7.วันหยุดสุดวาบหวิว (2)

ตู้ม!!

“ตมิสา”

เพียงชั่วครู่หลังจากที่หญิงสาวจมลงไปตามแรงดึงดูด ยังไม่ทันได้ผวาขึ้นมาร่างสูงใหญ่ก็กระโดดตามลงมาในน้ำอย่างทันท่วงที

ตมิสารู้ตัวและมีสติตลอดเวลา เธอว่ายน้ำได้ดี จึงกลั้นหายใจครู่หนึ่งรอให้ดิ่งลงจนถึงที่สุดแล้วร่างเล็กก็ค่อยๆ ลอยกลับขึ้นมาจึงเริ่มแหวกว่ายผวาขึ้น แต่เพราะแรงไหลของน้ำตรงจุดนี้ค่อนข้างแรงทำให้ต้องออกแรงเพื่อฝืนกระแสน้ำ ทว่าราวไม่ได้ผลนัก ร่างของเธอถูกดันไปทางปลายแอ่งน้ำอยู่ตลอดเวลา นับว่าต้องแข็งแรงและอึดไม่น้อยทีเดียว ตมิสาพยายามสู้เต็มที่ ลมภายในปอดก็ใกล้หมดลงแล้ว

ขณะที่กำลังใช้ความพยายามในเฮือกสุดท้าย ร่างเธอก็ถูกคว้าขึ้นเหนือน้ำ ตมิสารู้สึกได้ว่ามีร่างหนาเข้ามาประชิดตัวเธอและพยายามช่วยดึงรั้งเอาไว้ แต่ก็ยังต้านกระแสน้ำได้ยาก ตัวเธอถูกโอบจนรอบขณะไหลไปตามน้ำ หากก็รับรู้ว่าคนช่วยสามารถพาเธอเขาใกล้ฝั่งบริเวณที่แรงน้ำเบาลงได้

แขนเรียวเกี่ยวรอบลำคอแกร่งเพื่อผวาหายใจพร้อมลืมตา เมื่อพ้นจุดลึกและวิกฤติมาได้ก็ไม่ถูกกระแสน้ำฉุดอีกแล้ว ใบหน้าคมเข้มที่ปรากฏให้เห็นในระยะเพียงช่วงลมหายใจทำให้ตมิสาปล่อยแขนแต่กลับถูกรัดเอาไว้ทั้งตัว

“เดี๋ยว...ยังไม่ถึงน้ำตื้น”

ชายหนุ่มบอกเสียงเข้ม แต่เพียงไม่นานเขาก็หยุดยืนนิ่ง แม้น้ำจะสูงประมาณช่วงอกหนา สำหรับเธอก็ยังสูงอยู่ดี แต่ตมิสาคิดว่าตนว่ายต่อได้แล้ว ทว่าเขาโอบตัวเธอแน่นจนอกอวบเบียดติดอกหนาเลยทีเดียว

“เอ่อ...นาย...”

“คุณจะเจ็บตัวอีกสักกี่ครั้ง”

จามิกรสวนขึ้นมา และพอเธอขยับปากเขาก็พูดต่ออย่างไม่ฟังเสียง

“ทำไมมาอยู่นี่ สาวิตตามหาคุณให้ควั่ก เบิร์ดมันวิ่งไปตรงนั้นตรงนี้จนวุ่นไปหมด”

“เอ่อ...ปล่อยก่อน ได้ไหมคะ”

ทว่าแทนที่จะปล่อยตามที่เธอขอชายหนุ่มกลับกระชับแขนยิ่งขึ้น

“รู้ไหมว่าทำคนอื่นเดือดร้อนไปหมด”

เพราะเธอพยายามฝืนตัวออกตลอดเวลาขณะจามิกรดุเสียงเข้ม ทั้งยังขยับแขนยกตัวเธออุ้มกลายๆ ราวช่วยพยุงให้ใบหน้าสูงจากน้ำ ทว่ากลับทำให้ปากนุ่มแตะแก้มสากเบาๆ แม้ตมิสาจะพยายามเอียงหลบแล้วก็ตาม

สองหนุ่มสาวต่างก็ชะงักไปพร้อมกัน ดวงตาคู่คมสบนิ่งกับตาคู่กลมโตหวานหยด ตมิสาถึงกับลืมหายใจเมื่อจำต้องชิดใกล้กับชายหนุ่มแถมยังแตะต้องตัวกันมากเกินควร หากใจกลับเต้นแรงถี่รัว เรือนกายแกร่งกล้ามแน่นที่เบียดกับร่างเธอให้ความรู้สึกหวิวประหลาดในช่องท้อง

“นาย...พี่คะ...เป็นอะไรไหมคะ”

เสียงที่สอดแทรกเข้ามาทำให้ทั้งคู่หลุดจากภวังค์ในทันใด ชายหนุ่มรีบปรับอารมณ์ดึงสติตัวเองพาเจ้าของร่างบอบบางไปถึงฝั่งโดยเร็ว โดยมีกลุ่มเด็กสาวลูกคนงานที่เขาเห็นว่ากำลังจะกลับตอนมาถึงเข้ามาช่วยพยุงตมิสาพาหญิงสาวไปนั่งพักที่โขดหิน

ร่างสูงใหญ่ตามมายืนห่างเล็กน้อย ตากวาดมองดวงหน้าเนียนใสและร่างเล็กจนถ้วนทั่วเงียบๆ ขณะที่ตมิสาหอบหายใจค่อนข้างแรง

“ขอบใจทุกคนนะที่ช่วย”

เมื่อชายหนุ่มเอ่ยขึ้นบรรดาสาวน้อยต่างก็ยิ้มเขิน

“พวกเราไม่ได้ช่วยอะไรเลยค่ะ นายต่างหากที่โดดลงไปช่วยพี่เขา เท่อย่างนี้เลย”

หนึ่งในนั้นทำใจกล้าพูดพร้อมยกนิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้างให้นายหนุ่มของไร่

“ยังไงก็ขอบใจ จะค่ำแล้วรีบกลับเถอะ พ่อแม่เขาคงรออยู่ นี่ก็ใกล้เวลาจะเริ่มงานของนายแม่แล้ว”

จามิกรบอก แม้ไม่ได้ดุหากน้ำเสียงก็เข้มตามสไตล์ สาวน้อยจึงต่างยิ้มจืดเจื่อน

“จริงด้วย”

“งั้นพวกเราไปก่อนนะคะนาย”

กลุ่มสาวน้อยรีบเร่งเดินกลับไปทันที ปล่อยให้คนที่เพิ่งตกน้ำแต่มองตาม เมื่อแต่ละคนสนใจคุยนายมากกว่าเธอเสียอีก แอบคิดไม่ได้ว่าที่มาช่วยเธอเพราะนายหนุ่มของไร่ที่ผู้หญิงทุกคนหลงใหลอยู่ด้วยหรือเปล่า

“คุณก็เหมือนกัน ตอนนี้ต้องเตรียมตัวแล้วไม่ใช่หรือไง หายมาอยู่ที่นี่ไม่ยอมกลับสักที คนเป็นห่วง...”

คำพูดเขาสะดุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ

“สาวิตติดต่อคุณไม่ได้ เขาไปหาที่สำนักงานก็ไม่เจอ จะไปไหนมาไหนทำไมไม่บอกใครห๊ะ”

จามิกรดุเสียงดังฝ่าเสียงน้ำตกจนตมิสาหน้าเสีย รู้ตัวว่าผิดที่เพลินจนอยู่นานไปหน่อย แล้วแบตมือถือของเธอที่อยู่ในกระเป๋าก็คงหมดแล้ว หรือไม่เสียงน้ำก็ดังกลบจนไม่ได้ยิน

“ขอโทษค่ะ”

ตมิสายอมรับโดยง่ายขณะพยายามจะลุกขึ้น แล้วมือหนาก็ช่วยรั้งเธอ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะช่วยตนเองหลังจากต่อว่าเสียขนาดนี้

“แล้วนี่เจ็บตัวอีกหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ”

เสียงหวานตอบเบาหวิว ทว่าพอก้าวขาจะข้ามรากไม้ใหญ่ใกล้ๆ กลับสะดุ้ง เพิ่งรู้ตัวว่าเข่าเจ็บ ใบหน้าหวานเหยเกจนชายหนุ่มสังเกตได้

“มีอะไร”

คนกลัวถูกดุซ้ำส่ายหน้านิดๆ แล้วฝืนก้าวเดินจนได้ หากยังไม่ค่อยดีเท่าไรแต่ก็ไม่อยากแสดงออกว่าตัวเองเจ็บเข้าให้อีกแล้ว

ส่วนจามิกรเองก็ปล่อยมือจากหญิงสาว แต่ยังสังเกตอีกฝ่ายอยู่ เห็นชัดว่าตมิสาดูแปลกไปจึงถามย้ำ

“ขาคุณเจ็บใช่ไหม”

ตมิสาสีหน้าไม่ดีนัก ทั้งยังเม้มปาก หลบสายตาเขา แต่เดินช้าๆ เพื่อไปที่จักรยาน

ร่างสูงก้าวตามด้วยความหงิดหงุดดึงแขนเรียวเพียงนิดเจ้าตัวก็เซเล็กน้อยแถมยังหลุดซี้ดปากออกมา

“นั่นไง คุณนี่มันจอมซุ่มซ่ามหรือโชคร้ายกันแน่ ทำไมมีแต่เรื่องต้องเจ็บตัวอยู่ได้”

ชายหนุ่มบ่นทันทีที่รับรู้ได้ ทั้งยังถามซ้ำ

“ตกลงคุณเจ็บตรงไหน”

เมื่อไม่สามารถก็โกหกได้ ตมิสาก็บอกไปตามตรง

“เข่าน่ะค่ะ”

“คงกระแทกหินตอนลื่นน่ะสิ ก็ยังดีที่หัวไม่ฟาดเข้าให้”

ชายหนุ่มเอ่ยหลังเหล่ลงมองเข่าเธอ แต่ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดผ่านกางเกงยีนได้

คนถูกบ่นไม่หยุดถอนหายใจยาว แอบคิดในใจว่า ก็เขาไม่ใช่หรือที่ทำให้เธอตกใจจนก้าวพลาดไป อยากจะพูดสวนไปบ้างเหมือนกัน แต่ท่าทางอารมณ์กรุ่นของเขาทำให้เธอไม่อยากหาเรื่องให้ตัวเองเพิ่ม ทว่าขณะที่กำลังแอบเคืองในใจอยู่คนเดียว มือหนาก็จับแขนเธอทั้งสองข้าง ร่างใหญ่ขยับมาใกล้จนเกือบจะยืนซ้อนหลังแล้วช่วยพยุงเธอให้เดิน

ความรู้สึกเย็นเยียบรอบตัวหายไปเมื่อร่างอุ่นจนเกือบร้อนมาประชิด ตมิสาหน้าร้อนวูบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ใบหน้าสวยหวานก้มเล็กน้อย และคงขัดเขินหากไม่ได้ยินเสียงเข้มบ่นอยู่เหนือหัว

“ทำสาวิตกับเบิร์ดลำบากวิ่งตามหาตาเหลือก เพราะคนงานเขาไม่ว่างเตรียมงานกันอยู่ แล้วนี่ยังเจ็บตัวเพิ่มอีก ให้ตายเถอะ ผมจ้างคุณมาทำงาน ไม่ได้จ้างมาให้คนของผมตามดูแลคุณ”

จามิกรบ่นยาว ยิ่งทำให้คนฟังรู้สึกว่าตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้คนอื่นวุ่นวาย ไม่ใช่แค่ผู้จัดการไร่กับผู้ช่วย แต่เป็นนายของไร่อย่างเขาด้วย กระทั่งมาถึงจักรยานชายหนุ่มจึงปล่อยมือแล้วเป็นฝ่ายจับจูงจักรยานเองพร้อมถาม

“เดินเองพอไหวไหม”

“ค่ะ”

คนก่อปัญหาตอบรับแทบไม่ได้ยินเสียง ไม่กล้าเหลือบมองคนหน้าดุด้วยซ้ำ

“งั้นตามมา พ้นตรงนี้ไปนิดเดียวค่อยขึ้นซ้อนท้าย ผมจะขี่เอง”

ตมิสาอดแปลกใจไม่ได้ แต่เขาเดินนำไปก่อนแล้วเธอจึงต้องก้าวตาม อดเอ่ยถามในสิ่งที่สงสัยไม่ได้ เพราะไม่สบายใจที่ตนทำให้เขาลำบากและยุ่งยาก

“นายเดินมาเหรอคะ”

“ขึ้นรถมากับเบิร์ดถึงท้ายไร่ แล้วก็แยกย้ายกันหาคุณ ผมให้เบิร์ดขับวนไปทางบ้านพักแขก เพราะมีสวนดอกไม้อยู่เผื่อว่าคุณจะไปนั่งเล่นที่นั่น ส่วนผมมานี่”

ชายหนุ่มบอกอย่างละเอียดด้วยน้ำเสียงขุ่น ขณะร่างสูงใหญ่ขึ้นนั่งคร่อมบนจักรยาน แล้วเหลือบมองมาด้วยสายคมดุที่สั่งกลายๆ

หญิงสาวมีสีหน้าเจี๋ยมเจี้ยม ร่างเล็กขยับไปนั่งซ้อนที่เบาะด้านหลังเขาอย่างไม่กล้ามีปากมีเสียง ยังไม่ทันตั้งตัวจักรยานก็ออกตัวทันทีราวใจร้อน ตมิสาพยายามเกร็งตัวจับท้ายเบาะของชายหนุ่มเท่าที่จะทำได้ แต่เพราะเส้นทางยังคดเคี้ยวและมีรากไม้ให้หลบหลีกจักรยานจึงเอนเอียงไปมาไม่มั่นคงนัก

“อุ๊ย”

ตมิสาต้องผวากอดเอวหนาเพราะอยู่ๆ ตัวก็กระดอนสูงทั้งเจ้าสองล้อนี่ยังไหวเอนอย่างแรง

“โทษที รากไม้ตรงนี้ยาวขวางทางหลบไม่ได้”

เสียงเข้มเอ่ยขึ้น

“จะปล่อยทำไม เดี๋ยวได้หล่นลงไปหรอก”

ชายหนุ่มดุตามมาทันทีเมื่อเธอคลายอ้อมแขน ทำเอาแขนเรียวถึงกับหยุดกึกไม่กล้าขยับ ลมหายใจสะดุด ทั้งยังรู้สึกเกร็งแขนอีกด้วย กายแกร่งที่ตนเองโอบกอดกลายๆ ช่างชวนให้ใจหวิวนัก เธอสัมผัสได้ถึงกล้ามท้องแน่นภายใต้เสื้อเชิ้ตลายหมากรุกของเขา เอวสอบหนาแน่น แผ่นหลังกว้างแข็งแรง เนื้อตัวอีกฝ่ายเต็มไปด้วยสรีระแกร่งประดุจหินผา มั่นคงน่าเชื่อถือ ทั้งก่อให้เกิดอาการใจระส่ำหวั่นไหวอยู่ภายในอกสาว

แม้จะกอดเอวชายหนุ่มอย่างจำใจและทำให้เธอร้อนวูบวาบไปทั้งตัวจนรู้สึกได้ว่าแขนมีเหงื่อซึม หากตมิสาก็ไม่ปล่อยถึงจะเข้ามาในไร่ที่ทางเรียบสะดวกขึ้นแล้ว หญิงสาวบอกตัวเองว่าเกรงคนขี่จักรยานจะดุเข้าให้อีก

=====