ตอนที่ 2 ลาก่อน... คุณคนแปลกหน้า

ตอนที่ 2

ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เขาก้มลงมองใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตาของหญิงสาวใต้ร่าง เธอกำลังนอนเกร็ง ร้องไห้สะอึกสะอื้น

“เธอ... ไม่เคย?” เสียงทุ้มพร่าเอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาตั้งกฎกับตัวเองไว้เสมอว่าจะไม่ยุ่งกับผู้หญิงบริสุทธิ์ เพราะมันคือความผูกพันที่น่ารำคาญ

พายุถอนหายใจยาว ความหงุดหงิดตีตื้นขึ้นมา เขาเตรียมจะถอยห่างเพื่อหยุดทุกอย่าง “ถ้าไม่เคยก็ไม่บอก ฉันไม่ชอบฝืนใจใคร... พอแค่นี้เถอะ”

เขาทำท่าจะผละออก แต่ทว่า... สองมือเล็กเปลี่ยนมาดึงรั้งแขนเขาเอาไว้แน่น!

“มะ... ไม่นะ!” พรีมรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต มองสบตาคมกริบของเขาผ่านม่านน้ำตา “อย่าหยุดนะ... ฮึก... ฉัน... ฉันอยากให้คุณทำต่อ”

พายุนิ่งอึ้งไป “เธอรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา เธอเจ็บจนร้องไห้ขนาดนี้”

“ฉันรู้... ฉันรู้ตัวดี” พรีมสูดลมหายใจลึก กัดริมฝีปากตัวเอง “ฉันไม่อยากเป็นคนเดิมอีกแล้ว... ฉันอยากทิ้งความอ่อนแอไว้ที่นี่... ขอร้องล่ะ... ช่วยสอนฉันที ให้มันเป็นคุณได้ไหม...”

คำขอร้องที่สั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ทำเอาเส้นความอดทนเส้นสุดท้ายของพายุขาดผึง!

ความต้องการที่อัดแน่นอยู่เต็มอกผนวกกับแววตาเว้าวอนของลูกแมวน้อยตรงหน้า ทำให้กฎเกณฑ์ทุกอย่างที่เขาเคยตั้งไว้พังทลายลงไม่เป็นท่า ผู้หญิงคนนี้กำลังท้าทายสัญชาตญาณดิบของเขาอย่างร้ายกาจ

“เธอขอร้องเอง... ฉันก็จะไม่หยุดแล้วนะ” เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปากบาง “และจำไว้... ว่าเธอเป็นคนเลือกเอง”

สิ้นคำพูดนั้น พายุก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอเปลี่ยนใจอีก เขากดจูบลงบนริมฝีปากที่กำลังสั่นระริกอย่างดูดดื่มและลึกซึ้งกว่าเดิม แต่ครั้งนี้มันไม่ได้เต็มไปด้วยความจาบจ้วงเอาแต่ใจเหมือนในตอนแรก เขารู้ดีว่าสำหรับ ครั้งแรก ร่างกายของเธอต้องการการเล้าโลมและการปลอบประโลมมากแค่ไหน

ฝ่ามือร้อนจัดค่อยๆ ลูบไล้ไปตามเรือนร่างบอบบางอย่างทะนุถนอม ปัดป่ายเรือนผมที่ปรกหน้าผากชื้นเหงื่อของเธอออกอย่างเบามือ เขาจูบซับน้ำตาที่หางตาให้อย่างอ่อนโยน เปลี่ยนความหวาดกลัวของเธอให้กลายเป็นความวาบหวาม

“ผ่อนคลาย... ไม่ต้องเกร็ง” เขากระซิบชิดใบหู ขบเม้มเบาๆ จนพรีมสะดุ้งระทวย

เมื่อเห็นว่าร่างบางเริ่มอ่อนระทวยและตอบรับสัมผัสของเขามากขึ้น พายุก็ขยับตัวอีกครั้ง คราวนี้เขาเชื่องช้าและระมัดระวังที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ เขาค่อยๆ สอดแทรกความแข็งแกร่งเข้าไปทีละนิด ประสานจังหวะลมหายใจให้เป็นหนึ่งเดียวกับเธอ

“อ๊ะ... อื้อ...” พรีมหลับตาปี๋ เชิดหน้าขึ้นเมื่อความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาอีกครั้ง เล็บคมจิกซ้อนลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาเพื่อระบายความเจ็บ

พายุกัดฟันกรอดด้วยความทรมานที่ต้องอดกลั้น เขาก้มลงจูบปลอบประโลมริมฝีปากบาง ซึมซับความเจ็บปวดของเธอเอาไว้ “ชู่ววว... ทนอีกนิดนะ... เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว...”

เขาใช้ความอดทนอย่างถึงที่สุด รอจนกระทั่งร่างกายของเธอปรับตัวรับตัวตนของเขาได้ทั้งหมด เมื่อความเจ็บปวดเริ่มคลายลง ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ร้อนรุ่มและซาบซ่านก็เริ่มเข้ามาแทนที่ พรีมปรือตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ แววตาของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนอยู่ข้างนอก แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่เผาไหม้เธอจนแทบหลอมละลาย

เมื่อพายุสัมผัสได้ว่าร่างบางใต้ร่างเริ่มผ่อนคลายและพร้อมที่จะไปต่อ เขาก็เริ่มขยับกาย... จากจังหวะเนิบนาบ อ่อนโยน ค่อยๆ ทวีความหนักหน่วงและเร่าร้อนขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง

“อ๊ะ... คุณ...” เสียงครางหวานหูหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากบาง ร่างกายของเธอแอ่นรับสัมผัสของเขาอย่างไม่ประสีประสา แต่กลับปลุกเร้าสัญชาตญาณความเป็นชายของพายุให้ลุกโชนยิ่งกว่าผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยเจอ

ค่ำคืนที่พายุโหมกระหน่ำอยู่ภายนอกหน้าต่าง ยังไม่เร่าร้อนเท่ากับพายุอารมณ์ภายในเพนต์เฮาส์หรู พายุพาพรีมก้าวข้ามผ่านขีดจำกัดของความกลัว สู่ดินแดนแห่งความปรารถนาที่เธอไม่เคยรู้จัก เขาสอนให้เธอรู้ว่าสัมผัสที่แท้จริงของผู้ชายเป็นอย่างไร

เวลาตีสี่สี่สิบห้านาที...

แสงสีฟ้าหม่นของยามใกล้รุ่งเพิ่งจะเริ่มทอประกายอยู่ที่เส้นขอบฟ้าด้านนอกหน้าต่างกระจกบานยักษ์ ภายในห้องนอนใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูยังคงถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัดและแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงที่ถูกเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

พรีม ค่อยๆ ปรือตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้ามาทันทีที่ขยับตัวคือความปวดร้าวไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณจุดกึ่งกลางกายที่ปวดหนึบจนเธอต้องสูดปากเบาๆ

ความทรงจำทุกอย่างไหลเข้ามาในสมองราวกับภาพยนตร์ที่ถูกกดฉายซ้ำ...

เมื่อคืน... เธอทำเรื่องบ้าบิ่นที่สุดในชีวิตลงไปแล้ว เธอทิ้งความบริสุทธิ์ที่หวงแหนมาตลอดยี่สิบเก้าปี ให้กับผู้ชายที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก... ผู้ชายที่เธอไม่รู้แม้กระทั่ง ชื่อ ของเขาด้วยซ้ำ!

พรีมยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ทั้งอับอาย ทั้งสับสน และ... วาบหวาม เมื่อภาพเหตุการณ์บนเตียงนี้ผุดขึ้นมา เขาไม่ได้หยุดแค่รอบเดียว แต่ผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ตักตวงความหอมหวานจากร่างกายของเธอไปครั้งแล้วครั้งเล่า เขาสอนให้เธอรู้จักโลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนา เอาแต่ใจแต่ก็แฝงไปด้วยความเร่าร้อนจนเธอแทบสลบคาอกกว้างของเขาไปเมื่อตอนค่อนรุ่งนี่เอง

ร่างบางค่อยๆ พลิกตัว หันไปมองคนที่กำลังหลับสนิทอยู่ข้างกาย...

แสงไฟสลัวสีส้มอ่อนจากหัวเตียง สาดส่องกระทบใบหน้าของชายหนุ่ม ทำให้เธอได้มีโอกาสสำรวจใบหน้าของเขาอย่างชัดเจนๆ อีกครั้งโดยที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่อง

‘หล่อ... หล่อจริงๆ แหละ’

พรีมยอมรับกับตัวเองในใจอย่างปฏิเสธไม่ได้ ผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์ร้ายกาจระดับทำลายล้าง ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อคืน ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และความเสียใจ มันจะทำให้เธอเผลอไผลยอมปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขาได้ง่ายดายขนาดนี้ เขาเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น ผสมผสานกับความอันตรายที่ผู้หญิงทุกคนอยากลองดี

แต่... สำหรับเธอ มันจบลงแค่นี้แล้ว

‘ลาก่อนนะ... คุณคนแปลกหน้า’