ตอนที่ 3 ศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำ

ตอนที่ 3

เธอพึมพำในใจบอกลาคนที่กำลังหลับใหล นี่คือการตัดสินใจของเธอเอง เธอแค่อยากประชดรักร้าว อยากก้าวข้ามความอ่อนแอ และตอนนี้เธอทำสำเร็จแล้ว จะไม่มีการสานต่อ ไม่มีการตื่นขึ้นมามองหน้ากันด้วยความกระอักกระอ่วน หรือการถามชื่อแลกเบอร์โทรศัพท์ใดๆ ทั้งสิ้น

พรีมขบกรามแน่น ข่มความเจ็บปวดที่ช่วงล่าง ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากเตียงคิงไซส์อย่างเงียบกริบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอรวบรวมเสื้อผ้าของตัวเองที่ถูกเขาเหวี่ยงทิ้งกระจัดกระจายอยู่บนพื้นพรมขึ้นมา

เดรสสายเดี่ยวสีดำตัวสวยบัดนี้ยับยู่ยี่ เธอสวมมันกลับเข้าไปด้วยมือที่สั่นเทา คว้าชุดชั้นในลายลูกไม้ชิ้นเล็กยัดใส่กระเป๋าสะพายอย่างลวกๆ ก่อนจะหยิบรองเท้าส้นสูงของตัวเองมาถือไว้ด้วยมือเปล่า เพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังเวลาเดิน

ก่อนจะก้าวออกจากห้องนอน หญิงสาวหันกลับไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยังคงหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มสีเข้มเป็นครั้งสุดท้าย... เธอสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อเก็บซ่อนความทรงจำในค่ำคืนนี้ให้ลึกที่สุดของหัวใจ

พรีมเดินย่องด้วยเท้าเปล่าออกจากห้องนอนใหญ่ ผ่านห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางและเงียบสงัด จนกระทั่งมาถึงประตูหน้าเพนต์เฮาส์ เธอเอื้อมมือไปปลดล็อกอย่างระมัดระวัง บานประตูไม้เนื้อแข็งถูกเปิดออกและปิดลงอย่างแผ่วเบา... ทิ้งเสียง คลิก เบาๆ ไว้เบื้องหลัง

แสงแดดยามสายที่สาดส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านทึบแสง แยงเข้ามากระทบเปลือกตาของร่างสูงใหญ่ที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียงคิงไซส์

นายแพทย์พายุ ขยับตัวอย่างเกียจคร้าน ความรู้สึกเมื่อยไปตามมัดกล้ามเนื้อสะกิดเตือนให้เขานึกถึง กิจกรรมเข้าจังหวะ ที่ดุเดือดและยาวนานข้ามคืน ทว่าลึกๆ แล้วเขากลับรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด มันเป็นความรู้สึกอิ่มเอมที่เขาไม่เคยได้รับจากผู้หญิงคนไหนมาก่อน

ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มบางๆ เมื่อนึกถึงลูกแมวน้อยหน้าหวานที่พยศในตอนแรก แต่สุดท้ายก็หลอมละลายและครวญครางอยู่ใต้ร่างเขา แขนแกร่งตวัดวาดไปด้านข้างหมายจะรวบเอาร่างนุ่มนิ่มที่ควรจะนอนซุกอยู่ข้างกายเข้ามากอดให้ชื่นใจรับวันใหม่

ทว่า... สิ่งที่ท่อนแขนของเขาสัมผัสได้ กลับมีเพียงความว่างเปล่า!

พายุลืมตาโพลงขึ้นมาทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม เขายันตัวลุกขึ้นนั่งกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนที่กว้างขวาง

“ไปเข้าห้องน้ำเหรอวะ...” เขาพึมพำกับตัวเองเสียงแหบพร่า

ร่างสูงกำยำที่เปลือยเปล่าท่อนบนตวัดผ้าห่มออกจากตัว ก้าวลงจากเตียงแล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำ แต่ประตูกลับเปิดแง้มไว้และภายในนั้นว่างเปล่า เขาเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น ห้องครัว และบริเวณโถงทางเดินหน้าประตูเพนต์เฮาส์

ทุกอย่างว่างเปล่า... เงียบสงัด...

พายุเดินเสยผมที่ยุ่งเหยิงกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง เขายืนจ้องมองเตียงนอนที่ยับยู่ยี่ ย้ำเตือนว่าผู้หญิงคนนั้นมีตัวตนอยู่จริงๆ ไม่ใช่แค่ความฝัน และที่ชัดเจนที่สุด... คือรอยคราบเลือดสีจางดวงเล็กๆ ที่ตัดกับผ้าปูที่นอนสีเทาเข้ม ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญถึงความบริสุทธิ์ที่เขารับมันมากับมือ

แต่ตอนนี้... เจ้าของรอยเลือดนั้น หายหัวไปแล้ว!

พายุยืนนิ่งอึ้ง ปกติแล้ว กิจวัตรยามเช้าของเขาหลังจากมีวันไนต์สแตนด์คือการตื่นขึ้นมา สั่งให้ผู้หญิงพวกนั้นแต่งตัว แล้วเชิญออกไปจากห้องอย่างเย็นชา

ผู้หญิงทุกคนต่างพยายามอิดออด ออดอ้อน เรียกร้องความสนใจ อยากจะขอเบอร์โทรศัพท์ อยากจะอยู่ต่อเพื่อสานสัมพันธ์กับทายาทหมื่นล้านอย่างเขาใจจะขาด

แต่ผู้หญิงคนนี้... ผู้หญิงที่เพิ่งจะเสีย ครั้งแรก ให้เขาไปหมาดๆ กลับลุกขึ้นแต่งตัวและหนีหายไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง! ไม่มีการบอกลา ไม่มีแม้แต่โน้ตสักแผ่นทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า!

‘นี่ฉัน... โดนฟันแล้วทิ้งงั้นเหรอ!?’

ศัลยแพทย์หนุ่มกัดฟันกรอดจนกรามเป็นสันนูน เขา นายแพทย์พายุ จิรโชติ ผู้ชายที่ไม่เคยถูกใครหมางเมิน กลับโดนผู้หญิงที่เพิ่งเจอหน้ากันคืนเดียว ใช้ร่างกายเขาเป็นเครื่องระบายอารมณ์ พอเสร็จกิจก็สะบัดตูดหนีไปเหมือนเขาเป็นแค่โฮสต์บอยตามคลับบาร์!

“ยัยบ้าเอ๊ย!”

พายุสบถลั่นห้อง มือหนากำหมัดแน่นจนข้อซีดขาว เขาคว้าหมอนใบที่เธอเคยนอนเขวี้ยงอัดกำแพงอย่างหัวเสีย ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านจนแทบจะระเบิด ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายและอีโก้ที่สูงเสียดฟ้าของเขาถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี

เขาจำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อของเธอ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร ทำงานอะไร หรือลูกเต้าเหล่าใคร รู้แค่รสสัมผัสที่หวานล้ำจนแทบคลั่งเมื่อคืนนี้

พายุเดินไปท้าวแขนกับกระจกบานยักษ์ที่มองเห็นวิวเมืองหลวง จ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองที่มีรอยเล็บข่วนจางๆ เป็นทางยาวอยู่บนแผ่นหลังกว้าง ร่องรอยที่ฝากฝังไว้เป็นที่ระลึกจากผู้หญิงใจกล้าคนนั้น

ริมฝีปากหยักลึกแสยะยิ้มออกมาช้าๆ เป็นรอยยิ้มหยันที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและไม่แยแสต่อสิ่งใดบนโลก

“คิดว่าจะเล่นเกมเรียกร้องความสนใจงั้นสิ...” เขาเค่นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาดุดันแฝงไปด้วยความดูแคลน

ศัลยแพทย์หนุ่มสะบัดหน้าอย่างรำคาญใจ ความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว เขาจะถือเสียว่าเมื่อคืนก็แค่กิจกรรมคลายเครียดที่บังเอิญ สดใหม่ กว่าปกติไปสักหน่อยก็เท่านั้น

ไม่มีความจำเป็นต้องตามหา ไม่มีความจำเป็นต้องจดจำ

พายุลูกนี้ไม่เคยพัดหวนกลับไปหาใคร ผู้หญิงคนนั้นก็เป็นแค่คนแปลกหน้าอีกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเพียงชั่วข้ามคืน... และจะผ่านเลยไปตลอดกาล เหมือนกับทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา!