Episode6

ฉันกำหมัดแน่นให้กับคำพูดของคีรีในขณะที่เขายังคงไม่ยี่หระกับคำพูดของตัวเอง

"ไอ้คี" เพื่อนของเขาเอ่ยปรามแต่คีรีก็ไม่คิดจะสนใจ

"มึงจะห้ามกูทำไมมึงไม่รู้หรือไงว่าที่กูแต่งงานกับมัน เราไม่ได้รักกัน ครอบครัวยัยนี่ติดหนี้ครอบครัวกู แม่กูเลยให้ยัยนี่มาอุ้มลูกให้กูแลกกับการยกหนี้ให้" คีรียังคงพูดต่อพร้อมกับชี้นิ้วมาทางฉันมองกันด้วยความเคียดแค้น

ด้านฉันเองก็พยายามทำเป็นไม่สนใจ ทำเป็นไม่ใส่ใจต่อคำพูดของคีรี ฉันไม่อยากถือสาคนเมาอย่างเขาที่ตอนนี้แทบจะทรงตัวไม่อยู่ด้วยซ้ำเนื่องจากตลอดงานเลี้ยงช่วงค่ำคีรียกแก้วไม่พักเลย

แต่ไม่ว่าฉันพยายามนิ่งเฉยต่อคำพูดเขาเท่าไหร่เขาก็ยิ่งพูดทำร้ายความรู้สึกของฉันมากขึ้นเท่านั้น

"แต่กูก็ไม่เข้าใจว่าทำไมแม่กูต้องให้กูแต่งงานกับแม่นี่ออกหน้าออกตาขนาดนี้ ผู้หญิงหิวเงินแบบนี้สมควรได้รับสิ่งดี ๆ หรือยังไงกัน"

"ไอ้คีพอได้แล้ว" เพื่อนคีรีพยายามปรามให้คีรีหยุดพล่ามเมื่อเห็นว่าตอนนี้เหตุการณ์เริ่มจะเลยเถิดเข้าไปกันใหญ่

"จะเอาไงก็เอาเถอะเพียงมันท้องและลูกคลอดออกมาเมื่อไหร่ผู้หญิงคนนี้ก็ต้องไสหัวไป เพราะกูไม่มีวันให้ลูกกูมีแม่พรรค์นี้แน่ ๆ " ทุกคำพูดทุกประโยคของคีรีเปรียบเสมือนมีดอันแหลมคมที่ค่อย ๆ เฉือนใจฉันออกมาเป็นชิ้น ๆ มันเจ็บจนกระอักและอดคิดกับตัวเองไม่ได้จริง ๆ ว่าตัวฉันเป็นผู้หญิงที่แย่ขนาดนั้นเชียวเหรอ

"ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมาะที่จะเป็นแม่ใคร นอกซะจากเป็นนางบำเรอนอนถ่างขาให้เอาเล่นไปวัน ๆ "

"ไอ้คีรี" เพื่อน ๆ คีรีต่างประสานเสียงเรียกชื่อเขาออกมาอย่างเหลืออดก่อนจะช่วยกันลากคอคีรีออกไปจากตรงนี้เมื่อเห็นว่าเขายังคงพ่นวาจาทำร้ายจิตใจฉันไม่หยุดและคงไม่หยุดลงง่าย ๆ

ถ้าไม่ติดว่ารอบตัวเราเต็มไปด้วยคนมากมาย ถ้าไม่ติดว่าฉันไว้หน้าคุณหญิงรติและพ่อของเขา ฉันไม่มีวันนิ่งเฉยปล่อยให้เขาพูดจาถากถางฉันแบบเมื่อกี้แน่

ฉันกำหมัดเข้าหากันแน่นมองตามคีรีที่โดนเพื่อนของเขาลากออกไปด้วยความเกลียดชัง

ฉันเกลียดทุกคำพูดที่เขาเปล่งออกมา

เกลียดทุกการกระทำของเขา

เกลียดที่เขาทำเป็นรังเกียจฉันนักหนา

เกลียดที่เขาทำราวกับว่าฉันไม่มีค่าอะไรเลย

ฉันเกลียดและเกลียดเขามาก

แต่ต่อให้ฉันเกลียดเขามากแค่ไหนยังไงซะฉันก็ต้องอยู่ร่วมบ้านกับเขาอยู่ดีและเราก็ต้องเจอหน้ากันทุกวัน

ถึงช่วงส่งตัวบ่าวสาวเข้าห้องหอพ่อแม่ฉัน พ่อแม่คีรี รวมถึงเพื่อน ๆ ของชายหนุ่มก็เขามาอวยพรฉัน สายตาที่แม่มองฉันกับคีรีสลับกันมันเต็มไปด้วยความกังวลจนฉันสัมผัสได้ฉันเลยส่งยิ้มให้แม่กลับไปบอกเป็นนัย ๆ ว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรแม่อย่าห่วงไปเลย

เมื่อทุกคนออกจากห้องไปกันหมดในห้องแห่งนี้จึงเหลือแค่ฉันกับคีรีที่นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงกลิ่นเหล้าจากตัวเขาทำเอาฉันถึงกลับต้องยกมือขึ้นมาปิดจมูก

"คีรี" ฉันตัดสินใจเดินเข้าไปสะกิดคนเมาที่นอนไม่ได้สติให้ลุกไปอาบน้ำขืนให้เขานอนด้วยสภาพที่เหม็นหึ่งขนาดนี้ก็กะไรอยู่และฉันเองก็คงนอนไม่หลับแน่ ๆ

"อือ" เสียงทุ้มครางต่ำพร้อมกับมือที่ยกขึ้นมาปัดมือฉันให้พ้นทาง

"ลุกไปอาบน้ำนายจะนอนในสภาพแบบนี้ไม่ได้นะ"

"......." นิ่งไร้เสียงตอบกลับ

"คีรี"

"........"

"เฮ้อ" เมื่อเห็นคนเมาไม่ไหวติงฉันก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายก่อนจะหมุนตัวกลับมาจัดการกับสภาพของตัวเองที่สกมกไม่ต่างจากคนเมาเท่าไหร่นัก

ฉันปล่อยให้คีรีนอนไปก่อนจะพาตัวเองเข้าห้องน้ำมาอาบน้ำชำระคราบสกปรกที่สะสมมาทั้งวัน ดีที่แขนฉันเอื้อมถึงด้านหลังทำให้การรูดซิปเพื่อถอดชุดออกผ่านไปได้ด้วยดีโดยไม่ต้องเดือดร้อนใคร ฉันใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำพักใหญ่ก่อนจะออกมาแต่งตัวใส่ชุดนอนเรียบร้อยพร้อมนอนสำหรับค่ำคืนนี้

แต่พอมองเลยไปยังเตียงนอนที่มีร่างของคนเมานอนแผ่หลาฉันก็ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่จำใจเดินเข้าไปปลุกเขาอีกครั้ง

"คีรีลุกไปอาบน้ำ" ฉันสะกิดคีรีแรงขึ้นกว่าเก่าแต่ทว่าเขายังเขานอนนิ่งไม่ไหวติงราวกับคนตายแล้ว

"......."

"นายจะนอนทั้งสภาพเหม็นหึ่งแบบนี้ไม่ได้นะคีรี ลุกไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้"

"........"

"คีรี"

ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว เขาหลับราวกับเขาตายจนคนปลุกแบบฉันถึงขั้นถอดใจเพราะไม่ว่าฉันจะปลุกเขายังไงสะกิดเขาแรงแค่ไหนก็ไม่มีวี่แววว่าเขาจะลุกขึ้นมา ดูท่าแล้วคืนนี้ฉันคงต้องจำใจนอนกับคนเมาที่เนื้อตัวโชยไปด้วยกลิ่นเหล้าทั้งยังงี้แล้วค่ะ

"คนสกมก" ฉันก่นด่าคนเมาเสียงแผ่วเบาก่อนจะล้มตัวลงเตรียมจะนอน

ในจังหวะที่ฉันกำลังหมุนตัวกลับเตรียมจะล้มตัวลงนอนข้าง ๆ คีรี คนที่ฉันคิดว่าเมาไม่ได้สติก็ลุกพรวดพราดขึ้นมาผลักฉันให้นอนราบไปกับที่นอนก่อนที่เขาจะพาตัวเองขึ้นคร่อมฉันด้วยความไว

"ว้ายยยย" ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนฉันตั้งรับไม่ทัน พอได้สติร่างทั้งร่างของฉันก็ถูกพันธนาการไว้โดยร่างหนาของคีรีไร้ซึ่งการดิ้นหนี ไร้ซึ่งการหลุดพ้น "ปล่อยฉันนะคีรี

"หึ" คีรีเค้นหัวเราะก่อนจะไล่สายตามองสำรวจตัวฉัน "ฉันจะปล่อยเธอได้ยังไงกันเพียงจันทร์" น้ำเสียงเย็นยะเยือกเปล่งออกมาจนฉันนึกหวั่นในน้ำเสียงนั้นของเขา

"........" ฉันมองคีรีด้วยความหวาดหวั่นกลัวว่าเขาจะทำในสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด

คีรีเว้นวรรคประโยคก่อนหน้าเพื่อรอจังหวะที่จะพูดประโยคต่อไป

"ในเมื่อเรายังไม่ได้เข้าหอกันเลย"

"ไม่นะคีรี" ฉันร้องเสียงหลงเมื่อทันทีที่เขาพูดจบคีรีก็โน้มหน้าลงมาซุกไซ้ซอกคอฉันอย่างแรงโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวสักนิด ฉันดิ้นพล่านเพื่อหวังให้หลุดพ้นจากพันธนาการของคีรี หวังให้ตัวเองหลุดพ้นจากเรื่องเลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น

"ดิ้นไปก็เปล่าประโยชน์เพียงจันทร์ สู้เธอนอนเฉย ๆ ยอมอ้าขาให้ฉันกระแทกดีกว่านะ" ริมฝีปากเรียวลึกบิดยิ้มเย้ยหยัน "เพราะไม่ว่าจะวันนี้หรือพรุ่งนี้หรือแม้แต่วันไหน ๆ เธอก็ต้องโดนฉันเอาอยู่ดี"

ฉันเม้มริมฝีปากมองคีรีก่อนจะส่ายหน้าเป็นพัลวัน

แม้รู้อยู่เต็มอกว่ายังไงซะสักวันฉันกับเขาเราก็ต้องร่วมสัมพันธ์กัน แต่ทว่าฉันไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้

"ช่วยทำหน้าที่ของเธอให้สมกับเงินที่ครอบครัวฉันเสียไปด้วยเพียงจันทร์"