Masukไม่นานนัก ความอดทนของชายสูงวัยผู้เร่าร้อนก็ขาดสะบั้นลง มือหนาเอื้อมไปรวบสะโพกอวบอัดของเธอไว้แน่นด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะออกแรงพลิกร่างบางให้หันหลังในท่วงท่าที่ที่ปลอดภัย พราวพิลาศที่ยังไม่ทันตั้งตัวต้องรีบยื่นมือทั้งสองข้างไปจิกยึดกับพนักโซฟาตัวนุ่มไว้เป็นที่พึ่งพิง“ขอฉันเสร็จท่านี้นะหนู… ฉันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ” สิ้นเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา จังหวะรักก็เปลี่ยนเป็นโหมกระหน่ำและหนักหน่วงขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องพักส่วนตัวที่เงียบสงัด ผสานไปกับเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่“อ๊า!... คุณพรตขา… อื้ม… เบา ๆ หน่อยค่ะ” พราวพิลาศครางเสียงสั่นพร่าออกมาอย่างไม่อาจสะกดกลั้น ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงส่งที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้งพรตพิพัฒน์โน้มตัวลงไปจูบซับแผ่นหลังเนียนละเอียดอย่างปลอบประโลม พลางเอ่ยเสียงกระซิบชิดริมใบหูด้วยความเอ็นดูที่เต็มไปด้วยความกระหายหื่นอันเร่าร้อน“ไม่ต้องกลัวนะหนู ท่านี้ไม่กระทบกระเทือนถึงลูกในท้องหรอก รับรองว่าปลอดภัย”“อื้ม... แต่เบา ๆ นะคะ คุณพรต”“อื้อ!!... คุณพรตขา อื้อยย!!! พราวจะไม่ไหวแล้วค่ะ.
พรตพิพัฒน์ชะงักไปครู่ใหญ่ เมื่อได้เห็นความเจ็บปวดและร่องรอยแห่งความอ่อนล้าบนใบหน้าสวย ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยเพลิงปรารถนาพลันอ่อนลงชั่วขณะ ก่อนที่อ้อมแขนกำยำจะคลายออกอย่างเบามือ“โทษทีฉันลืมไปว่าหนูคงไม่สะดวก ท่านี้…” เขายิ้มบาง ๆ อย่างเอาอกเอาใจ จากนั้นจึงยื่นมือใหญ่เข้ามาประคองร่างอวบอิ่มของพราวพิลาศให้หย่อนตัวลงนั่งพักบนโซฟานุ่มอย่างระมัดระวัง พร้อมกับจัดแจงหยิบหมอนใบโตมาหนุนรองหลังให้เธออย่างทะนุถนอม เพื่อป้องกันไม่ให้สัดส่วนหน้าท้องที่อุ้มครรภ์ใหญ่ถูกกดทับจนอึดอัดทว่า... ความอ่อนโยนและใส่ใจเมื่อครู่กลับเป็นเพียงหน้ากากที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปกปิดความกระหายหื่นที่ซุกซ่อนอยู่ภายในพรตพิพัฒน์คุกเข่าตรงหน้าเธอด้วยความหลงใหล มือทั้งสองข้างก็ค่อย ๆ เอื้อมไปสัมผัสขอบชุดชั้นใน แล้วค่อย ๆ รั้งลงมาจากสะโพกอวบอิ่มทีละนิดอย่างไม่รีบร้อน ราวกับจงใจจะยลโฉมความอวบอูมของร่องเนื้อที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำรัก เพื่อปลุกเร้าความตื่นเต้นให้พุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้นดวงตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์เพทุบาย ราวกับต้องการจะทรมานเธอให้ขาดใจตายด้วยความสุขสมที่รออยู่เบื้องหน้า พราวพิลาศรับรู้ถึงเจตนาอันหื่นกามของเขา ร
ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดและหัวใจเต้นโครมครามด้วยความหวาดหวั่น ทั้งที่ความจริงแล้วความสัมพันธ์อันยาวนานหลายเดือนมานี้ มันควรจะทำให้เธอเริ่มชินชากับเขาได้ตั้งนานแล้ว“เมื่อวาน!!... หนูแอบไปหาเจ้าคเชนทร์ทำไมไม่แวะไปที่ห้องฉันบ้างล่ะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยคาดคั้นแกมน้อยใจ ขณะที่มือหยาบยังคงคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน“พราวเจอกับคุณเอมอรและคุณแบมเสียก่อนค่ะ พราวก็เลยต้องรีบกลับ” เธอตอบกลับไปตามความเป็นจริง“แล้ว... เมื่อวานมันเกิดอะไรขึ้นเหรอ ทำไมยัยแบมดูไม่ค่อยถูกชะตากับหนูเอาซะเลย” พรตพิพัฒน์หรี่ตาลงอย่างคาดคั้น ดวงตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววหวาดวิตก“พราวก็ไม่แน่ใจหรอกค่ะ ว่าคุณแบมกับคุณเอมอรไม่พอใจพราวเรื่องอะไร หรืออาจจะคิดว่าพราวทำเกินหน้าที่ก็ได้ค่ะ เพราะสองคนนั้นเล่นพรวดพราดเข้ามาโดยไม่คิดจะเคาะประตูด้วยซ้ำ”“แล้วหนูได้ไปทำอะไรประเจิดประเจ้อให้คุณเอมอรกับคุณแบมเค้าเห็นหรือเปล่าล่ะ”“เปล่าค่ะ ตั้งแต่ท่านประธานสั่ง พราวก็ไม่เคยทำอะไรแบบนั้น” “แล้วทำไมเค้าถึงได้โกรธขนาดนั้น”“คงจะเห็นตอนที่พราวกำลังเช็ดตัวให้คุณคเชนทร์อยู่ค่ะ! พอเสร็จพราวก็ช่วยติดกระดุมเสื้อให้ จังหวะนั้
พรตพิพัฒน์ เดอะ แกรนด์ โฮเทล Photphipat The Grand Hotel โรงแรมหรูระดับห้าดาวที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา โดดเด่นด้วยบรรยากาศสุดเอ็กซ์คลูซีฟ ที่บรรดาชนชั้นสูงมักจะใช้เป็นเวทีแสดงฐานะและบารมีอยู่เสมอห้องอาหารวิมานธารา สื่อถึงทำเลที่ตั้งริมแม่น้ำเจ้าพระยาและรสชาติอาหารที่เลิศล้ำระดับมิชลินสตาร์ กลายเป็นร้านอาหารยอดนิยมของเหล่าไฮโซคนดังและนักชิมทั้งหลายตลอดจนอินฟูเอ็นเซอร์ที่มักมารีวิวความอร่อยอยู่เสมอในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเดินตามพนักงานต้อนรับเพื่อไปยังโต๊ะอาหาร สายตาของพราวพิลาศก็บังเอิญไปเห็นร่างชายสูงวัยคุ้นตาที่กำลังนั่งไขว่ห้างพูดคุยอย่างสนิทสนมอยู่กับเด็กสาวรุ่นลูกหุ่นเซ็กซี่เย้ายวนที่โต๊ะอาหาร ในใจก็อดเวทนาแทนไม่ได้ที่ต้องมาทำงานใกล้ชิดกับคนแบบนี้ด้วยรสนิยมของเขาเด็กคนนี้คงไม่แคล้วตกเป็นเหยื่อรายต่อไป และไม่มีวันรอดพ้นจากเงื้อมมือของซาตานในคราบผู้มีพระคุณคนนี้ไปได้อย่างแน่นอน หากได้มีโอกาสใกล้ชิดหรือเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่“อุ๊ย!!... บัว นั่นท่านประธานนี่นา” พราวพิลาศสะกิดแขนเพื่อนสาวเบา ๆ พลางพยักเพยิดหน้าไปยังโซนโต๊ะอาหารวีไอพีฝั่งตรงข้าม บัวบุษยาหันไปมองตา
รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากซอยในหมู่บ้านอย่างนุ่มนวล มุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่เพื่อเดินทางไปยังโรงพยาบาล ท่ามกลางบรรยากาศภายในห้องโดยสารที่เงียบงันจนน่าอึดอัด พราวพิลาศจึงตัดสินใจเอ่ยปากชวนคุยเพื่อทำลายความเงียบนั้น“ฉันเคยได้ยินท่านประธานเปรย ๆ ว่าจะให้แกเข้าไปทำงานแทนพี่บี๋ เรื่องนี้จริงหรือเปล่าวะ” บัวบุษยาเหลือบมองเพื่อนสาวที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับช้า ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย“จริง… แต่ตอนนั้นฉันเคลียร์เรื่องพยาบาลเฝ้าไข้คุณแม่ไม่ลงตัวน่ะ ตอนนี้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้วล่ะ เดี๋ยวก็ว่าจะเข้าไปแหละ น่าจะสักวันจันทร์นี้”ทันทีที่พูดถึงเรื่องนี้ ความทรงจำอันเจ็บปวดก็ไหลทะลักเข้ามาในห้วงความคิดของบัวบุษยา เพียงแค่ได้ยินชื่อหรือนึกถึงพ่อสามีจอมเจ้าเล่ห์อย่างพรตพิพัฒน์ ภาพความทรงจำเลวร้ายในคืนวันที่ไปหัวหินก็ผุดขึ้นมาซ้ำเติมเธอทันทียิ่งไปกว่านั้น ความสัมพันธ์ลับ ๆ ระหว่างพราวพิลาศกับคเชนทร์ ตลอดจนเรื่องการทำเด็กหลอดแก้วที่ทั้งสองร่วมมือกันปกปิดความจริงมาโดยตลอด ก็ยิ่งทำให้บัวบุษยารู้สึกเจ็บช้ำเพื่อนรักที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขและรับฟังทุกเรื่องราวในชีวิตของเธอ วันนี้กลับกลาย
เขาโน้มตัวลงต่ำพร้อมกับสอดนิ้วหัวแม่โป้งเข้าไปทางข้างขาอีกครั้ง ค่อย ๆ ไต่ลึกล้ำเข้าไปใกล้กลีบนุ่มชุ่มฉ่ำมากขึ้นทุกที ๆเอมอรกัดริมฝีปากล่างแน่นจนห้ามไม่อยู่ หลับตาพริ้มด้วยความเสียวซ่าน ร่างกายเริ่มบิดส่ายสะโพกโยกคลอนไปตามจังหวะมือที่คอยควบคุม“อ๊ะ… อร๊ายยย… เบา ๆ สิคะต้น… อื้อ!!...ชอบแกล้งให้พี่เสียวอยู่เรื่อยเลยนะเด็กคนนี้”“ก็ผมไม่ได้ยินเสียงครางของพี่มาหลายวันแล้วนี่ครับ มันเหมือนขาดอะไรไปก็ไม่รู้” ต้นกระซิบเสียงพร่าด้วยความเสน่หาเอมอรเอื้อมมือทั้งสองข้างมาจับข้อมือหนาของเขาไว้ ไม่ใช่เพื่อผลักไสไล่ส่ง แต่เพื่อช่วยประคองและกดรับทุกจังหวะสัมผัสที่กำลังรุกเร้า“ใจเย็น ๆ ก่อนซี!!… พี่ยังไม่อยากเสร็จตอนนี้…”แต่นิ้วของต้นกลับยิ่งคืบคลานลึกล้ำเข้าไปข้างใน สร้างความปั่นป่วนรัญจวนใจจนเธอแทบควบคุมเสียงครางของตนเองไม่ได้“น้ำออกมาเต็มขนาดนี้จะอั้นไวทำไมกันเหรอครับ”“อื้อ… ใจเย็น ๆ ก่อนสิคะ อูยย… ซี้ด…”“ในห้องนี้ได้เหรอ”“ได้สิครับ ห้องนี้ก็ส่วนตัว เราแทบไม่ต้องไปโรงแรมเลยด้วยซ้ำ”เอมอรครางเสียงสั่นระรัว ร่างกายสะท้านโยกส่ายเป็นวงกลมเพื่อรับความเสียวซ่านที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนยากจ







