Se connecterShare
Chapter9
Date de publication:
2026-03-30 04:12:26Chapter9
อันที่จริงแล้วรณชัยไม่จำเป็นต้องกังวลหรือวิตกว่าราชสีห์จะคุ้มทุนหรือไม่ เพราะเขาเป็นฝ่ายได้ ลูกสาวทั้งสองคนก็ได้ด้วยเช่นกัน ได้ความสุขสบาย อยู่ในกรงทองของราชสีห์ชายหนุ่มผู้ร่ำรวย ถึงแม้ว่าจะทำให้ราชสีห์กลายเป็นพระยาเทครัว ได้ทั้งพี่ ได้ทั้งน้อง แต่จะสนใจไปใยในเมื่อยุคสมัยนี้ เขาไม่ถือกันแล้ว
“ตกลงตามนี้ครับ ผมจะพยายามพูดเกลี่ยกล่อมให้ลูกหญิงมาเป็นเครื่องประดับบนเตียงของคุณให้ได้ไวที่สุด แต่ระหว่างนี้เชยชมตาไปก่อนแล้วกันนะครับ ถ้าตาบริการดีจนคุณประทับใจก็อย่าลืมทำตามที่พูดไว้นะครับ”
เวลานี้รณชัยต้องการเพียงเงินเรื่องอื่นเขาไม่คิดใส่ใจ แม้ว่าจะเป็นคนผลักลูกสาวให้ตกลงไปในนรกทั้งที่มีลมหายใจอยู่ก็ตาม ยิ่งลูกสาวที่ชื่อญาตาวีด้วยแล้วจะเป็นตายร้ายดียังไงเขาไม่สนใจ
“ดูท่าทางคุณจะห่วงเงินที่ได้จากผมมากกว่าลูกสาวของคุณนะ คุณไม่รักลูกคุณหรือไง” จากคำพูดและสีหน้าของรณชัยทำให้ราชสีห์คิดเช่นนั้น แล้วรู้ด้วยว่า ลมหายใจเข้าออกของรณชัยมีแต่ เงิน เงิน และเงิน ทว่าจะคิดถึงเงินมากแค่ไหนก็น่าจะเห็นแก่ลูกสาวบ้าง ฝากฝังให้เขาดูแลญาตาวีหรืออย่างไรก็ว่ากันไป ไม่ใช่มาพูดเช่นนี้
“ผมก็ห่วงลูกสาวด้วยครับ แต่อาจจะห่วงน้อยกว่า เพราะรู้อยู่แล้วว่าไปอยู่กับคุณสิงห์มีแต่สบายกับสบาย ไม่ได้ลำบากลำบนอะไรเลย อีกอย่างตาก็เต็มใจด้วยครับ รับรองว่างานนี้คุณสิงห์ได้ขึ้นสวรรค์แน่นอนครับ”
ราชสีห์อึ้งไปชั่วครู่กับคำพูดที่ไร้จิตสำนึกของความเป็นพ่อของรณชัย คำพูดที่ราชสีห์น่าจะได้ยินออกมาจากปากของอีกฝ่ายคือน้ำเสียงอันเศร้าสร้อยและรู้สึกผิดกับการตัดสินใจของตัวเอง สีหน้าหม่นหมองที่ต้องเห็นบุตรสาวอันเป็นที่รักต้องไปเป็นนางบำเรอของคนที่ไม่รู้จัก ไม่ใช่หน้าตายิ้มระรื่น ยินดีปรีดากับความสุขสบายของลูกสาวที่จะได้รับจากตน
“ไม่ต้องห่วง ผมเป็นคนรักษาสัจจะเสมอถ้าหากคุณไม่เจ้าเล่ห์กับผมก่อน ป่านนี้คุณคงได้เงิน 500 ล้านไปประคับประคองธุรกิจของคุณแล้ว” ราชสีห์ตอบกลับ “ถ้าลูกเมียน้อยของคุณถูกใจผม ผมเพิ่มเงินให้คุณแน่ แต่ตอนนี้คุณกลับไปก่อนดีกว่า ผมมีงานอีกหลายอย่างจะต้องทำ”
เจ้าของห้องไม่ต้องการจะเสวนากับชายสูงวัยกระหายเงินต่อไปอีก เขาจึงพูดเชิงขับไล่อย่างสุภาพแทน ซึ่งรณชัยก็รีบลุกขึ้นยืนกล่าวคำลาก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำงานของราชสีห์ทันที ไม่คิดจะฝากฝังให้เขาดูแลญาตาวีเหมือนกับที่ควรจะเป็น ในเมื่อรณชัยยังไม่สนใจลูกของตัวเอง เขาก็ไม่จำเป็นต้องเอาใจใส่ดอกไม้ประดับเตียงคนใหม่มิใช่หรือ สิ่งที่ราชสีห์สนใจคือเป้าหมายของความสำเร็จที่อยู่ไม่ไกลเดินเอื้อม
หัวค่ำวันเดียวกัน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก…
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นหลายครั้ง ทำให้คนที่กำลังนั่งใจสั่นอยู่บนเตียงกว้างถึงกับสะดุ้ง ก่อนจะย่างก้าวขาอันสั่นเทาไปยังประตูห้อง หัวใจของเธอสั่นมากกว่าร่างกายเสียอีก เพราะไม่รู้ว่าเจ้าของมือที่เคาะประตูอยู่นี้เป็นใคร จะเป็นเจ้าของบ้านที่มาเรียกสิทธิ์ความเป็นเจ้าของเธอหรือไม่ ถ้าใช่มันก็คงเป็นวินาทีที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต ที่จะต้องพลีกายให้ชายที่ไม่รู้จักเชยชม แต่ไม่ว่าญาตาวีจะรู้สึกเช่นไรมันคงไม่สำคัญ เนื่องจากวินาทีต่อจากนี้ไปเธอต้องจำยอมทุกอย่างตามที่ราชสีห์ต้องการ ไม่เช่นนั้นคนที่จะเดือดร้อนกับการแข็งขืนของตนคือผกากรอง มารดาสุดที่รัก
“แกต้องทำตัวดีๆ อย่าไปขัดใจอะไรคุณสิงห์ เขาให้แกทำอะไรแกก็ต้องทำ ถ้าแกแข้งขืนกับเขาจนฉันไม่ได้เงินเพิ่มล่ะก็ ฉันจะเล่นงานแม่ของแกให้ไปหยอดน้ำข้าวต้มในโรง’ บาลเลยคอยดู”
คำขู่ของบิดายังคงก้องอยู่ในหู ราวกับว่าเสียงของบิดาที่ส่งผ่านมาทางโทรศัพท์ไม่จางหายไปไหน แม้ว่าจะวางสายจากรณชัยมาหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม และเป็นเรื่องที่ญาตาวีต้องตระหนักให้มากว่า ตนเองจะต้องทำตัวอย่างไร
“คุณตาคะ คุณสิงห์สั่งว่าให้คุณตาอาบน้ำให้เรียบร้อย อีกสิบห้านาทีคุณสิงห์จะมาหาคุณที่ห้องค่ะ”
ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก เสียงของจิ้มก็เอ่ยบอกญาตาวีตามคำสั่งของเจ้านายคนที่ได้รับฟังคำสั่งแทบจะเป็นลม มือที่กำลูกบิดประตูสั่น หัวใจหยุดเต้นไปหลายวินาที คล้ายกับว่ามีก้อนเข็งๆ มาจุกแน่นตรงลำคอ เวลาที่เธอหวาดกลัวเดินทางมาถึงแล้ว หน้าที่ที่เธอไม่ปรารถนาจะทำกำลังเริ่มต้นขึ้น
“จ้ะ” ญาตาวีรับคำด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา “ขอบใจมากจ้ะจิ้ม”
“ไม่เป็นไรค่ะคุณตามันเป็นหน้าที่ของจิ้มค่ะ จิ้มไปก่อนนะคะ”
จิ้มเดินห่างห้องพักของญาตาวีหลังจากทำหน้าที่ของตนเสร็จ ปล่อยให้ญาตาวียังยืนอึ้งกับคำสั่งของราชสีห์ และเมื่อนึกถึงผกากรองขึ้นมา สติของเธอก็กลับคืน มือเล็กดันประตูให้ปิด หมุนตัวเดินไปยังห้องน้ำทำตามคำสั่งของราชสีห์ ที่นับต่อจากนี้เป็นต้นไป เขาคือเจ้าชีวิต เจ้าของร่างกายเธอ
และแล้ววินาทีที่ญาตาวีหวาดหวั่นมากที่สุดในชีวิตก็เดินทางมาถึง เมื่อประตูห้องเปิดกว้างร่างกำยำของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเดินเข้ามาในห้อง เธอมองใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรมาจุตินิ่งงัน ใจเต้นรัวราวกับจังหวะร็อค ไม่เพียงเต้นไม่เป็นจังหวะเท่านั้น ยังรู้สึกสั่นยามที่ได้สบสายตาคมเข้มที่จ้องมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ จะเกลียดก็ไม่เชิง จะพอใจก็ไม่ใช่ เห็นสายตาของเขาแล้วเธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว
Latest chapter
อุ้งมือพิศวาสซาตาน Chapter32
Chapter32โอ้...เจ็บอีกแล้ว หัวใจเธอเจ็บปวดอีกแล้ว นึกถึงข้อนี้ดาบแหลมคมมันก็เฉือนหัวใจ เจ็บแสบเหลือคณา“ไม่” เขาพูดสั้นๆ โน้มใบหน้าแนบชิดดวงหน้าสวยหวาน ใช้ปลายจมูกคลอเคลียแก้มนวล “ฉันอยากอยู่ห้องนี้มากว่า” ราชสีห์ไม่ปล่อยให้เสียงใดๆ ลอดผ่านปากนุ่ม เขาปิดปากสาวด้วยริมปากของตน มอบจุมพิตหวานระคนซ่านทรวงให้กับสาวใต้ร่าง ก่อนที่เขาจะมอบบทรักเร่าร้อนดังเช่นทุกค่ำคืนเป็นลำดับต่อมาก่อนที่ราชสีห์จะตัดสินใจเข้ามาหาญาตาวี แทนที่จะไปห้องรัตนามณีตามที่บอกกับเธอไว้ เขายืนลังเลอยู่หน้าห้องตัวเองพักหนึ่ง มองไปยังประตูห้องของรัตนามณีกับมาญาตาวี ชั่งใจว่าเขาปรารถนาจะไปห้องไหนกันแน่ดวงตาคมเข้มจ้องมองประตูห้องรัตนามณีอย่างใช้ความคิด หากเขาเข้าไปในห้องนี้ เขาสามารถแย่งชิงคนรักของราเมศร์มาซุกซบแนบอกได้สำเร็จ แผนการทุกอย่างที่ตนวางไว้ก็จะเป็นไปได้ดังใจหมายแต่เป็นเพราะเหตุผลกลใดไม่ทราบได้ สมองตั้งใจทำอีกอย่าง ทว่าขาแข็งแรงกลับพาร่างกายมาหยุดยืนหน้าประตูห้องของญาตาวี ก่อนจะเปิดประตูบานนั้นเข้าไปหาหญิงสาวที่ปากบอกว่าเกลียด แต่ใจกลับถวิลหาทุกวินาทีราชสีห์ทำตามหัวใจของตนเอง มากกว่าแผนการที่วางไว้..อีกห้อง
อุ้งมือพิศวาสซาตาน Chapter31
Chapter31คล้อยหลังร่างของราชสีห์ รัตนามณีก็สาวเท้าเดินมาหาน้องสาวต่างมารดา ตวาดสั่งเสียงแหลม พร้อมกับใช้นิ้วมือจิ้มไปยังหน้าผากของญาตาวี ผลักเต็มแรงจนศีรษะของน้องสาวแหงนหงาย“นังตา คืนนี้แกเก็บเสื้อผ้าให้เรียบร้อยนะ แล้วพรุ่งนี้ก็ไสหัวไปจากที่นี่ด้วย ตัวจริงอย่างฉันมาแล้ว ตัวสำรองอย่างแกก็ต้องกลับบ้านไป”คำสั่งของผู้เป็นพี่สาว นำพาความร้าวรานสู่หัวใจดวงน้อยๆ แสนชอกช้ำของญาตาวีในทันทีทันใด เข็มนับพันยามทิ่มแทงหัวใจในคราเดียวกัน ยังมีความเจ็บปวดน้อยกว่าวินาทีนี้ วินาทีที่รู้ว่าตนเองไม่มีหน้าที่รับใช้ราชสีห์บนเตียงอีกต่อไป มันเป็นความปวดร้าวที่แทรกลึกไปถึงแก่นความรู้สึกเป็นความรู้สึกที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น เพราะเธอไม่ปรารถนาจะมารับตำแหน่งนี้ตั้งแต่ต้นแล้ว แต่เหตุใดยามที่รู้ว่า ตนเองหมดภาระหน้าที่อันแสนอดสู ความดีใจไม่ก่อเกิด เธอพานพบเพียงความเสียใจที่ซอกซอนไปทั่วดวงใจ ญาตาวีต้องรู้สึกดีใจที่ได้รับอิสระ ปลดเปลื้องความอดสูที่อาบไปทั่วจิตใจถึงจะถูก เธอก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่า ทำไมจึงเกิดความรู้สึกนี้ขึ้นมา“ค่ะพี่หญิง” ญาตาวีรับคำเสียงสั่นและเบา“เอาเสื้อผ้าใส่ตู้เสร็จแกก็กลับไปห้องของแกได้แล้ว
อุ้งมือพิศวาสซาตาน Chapter30
Chapter30“นังตา แกจะมายืนค้ำหัวฉันหรือไง นั่งลงสิ” รัตนามณีตวาดน้องสาวต่างมารดา ส่งสายตาเกลียดชังให้อีกฝ่ายอย่างไม่ปิดบังความรู้สึก คนถูกมองตัวชาวาบรีบทรุดนั่งลงบนพื้นข้างล่างคนสั่ง“สวัสดีค่ะพี่หญิง” ญาตาวีพยายามบังคับไม่ให้เสียงสั่น เธอรู้สึกมึนงงกับการมาของพี่สาว ใจเต้นระส่ำ ไม่อยากคาดเดาเลยว่ารัตนามณีมาที่นี่ทำไม จะว่ามาเยี่ยมเยียนน้องสาวก็ไม่น่าใช่ พี่สาวของเธอไม่เคยเป็นห่วง ไม่คิดด้วยซ้ำว่าเธอเป็นน้องสาว แต่พอดวงตาหวานปนเศร้ามองเห็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบวางอยู่ข้างโซฟาอีกตัว แล้วเธอก็จำได้แม่นว่ามันคือกระเป๋าของใคร และนั่นมันก็มากพอให้ญาตาวีรู้ว่า รัตนามณีมาที่นี่ด้วยเหตุผลอะไรเจ็บ...ญาตาวีรู้สึกเจ็บยอกในช่องอก เจ็บแปลบไปทั้งหัวใจ เป็นความเจ็บปวดที่อยู่ๆ ก็วิ่งเข้ามาในความรู้สึก เร็วยิ่งกว่าลูกธนูพุ่งออกมาจากคันศร ปักลึกลงกลางดวงใจหากดึงออก ความปวดร้าวต้องกระจายไปทั่วทั้งร่าง ลูกธนูนั้นจำต้องปักอยู่เช่นนั้น รอวันที่มันจะสูญสลายไปเอง ทำไมเธอต้องรู้สึกเจ็บเช่นนี้ด้วย ทำไม มันเกิดขึ้นเพราะอะไร ญาตาวีก็ไม่อาจทราบถึงสาเหตุนั้นจิ้มกับคนรับใช้คนอื่นๆ พากันเดินมาทรุดกายนั่งอยู่บริ
อุ้งมือพิศวาสซาตาน Chapter29
Chapter29ตอนสายวันรุ่งขึ้นกว่าที่ญาตาวีจะลงมาชั้นล่างของบ้านเวลาก็ล่วงเลยมาถึงสิบโมงเช้า สืบเนื่องจากค่ำคืนที่ผ่านมาเป็นสาเหตุสำคัญที่เธอตื่นสาย จะว่าไปญาตาวีก็ตื่นมาแล้วช่วงหนึ่งราวเจ็ดโมงเช้า พอตื่นขึ้นมาก็ควานหาโทรศัพท์เพื่อติดต่ออานนท์ ไว้วานให้เขาซื้ออาหารไปให้มารดาแทนเธอที่ไม่สามารถไปทำหน้าที่ของตนได้ ซึ่งอานนท์ก็เต็มใจอย่างยิ่งกับการไว้วานในครั้งนี้ ทำให้ญาตาวีวางใจและหลับต่อยาวจนถึงเก้าโมงครึ่ง“จิ้มจ้ะ มีอะไรให้ฉันช่วยไหม คุณสิงห์สั่งไว้ว่า ให้ฉันช่วยจิ้มจัดห้อง” ญาตาวีเอ่ยถามจิ้ม“คุณตาทานข้าวก่อนดีกว่าคะ แล้วเราค่อยไปทำงานกัน จิ้มจะไปอุ่นกับข้าวให้นะคะ”สาวใช้พูดจบก็เดินไปยังห้องครัว ไปอุ่นข้าวต้มปลาที่ตนทำไว้ตั้งแต่เช้า ก่อนจะนำมาเสิร์ฟให้ญาตาวีที่นั่งรออยู่ตรงโต๊ะเตรียมอาหารแทนที่จะไปรอที่อีกห้องหนึ่งที่แยกออกเป็นสัดส่วน ห้องนั้นคือห้องรับประทานอาหารของบ้าน“คุณตาไม่ไปทานในห้องรับประทานอาหารเหรอคะ”“ไม่ล่ะ กินตรงไหนก็เหมือนกัน จะย้ายห้องไปมาให้เหนื่อยทำไม กินในครัวเสร็จก็ล้างจานเลย” ญาตาวีไม่ใช่คนเรื่องมาก เธอทานง่ายอยู่ง่ายตามแบบที่มารดาเลี้ยงมา“คุณตาไปไหนทุกวันคะ ไป
อุ้งมือพิศวาสซาตาน Chapter28
Chapter28เสียงครวญครางหวานสั่นพร่าดังเข้ามาในหูของหนุ่มนักรัก เสียงนั้นที่กังวานอยู่ในหูเสมือนเป็นยาชูกำลังชั้นยอด ปลุกกระแสเลือดทุกหยาดหยดให้พล่านเดือด ไม่ต่างกับน้ำพุร้อนพวยพุ่งออกจากผืนดินธรรมชาติ หนำซ้ำกายสาวที่หอมหวนชวนพิสมัย ทั้งจากเนื้อแท้จากกายสาวที่ผสมผสานกับกลิ่นครีมอาบน้ำ ยิ่งทำให้เพลิงเสน่หาลุกท่วมตัว ระอุร้อนไปทุกสัดส่วน จนเขากลัวว่าความสุขสมที่อัดแน่นในความเป็นชายจะระเบิดก่อนเวลาอันสมควรเธอช่างเป็นประติมากรรมชั้นเอกที่สรรสร้างความรัญจวนให้กับเขาโดยแท้ เพียงแค่เขาแทะโลมไม่กี่นาที หอมผิวเนื้อนุ่มๆ ไม่กี่ครั้ง ลูบไล้ผิวกายเนียนละเอียดของญาตาวียังไม่ทั่วกาย ก็สามารถปลุกระดมความกระสันซ่านให้แผ่ขยายลามเลียไปทั่วร่างได้อย่างไม่ยาก ราชสีห์ถึงกับหลงลืมสถานะของเธอ ลืมไปว่าหญิงสาวที่เขาดอมดมอยู่นี้เป็นลูกเมียน้อย ลืมทุกสิ่งอย่าง นอกจากร่างกายของญาตาวีเมื่อร่างกายทานทนกับความปรารถนาต่อไปไม่ไหว เขาจึงเติมเต็มสิ่งที่เธอเองนั้นก็ต้องการไม่ต่างกันทันที แต่ก่อนที่เขาจะทำตามความต้องการของตนเอง สิ่งหนึ่งที่เขาต้องทำเสมอคือสวมเครื่องป้องกันหลังจากจัดการสิ่งที่ต้องทำเสร็จเรียบร้อย ร่างสู
อุ้งมือพิศวาสซาตาน Chapter27
Chapter27“ทีหลังเธอก็กลับบ้านให้มันเร็วกว่านี้หน่อยนะ อย่าให้ฉันต้องรอนาน เพราะถ้าฉันหงุดหงิดขึ้นมามันจะไม่เป็นผลดีกับเงินที่พ่อของเธอจะได้จากฉัน”ราชสีห์ไม่ถามถึงสาเหตุที่ญาตาวีกลับบ้านล่าช้า ทั้งที่มีคำถามหลายคำถามในหัว หลังจากได้ฟังเรื่องญาตาวีจากปากของจิ้มและสมบัติ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบ้านว่าญาตาวีจะออกไปจากบ้านทุกเช้าหลังจากที่เขาออกไปทำงาน และกลับมาบ้านในเวลาที่ต่างกัน แถมยังมีหนุ่มมอเตอร์ไซค์ไปรับไปส่งตลอด ราชสีห์เองก็อยากจะถามเธอให้คลายความสงสัยว่าเธอไปไหนทุกวันตั้งแต่ตอนเช้าจนถึงเย็น หนุ่มมอเตอร์ไซด์นั้นคือใคร แต่ทว่าเขาปากหนักเกิดกว่าที่จะกลั่นคำพูดเป็นคำถาม จึงเลือกเมินเฉยกับเรื่องที่ตนเองปรารถนาจะรู้นึกถึงหนุ่มนักบิดคนนั้นทีไรความไม่พอใจก็พวยพุ่ง ยิ่งเห็นท่าทีสนิทสนมแล้วอีกใจของเขากระหน่ำรัว มือไม้สั่น ความโกรธ ไม่พอใจ และความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน มันพุ่งปรี๊ดเข้ามาในห้วงความรู้สึกของราชสีห์ เป็นความรู้สึกที่เขาไม่อยากจะยอมรับมัน“ตาขอโทษค่ะ คราวหน้าตาจะกลับบ้านให้เร็วกว่านี้ค่ะ คุณสิงห์อย่าโกรธตานะคะ”น้ำเสียงอ่อนหวานเอ่ยขอโทษเขาอีกครั้ง พูดเชิงข
Vous vous intéresseriez aussi à
คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย702.3K Vuesรวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ
กาสะลอง80.2K Vuesขย้ำรักเลขา NC-20
C470.9K Vuesพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่235.8K VuesIn the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก
หรงเย่า / นาย่า128 Vuesทานตะวันในกองเพลิง
ผ้ายับที่พับไว้39 Vuesรักร้อนๆของนายตัวร้าย Love Addicted
DharDhara69 Vuesภรรยาม้ามืด
นามปากกา ไขขวัญ47 Vues
