บทที่ 8 ไม่สนใจ

ตลอดช่วงเวลาของปาร์ตี้ นพจิราไม่ได้ให้ความสนใจศิวัฒน์เลยแม้แต่น้อย และดูเหมือนเขาก็จะไม่ได้ให้ความสนใจอะไรด้วยเช่นกัน เห็นทีจะมีเพียงอินทุอรกับชาช่าเพียงสองคนนั้นที่คอยจับสังเกตทั้งสองคนอยู่

“ไอ้วัฒ คืนนี้ไปต่อด้วยกันไหมวะวันนี้แจ่ม ๆ ทั้งนั้นเลยนะเว้ย”

เสียงของวรเชษฐเรียกความสนใจจากนพจิราได้ไม่น้อยเลยทีเดียว แวบแรกที่ได้ยิน จู่ ๆ ความรู้สึกโมโหก็วิ่งแทรกเข้า จนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า หากสามารถผลิตควันออกมาได้ ทุกคนคงได้เห็นว่าเวลานี้หูทั้งสองข้างของเธอมีควันออกมาแล้วก็ได้

‘หึ ไปสิ ไปเลย ไปแล้วไม่ต้องกลับมาคุยกันอีก กลับมาคราวนี้แม่จะจับฉีกให้เป็นชิ้น ๆ เลย’

หญิงสาวได้แต่ในใจอย่างพาล ๆ และใช่เพียงแค่เธอแสดงความคิดในใจ ทว่าสีหน้าและแววตาที่แสดงออกมาโดยไม่รู้ตัว เพื่อนสนิทอย่างอินทุอรเดาได้ไม่ยากว่าเพื่อนรักกำลังรู้สึกอะไร

“ไหนว่าไม่สนใจเขาไงล่ะยายฟ้า”

อินทุอรกระซิบซาบข้าง ๆ อีกครั้ง พร้อมยิ้มให้อย่างนึกชอบใจกับความปากไม่ตรงกับใจของเพื่อนรักด้วย

“ว่าไงไอ้วัฒจะไปหรือเปล่าถ้าไปฉันจะได้โทรบอกคุณหวานให้จัดเด็กให้ตรงใจแกเพิ่ม”

วรเชษฐถามอีกครั้ง

“ก็ดีเหมือนกัน คลายเหงาเมียก็ไม่มีจะมีเด็กเอ๊าะ ๆ สักกี่คนก็ได้”

ศิวัฒน์รับคำเพื่อน พลางยิ้มกริ่มและมิวายปลายตามองไปยังคู่นอนคืนเดียวที่มิอาจลืมเลือนรสชาติได้อย่างจงใจอีกด้วย

เขายอมรับกับตัวเองว่า ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำกับเขาแบบนี้ ผู้หญิงทุกคนต่างปรารถนา ร่ำร้องเรียกหาแต่เขา ไม่ใช่วิ่งหนีทำเหมือนคนไม่รู้จักกันเช่นนี้

ศิวัฒน์ไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายจะรู้เรื่องและจำบทรักที่เขามอบให้ได้หรือเปล่า แต่เขาจำมันได้แม่นไม่มีผู้หญิงคนไหนตอบรับ และตอบสนองความต้องการทางเพศให้เขาได้แบบนี้

และยิ่งรู้สึกพิเศษที่สุด เมื่อรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ

“เจ๊ละเกลียดคุณศิวัฒน์จริง ๆ เลย”

จู่ ๆ ชาช่าก็หันไปพูดกับนพจิราที่นั่งข้าง ๆ ทว่าอินทุอรได้ยินด้วย

“ไปเกลียดเขาทำไมล่ะเจ๊ ก่อนหน้านี้เห็นปลื้มปริ่ม อยากได้เป็นผัววันละหลาย ๆ ร้อยรอบ”

“ก็แหมดูสิยายฟ้านั่งอยู่นี่ทั้งคน ยังจะไปหาเศษหาเลยอีก นี่ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจความหล่อจะลุกขึ้นไปตบให้สักฉาดหนึ่ง หึ... นึกแล้วก็โมโห ยายฟ้าก็อะไรไม่รู้ทำไมไม่รู้จักตามจิกตามกัด ปล่อยให้ไปหากินเล่นข้างทางอยู่ทำไมมีของดีอยู่กับตัวแบบนี้อยู่แล้ว เจ้ไม่เข้าใจจริง ๆ”

รุ่นพี่สาวประเภทสองร่ายยาว น้ำเสียงขัดใจอย่างเห็นได้ชัด

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฟ้าล่ะเจ้”

“ให้ตายเถอะนี่ไม่รู้สึกอะไรจริง ๆ น่ะเหรอ นี่ถ้าเป็นเจ๊ เจ๊นั่งหัวโด่อยู่อย่างนี้แล้วคิดจะไปหากินที่อื่นได้เห็นดีกันแน่ ถึงจะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน แต่ของมันเคย ๆ อยู่ตรงหน้าป่าววะ ยังจะต้องไปหาที่อื่นอีกทำไมเจ๊ล่ะไม่เข้าใจเลยจริง ๆ เบื่อไปดีกว่า”

ว่าแล้วชาช่าก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างคนอารมณ์เสียเล็กน้อย

“เจ๊จะไปไหน”

นาเดียร์ที่นั่งฟังอยู่ด้วยรีบถาม

“ไปห้องน้ำ จะไปด้วยไหมล่ะ”

“ตามสบายเถอะค่ะ”

“งั้นหลบ เจ๊จะเดิน”

นาเดียร์รีบหลบทางให้ พลางหัวเราะชอบใจกับท่าทางสะดีดสะดิ้งของรุ่นพี่สาวประเภทสอง

“ส่วนแกไอ้ภาคคืนนี้อด”

เสียงเพื่อนสนิทคนเดิมดังขึ้นอีกครั้ง

“เดี๋ยวนะคะพูดผิดพูดไหมได้คะ ไม่ใช่แค่คืนนี้นะคะ นับจากคืนนี้เป็นต้นไปค่ะ ขืนใครลองมาชวนพี่ภาคไปเที่ยวได้เห็นดีกันแน่ค่ะ”

พรชิตารีบแทรกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่เพื่อนสนิทของว่าที่สามีพูดเมื่อครู่

“รับทราบครับผม พี่ก็ไม่กล้าชวนเหมือนกันไม่อยากทำให้บ้านใครแตก เอาจริง ๆ ถ้าครั้งนี้ไม่ใช่เพราะไอ้ภาคมันบอกจะจ่ายค่าตัวน้อง ๆ ให้พี่ก็ไปหรอก”

วรเชษฐรีบแก้ตัวทันที

“เมื่อไรจะหยุดเรื่องพวกนี้กันสักทีกันคะ ผู้หญิงก็มีหัวใจนะคะปิ่นไม่ชอบเลยที่พวกพี่จะเที่ยวไปยุ่งกับผู้หญิงแบบนี้ ไม่สงสารน้อง ๆ เขาบ้างหรือไงกัน”

ได้ทีพรชิตาจึงขอว่าสักหน่อย เพราะจริง ๆ แล้วเรื่องพวกนี้มันเป็นเรื่องส่วนตัว เธอไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่ไหน ๆ วันนี้ก็มาพูดให้ได้ยินแล้ว

“ก็เพราะสงสารไงคะ พวกพี่ถึงต้องใช้บริการกับทางคุณหวาน ไม่อย่างนั้นน้อง ๆ ก็ไม่มีรายได้สิคะ และมันก็เป็นอาชีพของเขานะคะน้องปิ่น”

วรเชษฐยังคงอธิบายต่อ

ถึงจะเป็นหนุ่มคาสโนว่า กิน ดื่ม เที่ยว ทว่าการจะนอนค้างอ้างแรมกับใครใช่ว่าพวกหนุ่ม ๆ กลุ่มนี้จะไปยอมพาขึ้นเตียงทุกคนเสียเมื่อไร