บทที่ 5 อาการแปลก ๆ

“นั่นสิ เป็นไปได้ยังไงเจ้าชู้ตัวพ่ออย่างคุณศิวัฒน์ ถึงปล่อยแกไปได้วะ เอาจริง ๆ นะระหว่างคุณศิวัฒน์กับซุปสตาร์นั่น ฉันว่าคุณศิวัฒน์เหมาะสมกับแกมากกว่าอีก”

อินทุอรออกความเห็นไปตามความรู้สึกตัวเอง

“อันนี้เจ๊เห็นด้วย”

“ก็พูดกันไปเรื่อย”

นพจิราทำน้ำเสียงเป็นเชิงให้ทุกคนเลิกสนใจเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้

“สรุปแล้วคือเขาไม่สานต่อ หรือเพราะหล่อนที่ไม่ยอมสานต่อกันยะ”

ชาช่ายังคงไม่ยอมเลิกสนใจตามความต้องการของอีกฝ่าย

“ฟ้าไม่สนใจเองจบไหม”

หญิงสาวตอบออกไปอย่างต้องการตัดความรำคาญ

“ทำไมวะ”

พรชิตาเป็นฝ่ายถามขึ้นบ้าง

“ก็ไม่อยากยุ่ง วันนั้นเขาก็ให้นามบัตรฉัน แต่...”

หญิงสาวหยุดเพียงแค่นั้น แล้วมองหน้าเพื่อน ๆ ที่เวลานี้ดูเหมือนกำลังตั้งใจฟังต่อ ร่างเล็กผ่อนลมหายใจออกมาเพียงเล็กน้อยก่อนเอ่ยขึ้นต่อ

“นี่ถ้าไม่เล่าให้ฟังก็จะยังถามกันอยู่แบบนี้ใช่ไหม”

“อือหึ”

สี่สาวตอบเหมือนกันอีกครั้ง ทว่าคราวนี้เป็นเสียงในลำคอ และทุกสายตาจ้องมองที่หน้าเธออย่างตั้งใจ และบ่งบอกให้รู้ว่าต้องเล่าต่อจนจบ

นพจิราผ่อนลมหายใจออกมาอีกครั้ง แล้วตัดสินใจสิ่งที่เธอทำกับเขาในวันนั้นให้เพื่อน ๆ ฟัง

“อะไรนะ! นี่แกทิ้งนามบัตรคุณศิวัฒน์ต่อหน้าต่อตาเขาเลยเหรอยายฟ้า”

ชาช่าอุทานออกมาพร้อมกับเอามือทาบอกตัวเอง ไม่คิดไม่ฝันว่าเพื่อนรุ่นน้องจะกล้าทำเช่นนี้

“ก็ฟ้าไม่อยากยุ่ง”

“ถือเป็นการป

ฏิเสธที่หยามกันมาก ๆ เลยนะนั่น”

นาเดียร์บอกอย่างทึ่ง ๆ ในการตัดความสัมพันธ์ของเพื่อนรัก

“ก็ไม่เห็นต้องอะไรมากมาย”

คนเล่าบอกพลางยักไหล่ให้อย่างไม่ยี่หระกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“นี่ยายฟ้า ฉันถามจริง ๆ เลยนะ แล้วเรื่องคืนนั้นแกไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอวะ”

ด้วยความอยากรู้ความคิดของเพื่อนรัก อินทุอรจึงตัดสินใจถามออกมา

“ก็ไม่เห็นต้องสนใจอะไรนี่ One Night Stand กฎของมันก็ชัดเจนอยู่ว่า ไม่มีการผูกมัดใด ๆ”

“โอ๊ย ฉันอยากจะบ้าตาย”

ยิ่งได้รู้ความคิด รุ่นพี่สาวถึงกับเอามือกุมขมับทันที

นพจิราได้แต่มองทุกคนแล้วยิ้มให้ ทว่ารอยยิ้มนั้นน่าจะมีเพียงอินทุอรที่สังเกตเห็นว่ามันมีอะไรบางอย่างซุกซ่อนไว้อยู่ แต่ไม่รู้ว่าเนื้อในนั้นมันมีอะไร

ระหว่างที่ทุกคนนั่งดื่มกันพูดคุยสนุกสนานกัน ซึ่งแน่นอนว่านพจิราก็ผสมโรงด้วยเหมือนทุกครั้ง หากแต่จะมีเพียงอินทุอรคนเดียวที่คอยรอบสังเกตของเพื่อนรักอยู่

ทุกการกระทำมันเหมือเดิมแต่มันแอบซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ มีหรือเพื่อนสนิทอย่างหล่อนจะดูไม่ออก แต่ไม่รู้เท่านั้นเองว่าอะไรคือสิ่งที่เพื่อนรักเก็บซ่อนเอาไว้

“ฉันขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะ”

ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันสนุกสนาน นพจิราก็ขอตัวขึ้นมากลางคัน

“ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม” อินทุอรถามขึ้น

“ไม่ต้องหรอกวันนี้คนยังไม่เยอะ อีกอย่าวันนี้ฉันไม่เมา ไปคนเดียวได้”

คนขอตัวบอกพลางหัวเราะ

ปกติแล้วเวลามาเที่ยวกินดื่มแบบนี้ หญิงสาวมักเต็มที่ไม่มีกั๊ก จะไวน์ เหล้า เบียร์ สู้ไม่เคยถอย อย่างมากก็มีเพื่อนคุยเป็นโถชักโครกเวลากลับถึงห้อง ทว่าอาการเช่นนั้นก็มีให้เห็นน้อยมาก จะว่าเธอคอแข็งว่าได้

“เออ รีบไปรีบมาแล้วกัน ไม่ใช่มั่วแต่ไปเดินอ่อยผู้อยู่”

“ก็ไม่แน่ ถ้าฉันหายไปนาน ๆ ก็ไปตามหาเอาแถว ๆ ห้องน้ำแล้วกัน”

พูดจบร่างเล็กก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินปลีกตัวไปยังห้องน้ำของไนต์คลับทันที

นพจิราหายไปพักใหญ่จนอินทุอรรู้สึกผิดสังเกต สายตาก็พยายามมองทางไปห้องน้ำด้วย

“ทำไมยายฟ้ามันไปนานจังวะเจ๊”

เธอรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา คนก็ยังไม่เยอะไม่น่าจะไปนานแบบนี้

“เออ นั่นสิเมาท์จนลืมไปเลยว่ายายฟ้าไม่อยู่”

“งั้นเดี๋ยวอินไปดูนางก่อน”

“อืม ดี ๆ ไปดูสินางแอบไปสอยผู้ที่โต๊ะไหนเผื่องานดีจะได้ตามไปสมทบ”

ชาช่างบอกพลางหัวเราะไปด้วย

ที่ชาช่าพูดถือเป็นเรื่องปกติเพราะทุกครั้งที่มาเที่ยวกันแบบนี้ พวกเธอมักได้เบอร์หนุ่ม ๆ ติดมือกลับไปด้วยเกือบทุกครั้ง โดยเฉพาะนพจิรา แต่ทุกครั้งก็จะจบแค่การพูดคุยกันเฉพาะคืนนั้น ไม่มีการสานต่อใด ๆ หรือแม้แต่จะไปต่อกันที่ไหนก็ไม่เคย

เห็นทีจะมีเพียงศิวัฒน์คนเดียวที่เธอยอมไปต่อจนเกินเลยในคืนนั้น

“ยายฟ้า!”

อินทุอรร้องเรียกชื่อเพื่อนรักเสียงหลงเลยทีเดียว เมื่อเห็นหญิงสาวนั่งดมยาอยู่ที่โซฟาภายในบริเวณห้องน้ำ โดยมีหญิงสูงวัยซึ่งประจำดูแลความเรียบร้อยนั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วย