Episode4

กรอด

เสียงฟันคมของคนตรงหน้ากระทบกันดังเล็ดลอดออกมาให้ฉันได้ยิน แรงบีบปลายคางฉันมันรุนแรงขึ้นตามอารมณ์เดือดดาลของคนกระทำจนฉันต้องเบ้หน้าออกมาด้วยความเจ็บปวด

"อย่าปากดีให้มาก" คีรีเค้นเสียงลอดไรฟันพูดกับฉันสายตาคมกริบสบสายตาฉันอย่างดุดัน "สำเนียกใส่สมองตัวเองไว้บ้างว่าตอนนี้เธออยู่ในสถานะไหน"

พลั่ก

โปก

"โอ้ย" สิ้นสุดคำพูดของเขาคีรีก็ผลักหน้าฉันอย่างแรงจนศีรษะของฉันกระแทกเข้ากับโต๊ะเครื่องแป้งเข้าอย่างจังความเจ็บแล่นผล่านจนฉันต้องเบ้หน้าออกมา ฉันยกมือจับศีรษะของตัวเองข้างที่โดนกระแทกก่อนจะช้อนสายตามองคีรีด้วยความเกลียดชัง "มันไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ" เอ่ยถามเขาด้วยอารมณ์เดือดดาลไม่แพ้ใจกัน

สิ่งที่เขาทำกับฉันดูเหมือนว่ามันจะเกินกว่าเหตุไปหน่อย เขาไม่ชอบฉัน ไม่อยากแต่งงานกันแล้วทำไมเขาถึงไม่ยอมพูดกับแม่เขาให้เข้าใจ ทำไมต้องทำเหมือนฉันเป็นหินไม่มีหัวใจที่ไม่ว่าเขาจะด่าหรือทำร้ายร่างกายฉันยังไงแล้วฉันจะเจ็บไม่เป็น

"สำหรับเธอไม่มีคำว่าเกินไปหรอก มีแต่น้อยไปด้วยซ้ำ สิ่งที่เธอเจอฉันก็แค่ลองของว่าเธอน่ะทนมือทนตีนไหม" คีรีเว้นวรรคก่อนจะเริ่มพูดต่อ "หลังจากนี้ต่างหากล่ะคือของจริงเตรียมตัวตกนรกบนดินไว้ได้เลย" ริมฝีปากหยักลึกบิดยิ้มเย้ยหยันในขณะที่สายตาของเขาก็เอาแต่มองฉันไม่วางตา

คำพูดของคีรีทำเอาฉันชะงักไปเลยเหมือนกันรู้สึกหวั่น ๆ กับคำขู่นั่นไม่น้อย

"ไม่อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นแล้วทำไมไม่บอกแม่ของนายกัน" ในช่วงจังหวะที่คนตัวโตกำลังจะหันหลังเดินออกไปฉันก็โพล่งถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัยออกไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเอาคีรีถึงกับชะงัก เขาหันหน้ากลับมามองฉัน

"ถ้าฉันปฏิเสธได้ฉันคงไม่ต้องมายืนอยู่ตรงนี้หรอกยัยโง่"

ไม่ทันที่ฉันจะก่นด่าคีรีกลับเขาก็เดินออกไปจากห้องนี้เสียแล้ว

"เฮ้อ" เมื่อต้องกลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้งฉันถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจเมื่อรู้ว่าหลังจากนี้การใช้ชีวิตของฉันจะไม่ง่ายอีกต่อไปและไม่รู้ว่าฉันจะต้องเจอเข้ากับอะไรหลังจากนี้

"โอ้ นี่ลูกสะใภ้ฉันเหรอเนี่ย"

"ลูกแม่สวยมากเลย" ทันทีที่ฉันเดินออกมาจากห้องแต่งตัวคุณหญิงรตีกับแม่ของฉันก็ลุกพรวดพราดจากที่นั่งเดินมาหาฉันทันที ทั้งแม่และคุณหญิงรตีต่างพากันมองสำรวจตัวฉันพลางฉีกยิ้มกว้างด้วยความปลื้มปิติ

ฉันมองหน้าแม่กับคุณหญิงรตีสลับกันก่อนจะมองเลยไปทางด้านหลังที่คีรีนั่งอยู่กับพ่อของฉัน

"สวยตาย" คีรีขยับปากแบบไม่ออกเสียงแต่ทว่าฉันดันอ่านปากเขาออกว่าเขาพูดว่าอะไร ฉันทำเป็นไม่สนใจแล้วหันกลับมาให้ความสำคัญกับบุคคลทั้งสองตรงหน้าแทน

"เชิญบ่าวสาวถ่ายพรีเวดดิ้งได้เลยครับ" ก่อนจะมีเสียงช่างภาพแทรกเข้ามาทั้งฉันและคีรีเลยเดินเข้าไปหน้าฉาก ช่างแต่งหน้าเข้ามาตรวจดูความเรียบร้อยของหน้าและผมรวมไปถึงชุดให้ฉัน พอช่างแต่งหน้าออกไปก็เป็นช่างภาพเข้ามาแทนที่จัดท่าทางให้ฉันกับคีรีเพื่อให้ภาพที่จะถ่ายมันออกมาดีที่สุด

"โอ้ย" ฉันร้องเสียงหลงเมื่อมือหนาที่โอบเอวฉันอยู่แอบหยิกฉันอย่างแรง

"เป็นอะไรรึเปล่าคะ"

"ปะ เปล่าค่ะ" ฉันตอบเจ้าของร้านเสียงตะกุกตะกักก่อนจะหันกลับมาถลึงตาใส่คนกระทำที่กำลังปั้นหน้ายิ้มใส่ฉันอย่างไม่สะทกสะท้าน

"ยิ้มสิครับที่รัก ทำหน้าเป็นตูดทำไม" คีรียิ้มล้อเลียนฉันเอ่ยบอกกันอย่างยียวน

เมื่อเห็นว่าคีรีทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นฉันเลยแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง หันกลับมาโฟกัสกับกล้องตรงหน้าจิกตาใส่ โชว์ความหวานใส่ประหนึ่งว่าเราเป็นคู่รักกันจริง ๆ ในขณะที่พวกเรากำลังถ่ายรูปกันอย่างเพลิดเพลินในช่วงจังหวะที่คีรีเผลอและไม่มีใครทันสังเกตฉันสอดมือเข้าไปในเสื้อของคีรีใช้เล็บคม ๆ ของตัวเองจิกลงบนผิวหนังของเขาแล้วลากเป็นทางยาว

"อึก"จนคนถูกกระทำถึงขั้นเบ้หน้า ตัวงอด้วยความเจ็บ คีรีถลึงตาใส่ฉันอย่างเดือดดาลในขณะที่ฉันกำลังฉีกยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านให้เขาอยู่เหมือนกัน ก่อนจะพึมพำประโยคหนึ่งออกมาอย่างแผ่วให้เราได้ยินกันแค่สองคน

"สมน้ำหน้า"