All Chapters of อุบายหมายจันทร์: Chapter 1 - Chapter 10

“คนไข้บาดเจ็บแค่ที่ศีรษะครับ มีอาการปอดบวมเล็กน้อย ส่วนอื่นนอกจากแผลถลอกบนร่างกายภายนอกแล้วภายในก็ไม่ได้บอบช้ำ สมองไม่ได้รับการกระทบกระเทือน แต่ต้องรอดูอาการหลังจากฟื้นขึ้นมาอีกทีเพราะมีแผลที่ศีรษะครับ”หลังฟังคำบอกจากหมอที่ตรวจร่างกายและรักษาผู้หญิงที่ตนพามาแล้วจามิกรก็ต้องขมวดคิ้ว เพราะไม่บาดเจ็บส่วนไหนเลยนอกจากหัว จากนั้นก็ให้ปากคำกับตำรวจที่ทางโรงพยาบาลแจ้งเหตุไป ซึ่งในตัวหญิงสาวไม่มีสิ่งที่ระบุได้ว่าเป็นใครนั่นยิ่งน่าแปลก ราวเป็นการจงใจนำตัวมาทิ้งเอาไว้และน่าจะไม่นานก่อนที่เขาจะผ่านไป เพราะหากนานกว่านั้นด้วยสภาพอากาศที่ฝนตกหนักเธออาจจะไม่รอด โดยตำรวจจะมาอีกครั้งหลังจากหญิงสาวฟื้น“นายจะกลับมาดูเธออีกไหมครับ”“ไม่ล่ะ”คนเป็นลูกน้องแปลกใจ เจ้าตัวกำลังขับรถจึงไม่อาจหันมองเจ้านายได้นานนัก ทว่าฟังจากน้ำเสียงก็ดูราวไม่ใส่ใจนักทั้งที่เป็นเรื่องควรใส่ใจ“แต่นายไม่อยากรู้เหรอครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ใครทำร้ายเธอ อาจมีคนไม่หวังดีกับไร่เราไม่ใช่เหรอครับ”จามิกรเงียบ คิ้วเขิ้มขมวด เขาออกมาหลังจากให้ปากคำกับตำรวจเสร็จ เพราะอย่างไรเสียก็คงช่วยอะไรไม่ได้ และเมื่อหญิงสาวฟื้นน่าจะบอกได้ว่าตนเองเ

“ฐานิดา”ตมิสาเอ่ยชื่ออีกฝ่ายเสียงเรียบ สีหน้าเฉยชาแม้จะอยากถอนหายใจที่เธอไม่ทันฉุกใจคิด เพราะห่างหายกันไปหลายปีนับตั้งแต่ตนเข้าไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ และทำงานต่อที่นั่นอีกห้าปีเพิ่งตัดสินใจกลับมาที่นี่“ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเธอ”คนพูดกวาดมองมาด้วยสายตาชนิดหนึ่งที่ชวนกระตุกต่อมขุ่นเคือง หากตมิสาก็พยายามใจเย็น เธอเพิ่งเริ่มทำงาน ไม่อยากมีปัญหาและไม่อยากใส่ใจกับเรื่องเด็กๆ ในสมัยก่อน“ทำไมเหรอ คนเราก็ต้องทำมาหากินนี่นา”เธอล้างกล่องข้าวเสร็จแล้วจึงเช็ดมือหันกลับมามองคนที่ยืนขวางประตูอย่างหยั่งเชิงฐานิดาจ้องฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่ไว้ใจนัก อยู่ๆ คู่ปรับเก่าที่ไม่ค่อยพูดคุยกันเพราะมักจะแข่งขันกันในทุกเรื่อง ตั้งแต่เรื่องเรียน กีฬา และผู้ชาย ก็มาทำงานในไร่ของเธอ ไม่ใช่ว่าทั้งคู่จีบผู้ชายคนเดียวกัน แต่บรรดานักเรียนชายในโรงเรียนต่างก็เข้ามายุ่งวุ่นวายกับเธอทั้งสองคน โดยมีเพื่อนรอบข้างคอยเชียร์และนับจำนวนความนิยมมาข่มกัน แม้ออกจะน่ารำคาญแต่ก็ทำให้ยืดได้เวลาอยู่ต่อหน้าฝ่ายตรงข้าม ทว่าเรื่องที่เธอจริงจังคือการเรียนมากกว่า และพวกเธอซึ่งอยู่คนละห้องต่างก็สลับกันได้ที่หนึ่งกับสองของระดับชั้

ตมิสาเปิดประตูหลังจากได้ยินเสียงเรียกของพี่ชาย ทว่าก็ต้องสะดุ้งผงะถอยหลังเพราะร่างหนึ่งกระโจนเข้ามาหาตนก่อนร่างสูงใหญ่ของพี่ชาย“อุ๊ย”“แม็กซ์! บอกให้รอข้างนอก”ชยุตม์เอ่ยพร้อมก้มลงไปรั้งสุนัขเจ้าโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวใหญ่ที่พยายามตะกุยน้องสาวตนให้ออกไปนอกห้องหญิงสาวยกมือขึ้นพลางกลั้นหายใจอย่างระวังตัวกระทั่งพี่ชายพาเจ้าหมาตัวใหญ่ออกไปได้ และปิดประตูลงได้ทันก่อนที่มันจะโผแทรกเข้ามาอีกครั้ง“มันชอบเรามาก”พี่ชายยักไหล่ ตมิสาเองก็ยิ้มบาง“มิ้มก็ชอบมันค่ะ”เธอไม่ได้รังเกียจสุนัข ออกจะชอบมากกว่าแมวด้วยซ้ำ แต่เพราะแพ้ขนของพวกมันทั้งหมาและแมวจึงไม่เข้าใกล้นัก พี่ชายของเธอก็พยายามช่วยกันไว้ให้อยู่เฉพาะส่วนของมันหลังจากเธอกลับมาอยู่บ้าน แต่แมกซ์ชอบโผล่มาหาเธออยู่เรื่อย“ไม่เห็นบอกพี่เลยว่าเราจะไปอยู่ที่อื่น”ชายหนุ่มเข้าเรื่องทันทีเมื่อน้องสาวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะอ่านหนังสือ สายตาเหลือบมองไปยังกระเป๋าเดินทางสองใบในมุมห้องน้องสาว“ที่ทำงานมีที่พักให้ค่ะ”“ดีอย่างนั้นเชียว”ชยุตม์ถามด้วยสายตารู้ทัน“ก็ได้ค่ะ มิ้มตั้งใจเลือกที่นั่น”เธอยอมรับโดยง่าย ก่อนจะพูดต่อ“พี่โมกข์ก็รู้ดีว่ามิ้มอยู่ที่น

“พี่วิตขอให้นายเข้าไปเซ็นงบเบิกจ่ายเดือนหน้าภายในวันนี้ครับ”“เออ”ใบหน้าหล่อคมเข้มมีสีหน้าหงุดหงิดขณะเดินตรวจคนงานฉีดอาหารเสริมทางใบให้กับต้นองุ่น เขาฟังจากสาวิตมาหลายรอบแล้วเพราะตั้งแต่ต้นอาทิตย์มายังไม่ได้เข้าไปสำนักงานสักวัน เขากินข้าวกลางวันที่โรงอาหารกับเบิร์ด เป็นเรื่องปกติที่อีกฝ่ายมักจะต้องเตือนหลังจากเซ็นเอกสารค้างไว้หลายงานแล้วเขายังไม่เซ็นอนุมัติต่อ หากต้องลงงานในไร่ติดกันหลายวันจามิกรชอบงานในไร่ แม้แต่ปลูกต้นไม้ดอกไม้ตัดแต่งต้นไม้ในไร่เขาก็เป็นคนดูแลเอง ส่วนงานดูแลต้อนรับนักท่องเที่ยวกับผู้เข้าพักให้สาวิตเป็นคนจัดการ หากไม่ใช่คนในไร่น้อยคนที่เขาเดินผ่านจะรู้ว่าจามิกรคือเจ้าของไร่ แถมเวลาต้องออกงานหรือออกร้านต่างๆ เขาก็ยังให้สาวิตไปกับมารดาของตนมากกว่าจะไปเองเพราะไม่ชอบการปั้นหน้าเข้าหากัน“ใกล้เที่ยงแล้วผมว่านายไปเลยดีไหมครับ ผมจะโทรไปบอกแม่ให้คนเอาข้าวไปส่งที่สำนักงาน”“วะไอ้นี่ แกพูดเรื่องนี้กับฉันตั้งแต่เห็นหน้าตอนเช้าแล้วนะ ฉันไม่ได้ความจำเสื่อม”“ผมแค่เสนอ”เบิร์ดบอกเสียงอุบอิบ หน้าแหยเมื่อถูกดุ แต่ไม่ได้กลัวเพราะเขามักจะถูกดุหรือเตะจากนายบ่อยๆ อยู่แล้ว“จริงๆ ผมคิด

“ทำไมพี่จาต้องห้ามลิตเติ้ลขึ้นไปนอนข้างบน”ฐานิดาหน้างอใส่พี่ชายทันทีที่ชายหนุ่มเดินมาถึงโต๊ะอาหารจามิกรถอนหายใจ เขาอาบน้ำเรียบร้อยแล้วจึงลงมากินข้าว ก่อนหน้านี้กลับมาจากสำนักงานปุ๊บก็บอกให้จอยกับจีจี้เอาบ้านเล็กของลิตเติ้ลออกจากห้องน้องสาวเขาลงมาไว้ข้างล่างทันที พร้อมทั้งหักเงินเดือนทั้งคู่ ส่วนน้องสาวมาถึงทีหลัง เจ้าตัวคงเพิ่งรู้เรื่อง“มันต้องโดนทำโทษ”“ทำโทษอะไรคะ”ร่างสูงใหญ่ของคนเป็นพี่นั่งลงฝั่งตรงข้าม ซึ่งตรงหัวโต๊ะคุณพรนภามารดาเขานั่งอยู่ ท่านเหลือบมองลูกทั้งสองคน ทว่ายังไม่เอ่ยอะไรเมื่อไม่ได้ทุ่มเถียงกันเสียงดัง นอกจากหันไปบอกกับป้าอุ่นคนสนิทว่าให้เริ่มตักข้าวได้เพราะทุกคนพร้อมหน้าแล้ว“มันกัดคน”“ลิตเติ้ลเนี่ยนะคะกัดคน?”ฐานิดาถามพร้อมขมวดคิ้ว พยายามมองสังเกตทั้งป้าอุ่น จอยและจีจี้ รวมทั้งมารดาของตนว่ามีใครเป็นอะไรหรือไม่ หากแต่ละคนก็ปกติดี อีกทั้งไม่เชื่อว่าสนุขตัวน้อยของตนจะกัดใคร ในเมื่อมันไม่เคยกัด“ทุกคนก็โอเคดีนี่คะ”หญิงสาวพูดพร้อมกับมองมารดาอย่างต้องการคำยืนยัน ทว่าท่านยังไม่ได้เอ่ยอะไรพี่ชายก็พูดขึ้นมาก่อน“มันกัดคนที่สำนักงาน”คิ้วเรียวสวยขมวดแปลกใจว่าเป็นไปได้อย