7.วันหยุดสุดวาบหวิว (1)

นอกจากที่ไร่จะจัดงานเลี้ยงวันเกิดของแม่นายพรนภาแล้ว ใจจริงตมิสาก็ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากให้ที่บ้านเห็นว่ามีแผลบนตัว แม้ตอนนี้จะดีขึ้นบ้างแล้วแต่รอให้หายเสียก่อนดีกว่าเพื่อจะได้ไม่ต้องตอบคำถามพ่อกับพี่ชาย หากเห็นธอเจ็บตัวมีหวังข้ออ้างไหนก็ไม่อาจช่วยให้อยู่ที่นี่ได้

ตื่นขึ้นมาตอนเช้าก็เห็นผู้คนเริ่มวุ่นวาย พอสาวิตออกมาจากห้องของเขาเธอก็เอ่ยทักเพราะกำลังยืนดูบรรดาดอกพลับพลึงอยู่ตรงหน้าบ้านพัก

“วันนี้ให้มิ้มช่วยอะไรไหมคะพี่วิต”

ชายหนุ่มหันมามองแล้วยิ้มกว้าง

“ไม่เป็นไรครับ มิ้มเองก็ยังไม่ค่อยสบาย พักดีกว่า แล้วช่วงเย็นพี่จะมารับ”

เธอกับผู้จัดการไร่คุยกันแบบสบายๆ ในตอนแรกเขาก็เรียกเธอว่าคุณตมิสาตลอด แต่หญิงสาวเกรงใจเพราะเขาอายุมากกว่าเธอหลายปี จึงเป็นฝ่ายขอให้เขาเรียกแค่ชื่อเล่นของเธอ ส่วนเธอก็เรียกเขาว่าพี่

“จะดีเหรอคะ มิ้มเห็นคนอื่นวุ่นกันหมดเลย”

“เชื่อพี่เถอะว่าไม่มีอะไรให้บัญชีทำหรอก จริงๆ ถ้ามิ้มไม่เจ็บตัวอยู่พี่ก็คงพาไปด้วย ช่วยจัดดอกไม้ หรือหั่นผักหั่นหมูก็คงได้ จะได้ทำความรู้จักกับคนงานผู้หญิงด้วย แต่นี่ขืนพาไป นายเห็นเข้าคงมองตาเขียว”

“ทำไมล่ะคะ มิ้มก็ดีขึ้นตั้งเยอะแล้ว”

“เมื่อวานยังไม่เข็ดเหรอ”

อีกฝ่ายพูดขำๆ ทำเอาหญิงสาวหน้ามุ่ย เธอหยุดพักวันศุกร์ พอเมื่อวานไปทำงานก็ดันเกะกะขวางทางรถที่เคลื่อนมาจอดหน้าสำนักงานของนายหนุ่มเข้าจนเขาขัดใจ เพราะเข่ากับแขนยังระบมจึงเดินได้ช้า จามิกรจึงกระแนะกระแหนมาเสียงเข้ม

‘พูดไว้ไม่มีผิดเลย ถ้าไม่ออกไปเมื่อวาน สภาพคงไม่เดี้ยงแบบนี้หรอก’

ตมิสาได้แต่เดินเข้าห้องทำงานตัวเอง แล้วอยู่ในนั้นเงียบกริบทั้งวัน ไม่ออกมาให้รกหูรกตาอีก กระทั่งกลางวันสาวิตก็บอกว่าอาหารมาส่งแล้ว เธอขอกินในห้องชายหนุ่มจึงบอกว่าจามิกรออกไปแล้ว

“งั้นเพื่อไม่เป็นการไปขวางหูขวางตานายเขาเข้า มิ้มก็ควรอยู่เงียบๆ ในที่ของตัวเอง ใช่ไหมคะ”

เธออดประชดไม่ได้ ขณะที่สาวิตส่ายหน้าขำเล็กน้อยก่อนจะย้ำ

“เย็นนี้อาบน้ำแต่งตัวสวยๆ รอก็แล้วกัน เอาให้นายตาค้างดุไม่ออกเลย”

ดูเหมือนคนพูดจะไม่คิดมาก พอพูดจบแล้วก็เดินไปขึ้นรถของตน ทว่าคนได้ยินกลับชะงักกึกเพราะอยู่ๆ ก็นึกถึงแววตาคู่คมในยามมองเธอ แม้จะดุและดูไม่พอใจทว่าเธอกลับรู้สึกเหมือนถูกฉุดให้หลงวนในวังวนดำทะมึนล้ำลึกนั้น

ผู้หญิงทุกคนที่สบตาของจามิกรคงเป็นเหมือนกันล่ะมั้ง

ตมิสาลืมที่ชาร์จแบตมือถือไว้ที่สำนักงาน เมื่อคืนแบตไม่หมดจึงไม่ทันนึกถึง แต่พอเห็นว่าเหลือเปอร์เซ็นต์อยู่น้อย ตั้งใจจะชาร์จเอาไว้ก่อนถึงเวลาออกไปร่วมงานเลี้ยงกลับหาไม่เจอ แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่าไม่ได้เก็บใส่กระเป๋าในตอนเย็นเมื่อวานก่อนกลับบ้านพัก

ในตอนแรกหญิงสาวคิดว่าก่อนไปงานจะขอให้สาวิตแวะที่สำนักงานก่อน แต่เกรงว่าชายหนุ่มอาจต้องรีบไปงานโดยเร็ว ทั้งตนก็อยู่ห้องมาครึ่งค่อนวันจนชักเบื่อจึงตั้งใจออกไปสำนักงานด้วยตัวเอง แต่ก็ไม่ลืมโทรถามสาวิตก่อนว่าที่นั่นล็อกหรือไม่

‘อ๋อ เปิดอยู่ พี่กับนายไม่ได้หยุดนี่นา’

“อ้าว เหรอคะ นึกว่าหยุดเสียอีก”

‘เสาร์อาทิตย์คนมาเที่ยวไร่เยอะ วันหยุดของพี่ก็เลยสลับเป็นวันธรรมดาน่ะ ส่วนนาย...ไม่หยุด’

เธอไม่แปลกใจเท่าไรนักในเมื่อคนเป็นเจ้าของสามารถไปไหนมาไหนได้ตามใจ ไม่ต้องเข้างานเหมือนคนอื่น

‘แล้วมิ้มจะไปสำนักงานทำไม’

“ลืมของน่ะค่ะ”

สาวิตจะแวะไปเอาที่สำนักงานให้ แต่เธอเบื่อที่ต้องอยู่เฉยๆ อยากขยับตัวบ้างจึงบอกว่าจะไปเอง แล้วขอยืมจักรยานของผู้จัดการไร่ที่อยู่หน้าห้องพักของเขาด้วย

ร่างเล็กบอบบางในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนพอดีตัวค่อยๆ ขี่จักรยานไปช้าๆ เพราะเข่างอได้ไม่มากนัก แต่ก็ไม่เจ็บเท่าไร แดดเวลาบ่ายแก่ทำให้แสงสีของธรรมชาติดูเข้มขึ้นหากก็สวยเด่นในอีกอารมณ์ มาคิดดูขี่จักรยานชมไร่ต่ออีกหน่อยก็ดีไม่น้อย หลังจากแวะเอาที่ชาร์จแล้วหญิงสาวก็ไปต่อในจุดที่สาวิตกับเบิร์ดเคยแนะนำไว้ บอกให้เธอไปเที่ยวเล่นในวันหยุด

ทั้งสองคนบอกว่าจากถนนหลังสำนักงานออกมาราวเกือบสองกิโลเมตรจะมีน้ำตกอยู่ แม้จะอยู่นอกพื้นที่ไร่ แต่ก็ติดด้านหลังจึงไม่อันตราย ทางค่อนข้างสะดวกบ่งบอกว่ามีการสัญจรไปมาอยู่ตลอดเวลา

พ้นรั้วออกมาครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงน้ำตก ตมิสารู้สึกได้ถึงความสดชื่นขึ้นมาในทันใด แต่ตรงจุดนี้ต้องขี่จักรยานอย่างระวังเพราะทางเล็กและคดเคี้ยว มีต้นไม้รากไม้ให้หลบหลีก เมื่อเห็นว่าเดินน่าจะคล่องตัวกว่าจึงหยุดแล้วพิงจักรยานไว้กับต้นไม้

น้ำตกตรงบริเวณนี้เป็นแอ่งกว้าง ลงเล่นได้เพราะมีคนเล่นอยู่ เป็นครอบครัวมีลูกอายุราวเจ็ดแปดขวบ กับวัยรุ่นสาวสี่คน แยกกันเป็นสองกลุ่ม ยังดีที่ไม่ได้เงียบเหงาไม่มีใครอื่น ตมิสาเลือกเดินขึ้นไปตรงส่วนที่มีชั้นบนลดหลั่นเหนือแอ่งเล็กน้อย ไม่คิดจะเล่นน้ำเพราะไม่ได้เตรียมตัว แต่ตั้งใจไว้ว่าหากมีโอกาสจะมาเล่นแน่นอน

กางเกงยีนถูกพับขึ้นพอประมาณ ก่อนเท้าเล็กจะก้าวลงน้ำ สายน้ำเย็นฉ่ำจนเธอสะดุ้งแต่ก็ยังเดินลงไป ตมิสาชอบน้ำ ทั้งทะเลและน้ำตก ตอนเด็กหากไปทะเลเธอจะเล่นน้ำทั้งวันจนตัวเมี่ยง เล่นน้ำตกก็ตัวเปื่อย โตมาจึงลดน้อยลง บิดาเองก็ไม่มีเวลาว่าง ความห่างเหินระหว่างครอบครัวมากขึ้นเมื่อมารดาจากไป และมีรสลินก้าวเข้ามาหลังจากนั้นเพียงหกปี

พ่อทำใจลืมแม่ได้เร็วแต่เธอทำไม่ได้ ความผูกพันแห่งสายเลือดไม่มีวันเจือจางหรือห่างหายไป ในหัวใจและสมองของเธอยังมีภาพแม่ที่เข้มแข็งกับยิ้มอ่อนหวานเสมอไม่ว่าจะตากแดดตากลมเคียงบ่าเคียงไหล่กับพ่ออย่างไร

ร่างเล็กไต่เลาะช้าๆ ไปจนถึงอีกฝั่งด้านหนึ่งแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองประสบความสำเร็จ นึกอยากถ่ายรูปน้ำตกแต่เธอไม่ได้หยิบกระเป๋ามาด้วย

“วางกระเป๋าไว้ในตะกร้าหน้ารถนี่นา”

เมื่อไม่มีกระเป๋าก็ไม่มีมือถือติดมา

“เบลออีกแล้วเรา”

หญิงสาวบ่นตัวเองเบาๆ ลืมคิดไปเสียสนิท ทั้งที่มีคนอื่นอยู่ด้วยแต่เธอกลับทิ้งกระเป๋าตัวเอง เห็นน้ำตกสวยสดชื่นแล้วตมิสาก็ลืมทุกอย่าง คิดดังนั้นจึงไต่กลับไปโดยพยายามไม่รีบร้อนเหมือนเช่นตอนมาแม้จะห่วงกระเป๋าอยู่ไม่น้อย

ไม่นานตมิสาก็กลับมาฝั่งเดิมแล้วเลือกที่จะจูงจักรยานมาพิงต้นไม้ใกล้สายตาตนเอง หยิบเพียงมือถือมาถ่ายรูปจนพอใจแล้วจึงเก็บไว้ก่อนจะขยับลงไปนั่งบนโขดหินก้อนหนึ่งที่ไม่เปียก ห้อยขาลงไปแม้จะเปียกกางเกงบางส่วนก็ไม่เป็นปัญหาในเมื่ออยากเล่นน้ำ หญิงสาวตวัดขาไปนั่งมองนั่นนี่อย่างเพลิดเพลิน มองดูหนูน้อยที่มีแม่กับพ่อกำลังสอนว่ายน้ำแล้วภาพในวันวานของตนก็ซ้อนทับขึ้นมา

ตมิสายิ้มกับตัวเองอย่างมีความสุข ที่นี่ช่วยให้อารมณ์ผ่อนคลายดีจริงๆ

เธอใช้เวลาค่อนข้างนานจนรู้สึกเย็นเยียบ แดดร่มลมตก ครอบครัวที่เล่นน้ำกลับไปแล้ว กลุ่มสาวน้อยต่างก็ทยอยขึ้นเตรียมตัวกลับเช่นกัน ร่างเล็กลุกขึ้นอย่างระมัดระวังเพราะนั่งค่อนข้างนานจึงเมื่อยขบไม่น้อย ทว่าขณะที่กำลังจะหันหลังก้าวขาเสียงเข้มก็ดังขึ้น

“ตมิสา”

“อ๊ะ...”

เพราะตกใจเสียงที่ได้ยินกะทันหันทำให้ตมิสาสะดุ้งผงะ ขาที่กำลังจะเหยียบบนโขดหินถัดไปพลาดลื่น ร่างเล็กเอนเอียงแล้วตกลงน้ำอย่างรวดเร็ว

ตู้ม!!

“ตมิสา”

เพียงชั่วครู่หลังจากที่หญิงสาวจมลงไปตามแรงดึงดูด ยังไม่ทันได้ผวาขึ้นมาร่างสูงใหญ่ก็กระโดดตามลงมาในน้ำอย่างทันท่วงที

=====