใจกับเรื่องหยุมหยิมเหล่านี้อีก

นอกจากเรื่องนี้ ยังมีเรื่องที่ของใช้ภายในห้องถูกขยับเข้าที่เป็นระเบียบเรียบร้อย แม่บ้านของเขาไม่มีใครกล้าแตะต้องข้าวของส่วนตัวของเขา มีบางอย่างแปลกไป หากไม่ใช่แม่นมของเขา ใครเลยจะกล้า

เช้านี้มัลลิกายังคงตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหารก่อนเวลาปกติของจอมทัพหนึ่งชั่วโมง เพราะทำแบบนี้จึงเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขาได้ตลอดมา หญิงสาววางแกงจืดเต้าหู้หมูสับลงระหว่างจานไข่เจียวทรงเครื่องกับซี่โครงหมูทอด

เมื่อจัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยก็จวนเจียนได้เวลา เธอรีบปลีกตัวออกไปก่อนที่ชายหนุ่มจะโผล่เข้ามา พอใกล้จะ 8 โมงตรง คนอื่นจึงค่อยทยอยเดินเข้ามารอรับหน้าเจ้าบ้าน

ทุกการกระทำล้วนอยู่ในสายตาเฉียบคม จอมทัพเดินเข้ามาตรงเวลาเป๊ะ เขามองอาหารบนโต๊ะ แม้แต่องศาของลวดลายบนชามยังวางไปในทิศทางเดียวกัน นึกถึงตำแหน่งการจัดข้าวของเครื่องใช้ภายในห้องของเขาในหลายวันที่ผ่านมา จะเป็นใครไปได้อีกนอกจากผู้หญิงคนนั้น

ความขุ่นมัวก่อตัวขึ้นในใจ เขาเกลียดผู้หญิงคนนั้น ยิ่งรู้ว่าหล่อนเข้ามายุ่มย่ามกับพื้นที่ส่วนตัวก็ยิ่งขัดใจ พาลหงุดหงิดจนไม่อยากแตะต้องอาหารเมื่อคิดว่ารสชาติที่เปลี่ยนไปอาจจะเป็นฝีมือของผู้หญิงคนนั้นด้วยก็ได้

“ไปทำอย่างอื่นมา ของพวกนี้เอาไปเททิ้งให้หมด”

เหล่าคนใช้ลอบมองสบตากันเลิ่กลั่กเมื่อเห็นว่าจู่ๆเจ้านายก็เกิดอารมณ์ฉุนเฉียวโดยไม่ทราบสาเหตุ ยายชื่นจึงเป็นคนออกหน้า

“ถ้าแม่ครัวไม่คิดจะทำหน้าที่แล้วก็ไสหัวออกไป แล้วรับคนใหม่เข้ามา!”

แม่ครัวรีบกระวีกระวาดวิ่งกลับเข้าไปในครัว เพียงชั่วอึดใจนางก็เดินกลับออกมาพร้อมข้าวผัดหมูไข่ดาวง่ายๆ เพราะรู้ว่ายิ่งช้าจะยิ่งทำให้คุณจอมหงุดหงิด

“…”

สุดท้ายก็ฝืนทานเข้าไปได้ไม่ถึงครึ่งจาน โทสะพลันกลั่นตัวมวยม้วนขึ้นมาตามช่องท้อง เขาทุบโต๊ะเสียงดังลั่น

“เลี้ยงไว้ก็เสียข้าวสุก กับข้าวไม่ยอมทำ งานบ้านก็ทำกันไม่เรียบร้อย ไล่ออกไปให้หมด!”

เห็นอารมณ์เดือดดาลแบบที่ไม่ได้เห็นมานาน ยายชื่นก็ถอนหายใจ “เพิ่งเปลี่ยนชุดใหม่ไม่ถึงสองเดือน ใจคอคุณหนูจะไม่ให้ยายแก่อย่างนมพักบ้างเลยหรือ เอาเถอะ เปลี่ยนก็เปลี่ยน อย่างมากยายแก่คนนี้ก็แค่ตายไวขึ้นอีกหน่อย”

สีหน้าของจอมทัพพลันเขียวคล้ำยิ่งกว่าเดิม

เขาทุบโต๊ะอีกครั้ง คราวนี้หันไปตวาดทางแม่ครัวและบรรดาคนใช้หน้าใหม่แทน “ไม่เปลี่ยนก็ไม่เปลี่ยน!” แล้วชายหนุ่มก็สะบัดตัวหนีออกมาจากโต๊ะอาหาร ทุกอย่างเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นคนเดียว!

จอมทัพรู้ว่าจะหาตัวหล่อนได้ที่ไหน เขาสาวเท้าเข้าไปในครัว มัลลิกาได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาก็คิดว่าแม่ครัวทำอาหารไม่ถูกใจผู้ชายร้ายกาจคนนั้น เธอจึงวางมีดกับผักลง ก่อนจะเอ่ยปากอาสาทำให้

“ป้านวล ให้มิ้งทำ…!”

ใบหน้าพลันขาวซีดเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

จอมทัพกระชากร่างบางขึ้น ยิ่งได้มองสบตา ความโกรธแค้นที่เหมือนจะเคยลืมเลือนไปชั่วขณะก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง เห็นคนตรงหน้ามีสีหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดก็นึกถึงใบหน้าแบบเดียวกันที่ได้เห็นในคืนนั้น

“เธออยู่ที่นี่ในฐานะนักโทษของฉัน อย่าริอาจก้าวเท้าเข้าไปในห้องของฉันหรือแม้กระทั่งทำอาหารให้ฉันกินอีก ไม่งั้นฉันฆ่าเธอแน่”

แล้วชายหนุ่มก็สะบัดหน้าจากไป

อีกเพียงนิดเดียวแขนเธอคงแหลกคามือเขาจริงๆ

หญิงสาวลูบคลำรอยแดงรอบข้อมือ ตอนนี้เธอได้คำตอบให้กับตัวเองแล้วข้อหนึ่ง เหตุผลที่เขาพาเธอเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ ที่แท้เธอก็ถูกเลื่อนขั้นจากผู้ต้องหา กลายมาเป็นนักโทษของเขาไปแล้วนั่นเอง