Episode5

วันแต่งงาน

ใครจะคิดว่าทุกอย่างจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ เพราะหลังจากถ่ายพรีเวดดิ้งวันนั้นงานแต่งของฉันกับพ่อเลี้ยงคีรีก็ถูกจัดขึ้นทันทีในสองอาทิตย์ถัดมา มันปุบปับจนฉันตั้งรับไม่ทัน เพราะตอนที่คุยกันวันนั้นคืองานแต่งจะถูกจัดขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้าแต่ก็นั่นแหละค่ะไม่ว่าจะแต่งเร็วหรือแต่งช้ายังไงซะฉันก็ต้องแต่งกับเขาอยู่ดี

สถานที่จัดงานแต่งของฉันกับเขาก็ไม่พ้นไร่ศิวะรักษ์คีรี เมื่อคืนฉันมานอนที่นี่ส่วนคีรีเขานอนที่บ้านใหญ่และจะมาที่นี่อีกทีตอนเก้าโมงพร้อมกับขบวนขันหมาก

แม้จะเป็นการแต่งงานที่ไร้ซึ่งความรักและทำตามหน้าที่แต่ฉันก็อดตื่นเต้นไม่ได้เลยจริง ๆ ค่ะ หัวใจฉันเต้นเร็วแรงอยู่ตลอดเวลาจนฉันกลัวว่ามันจะทะลุออกมาโลดเต้นอยู่ด้านนอกเอา

มองสภาพตัวเองที่อยู่ในชุดไทยสีทองอร่ามก็อดชื่นชมตัวเองไม่ได้จริง ๆ ว่าวันนี้ฉันสวยอย่าบอกใครเชียวล่ะ

แกร่ก

เสียงประตูห้องถูกเปิดเข้ามาฉันมองทางกระจกก็เห็นว่าเป็นแม่ของฉันที่เข้ามาหาฉันด้วยใบหน้าที่เปื้อนเต็มไปรอยยิ้มเห็นดังนั้นฉันจึงหมุนตัวกลับหันมาเผชิญหน้ากับคนเป็นแม่

"ลูกสาวของแม่สวยที่สุด" ฉันยิ้มรับต่อคำชมแม่เบา ๆ ก่อนจะเอ่ยชมแม่กลับไปว่า

"วันนี้แม่เองก็สวยมากเหมือนกันนะคะ"

"........." ฉันขมวดคิ้วมองแม่ที่จู่ ๆ ก็เงียบไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มือเรียวบางของแม่วางทาบบนศีรษะของฉันก่อนจะลูบไล้เบา ๆ ราวกับกำลังปลอบประโลมฉันอยู่

"คะ" ฉันถามอย่างไม่เข้าใจกับการกระทำของแม่ ไหนจะสีหน้าแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"ขอบคุณที่ทำเพื่อครอบครัวของเรา" ก่อนที่แม่ฉันจะเปล่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบา "ไม่ว่าวันข้างหน้าลูกจะเจอกับอะไรจงอดทนไว้นะเพียงจันทร์ เพราะคนเรากว่าจะเจอเข้ากับความสุขที่สวยงามเราต้องเจอกับความเจ็บปวดซะก่อน" ถึงจะไม่เข้าใจแน่แท้ในคำพูดของแม่แต่ฉันก็พอจะเดาได้ว่าท่านกำลังสื่อถึงอะไร

ไม่ว่าคีรีจะร้ายกับฉันแค่ไหนแม่กำลังบอกกับฉันว่าให้ฉันอดทน

"หนูรักแม่นะคะ"

"แม่ก็รักหนู" เราสองคนแม่ลูกสวมกอดกันด้วยความรักใคร่ พ่อของฉันท่านไม่ได้หายไปไหนหรอกค่ะแต่กำลังช่วยคนอื่นดูแลงานดูด้านล่าง

แม่พูดคุยกับฉันอีกนิดท่านก็เดินออกไปเพราะใกล้เวลาที่ขบวนขันหมากกำลังเคลื่อนตัวมาที่นี่ ยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไหร่หัวใจของฉันก็เต้นแรงขึ้นเท่านั้นเพราะทันทีที่ฉันได้ยินเสียงขบวนขันหมากเข้ามาใกล้ฉันก็ลุกพรวดจากเก้าอี้มายืนส่องดูคีรีอยู่ตรงหน้าต่าง

หนึ่งสิ่งในตัวคีรีที่ฉันไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขานั้นเป็นคนที่หน้าตาดีมากถึงอายุของเขาจะปาเข้าไปสามสิบห้าปีแล้วก็ตามและวันนี้ที่เขาอยู่ในชุดจองกระเบนสีทองอร่อมขับกับผิวขาว ๆ ของเขาก็ยิ่งทำให้เขาดูดีและมีเสน่ห์เพิ่มขึ้นไปอีก

พรึ่บ

ฉันผงะเมื่อจู่ ๆ คีรีก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉันที่มองเขาอยู่ ฉันเห็นว่าเขาเหยียดยิ้มมุมปากให้ฉันก่อนที่ฉันจะรีบปิดม่านเมื่อโดนคนตัวโตจับได้คาหนังคาเขา

คีรีเป็นคนมารับฉันในห้องก่อนจะออกมาทำพิธีต่าง ๆ ตามขนบธรรมเนียมไทยพ่อแม่ฉัน พ่อแม่คีรีหรือแม้แต่แขกคนอื่น ๆ ที่มาร่วมงานต่างพากันยิ้มหน้าบานให้กับงานแต่งครั้งนี้ทุกคนดูมีความสุข ต่างจากบ่าวสาวที่แทบจะไม่มองหน้ากันเลย คีรีทำหน้าเหมือนรังเกียจฉันอยู่ตลอดเวลาและทุกครั้งที่ต้องแตะตัวฉันเขาก็ทำเหมือนจะอาเจียนออกมาเสียให้ได้

เขาแสดงออกมาชัดเจนว่ารังเกียจเดียดฉันท์ฉันขนาดไหน เขาแสดงทุกอย่างที่เขารู้สึกออกมาอย่างไม่คิดปิดบังไม่สนใจด้วยซ้ำว่าฉันจะอับอายกับการกระทำของเขาแค่ไหน

เจอเขาทำแบบนี้ใส่ต่อหน้าคนมากมายบอกตามตรงว่าฉันก็ไปต่อไม่เป็นจริง ๆ

ทุกอย่างดำเนินไปจวบจนตอนเย็นถึงเวลางานเลี้ยงทั้งฉันและคีรีเข้าไปเปลี่ยนชุดก่อนจะออกมารับแขกในขณะนั้นเองก็มีคนเข้ามาร่วมแสดงความยินดีกับเขามากมายเนื่องจากคีรีเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางต่างจากฉันที่มีแค่พ่อกับแม่เท่านั้น เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวก็ไปเรียนต่ออยู่ต่างประเทศ

"ยินดีด้วยนะเว้ยเพื่อน" ในขณะที่ฉันกำลังยืนเหม่อก็มีกลุ่มคนสามถึงสี่คนเดินเข้ามาร่วมแสดงความยินดีกับคีรีฉันจำได้ว่ากลุ่มคนพวกนี้เป็นเพื่อนของเขา

"น่ายินดีตรงไหน" คีรีตอบเพื่อนกลับด้วยใบหน้าเบื่อหน่ายเต็มทน "แต่งกับหมายังน่ายินดีซะกว่าอีก" ฉันกำหมัดแน่นอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ไม่ให้มันระเบิดออกมา เพื่อน ๆ ของคีรีที่ได้ยินคีรีพูดแบบนั้นก็ต่างพากันมองทางฉัน ฉันเลยยิ้มเจื่อน ๆ ส่งไปให้

"ทำไมมึงพูดแบบนั้นไอ้คี น้องเพียงเขาจะรู้สึกยังไง" เพื่อนของเขาต่อว่าเขาออกไป

"ยัยนี่จะรู้สึกอะไรคนเห็นแก่เงินแบบนี้ไม่มีความรู้สึกหรอก"