8.ไม่เมาไวน์แต่เมากล้าม (1)

นายหนุ่มของไร่ขี่จักรยานโดยมีร่างเล็กบอบบางซ้อนท้ายกอดเอวมาจอดหน้าสำนักงานทำเอาสาวิตกับเบิร์ดหันมองหน้ากันแล้วคนเป็นผู้ช่วยก็ยิ้มกว้าง นัยน์ตาแพรวพราวก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อผู้จัดการไร่กระทืบลงบนเท้ามาหนักๆ

“อุ๋ย”

“อยากโดนนายเตะหรือไง”

สาวิตกัดฟันพูด ทำให้เบิร์ดหุบยิ้มฉับ ส่วนเขาเอ่ยกับทั้งสองคน

“ไปตามเจอที่ไหนครับ”

“น้ำตก”

จามิกรตอบสั้นๆ

ตมิสารีบคลายแขนของตนแล้วลงมายืนนิ่งราวเจียมเนื้อเจียมตัว เหลือบมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนข้างกันแล้วหันมองสาวิตกับเบิร์ดที่เดินมาหา แววตาคู่กลมโตฉายแววสำนึกผิด

“ขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่วิตกับเบิร์ดต้องลำบากกัน”

“ไม่ลำบากหรอกครับ เรื่องของคุณบัญชี ผมยินดี...”

เบิร์ดรีบบอกอย่างเอาใจ แต่เมื่อเห็นสายตานายของตนก็กลืนคำพูดตัวเองแทบไม่ทัน

“เอาจักรยานไปใส่ท้ายรถสาวิต”

จามิกรสั่งพร้อมหน้าตึง เบิร์ดจึงรีบไปจัดการ ส่วนชายหนุ่มพูดกับสาวิตต่อ

“ฉันกลับล่ะ ป่านนี้ยังไม่กลับแม่คงบ่นเปิงแล้ว เจอกันที่งานนะ”

“ครับนาย”

จบประโยคร่างสูงใหญ่ก็ผละไปขึ้นรถของตน โดยไม่เอ่ยอะไรกับคนก่อเรื่องอีก เบิร์ดจึงต้องรีบเร่งตามนายตนเองไปขึ้นรถให้

“มิ้มลืมเวลาเอง ขอโทษจริงๆ ค่ะ”

ตมิสาย้ำอีกครั้งอย่างหน้าเสีย ขณะที่สาวิตส่ายหน้าไม่คิดมาก

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก รีบกลับกันดีกว่า หนาวแย่แล้วเนี่ย”

ชายหนุ่มเดินนำไปยังรถก่อนด้วยท่าทางไม่คิดอะไรมาก แต่หญิงสาวกลับก้าวตามอย่างหงอยๆ เพราะแม้เขาจะบอกว่าไม่เป็นไร ยังไงเธอก็ผิดจริง

นายแม่พรนภารูปร่างโปร่งไม่เจ้าเนื้อ นับว่าดูดีมากสำหรับคนที่มีอายุแล้ว ท่านกล่าวเปิดงานพร้อมลูกชายกับลูกสาวเล็กน้อยก็ให้คนในไร่ได้ดื่มกินอย่างไม่มากพิธี

ลานจัดงานอยู่หน้าบ้านไม้หลังใหญ่สวยงาม ไม่มีเวที แต่ก็มีซุ้มผูกผ้าสีขาวประดับไฟแสงสีนวลตาแซมด้วยดอกไม้ และมีกระถางต้นไม้ดอกไม้วางเป็นจุดรอบๆ ส่วนด้านหน้าเป็นวงดนตรี เล่นดนตรีทั้งลูกทุ่งและเพลงฮิตสมัยนิยม อาหารเป็นบุพเฟ่ต์ตักได้ไม่อั้น

ตมิสานั่งร่วมโต๊ะกับสาวิตแล้วก็ได้รู้จักกับคนอื่นที่นั่งด้วยกัน โดยหนึ่งในนั้นเธอดูออกว่าน่าจะเป็นคนที่ผู้จัดการไร่หนุ่มจีบ หรือไม่ก็กำลังคบหาอยู่ ทั้งหมดทำงานในส่วนต้อนรับของรีสอร์ต ซึ่งหัวหน้ามีลูกอายุราวสองขวบกำลังช่างจ้อ แม้จะคุยไม่ค่อยเข้าใจนักแต่ก็น่าเอ็นดูมาก

“เป็นยังไงบ้างจ๊ะ งานเลี้ยงไร่เรา”

อีกฝ่ายชวนตมิสาคุย มลฤดีเป็นผู้หญิงยิ้มหวาน ดูเป็นมิตรเข้ากับคนง่าย ตมิสาไม่แปลกใจนักที่สาวิตจะชอบพอ

“สนุกดีค่ะ ไม่น่าเชื่อว่าจะเลี้ยงไวน์ไม่อั้นด้วย”

เครื่องดื่มของมึนเมามีอย่างพร้อมสรรพ รวมทั้งไวน์ของไร่ที่ขึ้นชื่อ พนักงานทุกคนสามารถดื่มได้เต็มที่ไม่จำกัดอย่างใจป้ำ

“แต่ก็อย่างที่เห็นแหละ หนุ่มๆ ก็สนใจแต่เหล้า”

ตมิสายิ้มตามอย่างเห็นด้วยกับคนพูด ทั้งที่ไวน์แพงกว่าแต่ท่าทางจะไม่ถูกคอขาดื่มนัก

“แล้วพรุ่งนี้จะทำงานกันไหวไหมคะเนี่ย”

เธออดสงสัยไม่ได้

“ไม่ไหวก็ต้องไหวล่ะ ไม่งั้นโดนนายตามเตะถึงห้อง”

สาวิตบอกด้วยน้ำเสียงขำๆ แต่คนฟังกลับเผยอปากค้าง หันไปมองมลฤดีอีกฝ่ายก็พยักหน้ายืนยัน

“น้องมิ้มเติมไวน์ไหม”

เพื่อนของมลฤดีที่นั่งข้างๆ ถามตมิสาก็พยักหน้าบอกขอบคุณ อีกฝ่ายจึงรินเพิ่มมาให้ จากนั้นมลฤดีก็ชวนเธอไปตักของเพิ่ม

“พี่ว่าจะถามอยู่ เห็นเดินแปลกๆ ขาเป็นอะไรหรือเปล่า”

“เจ็บนิดหน่อยน่ะค่ะ”

ตมิสาตอบโดยไม่อธิบายถึงสาเหตุ ขณะที่ในหัวกังวลว่าพรุ่งนี้เข่าเธอน่าจะอักเสบเพราะตอนนี้ก็ค่อนข้างตึง เธออาบน้ำแล้วก็เห็นว่าจากที่เป็นรอยถลอกเล็กน้อยตอนล้มก่อนหน้า เวลานี้ความช้ำเขียวบวมปูดเพิ่มขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า ยังดีที่มียาแก้อักเสบอยู่ แต่แน่นอนว่าความระบมย่อมไม่ธรรมดา เธอเลือกเป็นชุดเสื้อตัวสั้นลายดอกไม้กับกางเกงผ้าพลิ้วขายาวคล้ายกระโปรงจึงไม่มีใครมองเห็น เพราะธีมงานออกเป็นสไตล์ลูกทุ่ง

“เธอทำอะไรลิตเติ้ล”

อยู่ๆ เสียงหนึ่งก็มากระซิบใกล้ตัว ตมิสาจึงหันมองแล้วก็เห็นว่าเป็นฐานิดา ตอนนี้มลฤดีไปเลือกอาหารมุมหนึ่งค่อนข้างห่าง

“ไม่ได้ทำอะไร”

“ไม่ทำแล้วมันจะกัดเธอเหรอ”

“มันแค่ตกใจ เพราะไม่คุ้นกับฉัน”

ตมิสาตอบโดยหันกลับมาสนใจตักอาหาร ซึ่งอีกฝ่ายเองก็ทำเหมือนเธอ ทั้งคู่เหมือนคุยกันสัพเพเหระ หากไม่มาฟังใกล้ๆ คงไม่รู้ว่ามีกระแสกรุ่นอยู่

“ฉันรู้มาว่าพี่จาช่วยเธอจากน้ำตกวันนี้”

คิ้วเรียวขมวดเพราะอีกฝ่ายเปลี่ยนเรื่อง และข่าวเร็วอย่างน่าแปลกใจ แน่นอนว่าคงมาจากสาวน้อยพวกนั้น

“คงไม่ได้แกล้งตกลงไปหรอกนะ”

ได้ยินแล้วก็อดฉุนขึ้นมาไม่ได้

“คิดได้ยังไงเนี่ย”

มาตอนนี้ตมิสาหันมองอีกฝ่ายตรงๆ อย่างขุ่นเคือง

“ก็มีคนเคยทำแบบนั้นนี่”

ฐานิดายักไหล่เชิดหน้ามองกลับมาเช่นกัน

ตมิสาผ่อนลมหายใจออกมาอย่างพยายามสะกดอารมณ์ ไม่พอใจคู่ปรับเก่าที่เข้ามากวนอารมณ์ ทั้งยังอดโมโหไม่ได้ที่พฤติกรรมของตนดันไปเข้าเค้าอ่อยนายของไร่อยู่เรื่อย

“ฉันไม่คิดสั้นเสี่ยงตายขนาดนั้นเพราะผู้ชายหรอก”

ฐานิดายกยิ้มมุมปากเยาะราวไม่เชื่อ

“ให้มันจริงก็แล้วกัน”

พูดจบก็สะบัดหน้าเดินหนีไปทันที ปล่อยให้ตมิสามองตามอย่างหงุดหงิด

ต่อไปนี้เธอจะอยู่ให้ห่างจามิกรสามก้าว คอยดู...

คิดแล้วก็หันไปคว้าขวดไวน์ที่วางอยู่มุมหนึ่งติดมือมาด้วย เมื่อหาที่ระบายความขัดเคืองที่บัญชีแต่ละคนสร้างวีรกรรมเอาไว้จนเธอต้องมาตกเป็นเป้าจับผิดไม่ได้ ตมิสาก็เลือกลงที่ไวน์

ของดีของไร่นี่นา ให้ดื่มไม่อั้นเธอก็จะดื่มให้สาสมใจ

“ชอบเหรอจ๊ะ”

มลฤดีที่กลับมาสมทบถึงกับมองอย่างแปลกใจ

“ค่ะ”

เธอตอบเสียงมั่นคง ถือกลับไปวางที่โต๊ะ แล้วหลังจากนั้นก็รินให้ตัวเองเมื่อไวน์พร่องโดยไม่ขอใคร แต่ก็เผื่อแผ่คนอื่นที่ต้องการด้วย

สามทุ่มแม่นายพรนภาก็กลับเข้าบ้านไปแต่อนุญาตให้คนงานอยู่ต่อกันได้ถึงสี่ทุ่ม

“พี่ต้องไปส่งมลก่อน”

สาวิตบอกกับตมิสา มลฤดีไม่ได้พักในไร่แต่อยู่บ้านกับครอบครัว และอีกฝ่ายก็มาช่วยจัดเตรียมงานตั้งแต่ช่วงบ่ายหลังออกจากกะแล้ว ซึ่งเพื่อนสองคนของมลฤดีที่อยู่กะดึกก็ใช้วิธีสลับกันอยู่ในงานคนละชั่วโมง แล้วกลับไปเฝ้าหน้าฟรอนท์กันแล้ว ส่วนหัวหน้าพาลูกสาวกลับไปก่อนสองทุ่ม

“ค่ะ แต่...มิ้มกลับเองได้นะคะ ต่อแถวขึ้นรถกอล์ฟที่ไปส่งบ้านพักไง สบายมาก”

แม้จะคุยรู้เรื่องแต่คนมองดูออกว่าหญิงสาวเริ่มเมาแล้ว

“อย่าเลย รอพี่มารับก็แล้วกัน”

ตมิสาพยักหน้าหงึกหงักแทนคำตอบรับ ยิ้มหวานแล้วหันไปเทไวน์เพิ่ม สาวิตมองแล้วได้แต่ถอนหายใจ ขณะที่แฟนเขากระซิบ

“ปล่อยไว้คนเดียวจะดีเหรอคะ”

“นั่นสิ”

ชายหนุ่มคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกำชับกับบัญชีสาวซ้ำว่าอย่าลุกไปไหนเด็ดขาด แล้วใครที่ไม่รู้จักมาคุยด้วยก็ไม่ต้องคุย ซึ่งอีกฝ่ายก็รับคำเป็นมั่นเหมาะ เขาจึงให้มลฤดีรอแล้วเดินไปหาเบิร์ด ตั้งใจจะฝากให้ดูตมิสา แต่กลับเห็นว่ากำลังถูกจอยบิดหูดึงออกจากวงเหล้าก็ได้แต่ส่ายหน้าอ่อนใจ

“อ้าว ไอ้เบิร์ดเมาเสียอีก เอาไงดีวะ”

ผู้จัดการไร่มองซ้ายขวาแล้วก็เจอกับร่างสูงใหญ่ที่ยืนเท้าเอวกวาดตามองรอบๆ ราวตรวจตรา จามิกรมักเป็นเช่นนี้ ไร่มีการจัดงานเมื่อไรชายหนุ่มก็จะยืนอยู่ในมุมที่เห็นทุกอย่าง คอยสังเกตว่าคนงานมีปัญหาอะไร ใครเมามากจนควบคุมตัวเองไม่ได้ก็จะถูกสั่งให้พากลับป้องกันการก่อเรื่อง

“นาย”

“ว่าไงสาวิต”

“คือว่า...ผมมีเรื่องรบกวนครับ”

=====