ช่วยฉันด้วยค่ะ 1

       พอใจนั่งมองเงาสะท้อนตัวเองในกระจกที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งของคอนโดตัวเอง เธอมองตัวเองแล้วก็ยกมือขึ้นลูบแก้มเนียนที่ประธานหนุ่มจูบก่อนจะจากไปเมื่อตอนเช้า ตั้งแต่เมื่อวานในห้องทำงานจนมาถึงเมื่อเช้าเขาเพิ่งจะปล่อยเธอให้ได้รับอิสระ เธอลูบเช็ดแก้มตัวเองแรงๆ แล้วคว้าหยิบโทรศัพท์หน้าโต๊ะเครื่องแป้งที่วางอยู่ตรงหน้าขึ้นมากดต่อสายหาพ่อกับแม่ที่อยู่ต่างจังหวัดทันที

       ‘เจอกันตอนเย็นทูนหัว’ คำพูดก่อนจากของอาชายังคงดังก้องในหูแต่แล้วก็ต้องสลัดทิ้งเมื่อปลายสายกดรับสาย

       “แม่พริ้งขา”

       “ว่าไงลูกรัก เสียงเหนื่อยๆ ไม่สบายรึเปล่าลูกรัก” ปลายสายตอบและถามกลับมาด้วยความห่วงใย

       “หนูสบายดีค่ะ แต่พอใจจะโทรมาบอกแม่พริ้งว่าพอใจจะลาออกจากงานกลับไปทำบัญชีที่โรงน้ำแข็งเรานะคะแม่”

       “อืม มาสิ ป๊าต้องดีใจแน่เลยที่พอใจจะกลับมาช่วยงานที่โรงน้ำแข็งของเรา ว่าแต่จะมาวันไหนที่รักของแม่”

       “น่าจะสองสามวันนี้ค่ะแม่พริ้ง รอจัดการลาออกจากงานและเก็บของในคอนโดและประกาศปล่อยเช่าก่อนค่ะจะกลับได้”

       “อือ ทำให้เสร็จแล้วกลับมาบ้านเราเถอะลูก เนี่ยที่ลพบุรีของเรากำลังอากาศดีเลย ลมเย็นๆ แม่คิดถึงพอใจเลย แล้วรู้ไหมว่าเฮียเนี๊ยบกลับมาจากจีนแล้วนะลูก”

       “เหรอคะ เฮียกลับมานานหรือยังคะ”

       “มาได้หลายวันแล้วแต่ยังไม่เจอกันหรอกลูก เฮียเนี๊ยบของลูกกักตัวน่ะ ก็นะช่วงนี้โควิดยังระบาดอยู่”

       “อือ งั้นเจอกันนะคะแม่พริ้ง บอกป๊าด้วยนะคะว่าพอใจของป๊าจะกลับไปนอนกอดแล้ว”

       “จ้า รักลูกนะ”

       “รักแม่พริ้งและป๊าเหมือนกันนะคะ” แล้วเธอก็ยิ้มบางๆ ให้กับคนในสายก่อนจะกดวางสายแล้ววางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมพร้อมลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำให้สบายตัวก่อนจะนอนพักผ่อน

       “ไปไหนมาพ่อตัวดี บ้านช่องไม่กลับ” ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านยังไม่ทันได้เดินขึ้นบันได เสียงเล็กแหบแห้งตามวัยก็ดังรั้งไว้เสียก่อน อาชารีบหันหน้าหมุนตัวไปตามเสียงนั้นทันทีเมื่อรู้ดีว่ามันคือเสียงใคร

       “ครับแม่ครับ”

       “ไปไหนมา ไม่ต้องมาทำเสียงอ่อนเสียงหวาน ไปค้างที่ไหนมาหึพ่อตัวดี” นางอุ่นเรือนสาวเท้าพาร่างท้วมๆ ของตัวเองมาหาลูกชายพร้อมยกมือขึ้นบิดหูพ่อตัวดีตัวเองทันที

       “โอ้ย! อูว์ จะ...เจ็บนะครับ เบาได้เบาครับแม่อุ่น” เขาจับมือท่านให้ปล่อยแต่เหมือนยิ่งจับท่านยิ่งบิดแรงขึ้น

       “เจ็บสิดี แล้วเนี่ยบ้านช่องไม่กลับไปกกอีหนูที่ไหนอีกพ่อตัวดี  รู้ไหมว่าแม่ปวดหัวกับเรามากแค่ไหน เมื่อวานก็มีผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มาบอกว่าเป็นเมียเรา เนี่ยแม่แทบนับไม่ถ้วนว่าแม่มีลูกสะใภ้กี่คนแล้ว ถ้ามั่วแล้วยังจะให้เดือดร้อนแม่แบบนี้อย่ามั่ว มั่วแล้วก็ดูแลพวกหล่อนดีๆ ด้วยไม่ใช่ให้มาระรานที่บ้านแม่แบบนี้” พูดจบก็ปล่อยมือจากหูของพ่อตัวดีตัวเองทันที

       “อ่า ครับผม ต่อไปจะจัดการให้ดีครับ ก็ลูกแม่อุ่นหล่อโปรไฟล์ดีใครๆ ก็อยากจับทั้งนั้นแหละครับ วันนี้วันเสาร์ลูกขอตัวก่อนนะง่วงมากเลย” เวลาอยู่ข้างนอกเขาสุขุมนุ่มลึกน่าเกรงขาม แต่เวลาอยู่กับแม่ที่รักเขาจะงอแงเหมือนเด็ก

       “แล้วไปนอนไหนมา ทำไมไม่กลับมานอนบ้านหึ” นางยังคงถามย้ำคำถามเดิม

       “ก็ผมเป็นหนุ่มหล่อจะนอนที่ไหนได้ล่ะครับแม่อุ่น ว่าแต่พ่อไปไหนครับทำไมไม่เห็นเลย” เขาถามถึงพ่อตั้งแต่เข้ามาในบ้านยังไม่เจอท่านเลย

       “ออกไปคุยโทรศัพท์กับเพื่อนน่ะ เห็นโทรมาชวนคุยอวดเรื่องลูกสาวจะหมั้นอีกสองเดือนเนี่ยแหละ เพราะว่าที่คู่หมั้นลูกสาวกลับมาจากเมืองนอกแล้ว” นางบอกลูกชายตามที่ได้ฟังมาจากสามี

       “ออ งั้นลูกขอไปนอนพักผ่อนก่อนนะครับ จริงๆ ว่าจะไม่กลับด้วยซ้ำ แต่คิดถึงเสียงเพราะๆ ของแม่อุ่นเลยกลับ อึบ!” แล้วก็ก้มลงหอมแก้มเหี่ยวย่นของแม่แล้วนรีบเดินจากไปทันที ส่วนอุ่นเรือนก็ได้แต่ยิ้มแกมขำเอ็นดูลูกชายคนเดียวของตัวเอง เมื่อไหร่นะจะมีหลานตัวน้อยมาให้นางได้อุ้มได้หยอกสักทีพอตัวดีของนาง

       “ไอ้ตัวดีของคุณกลับมาแล้วเหรออุ่น” เมื่ออาชาเดินขึ้นไปพ้นสามีก็เดินถือโทรศัพท์เข้ามาหาทันที

       “ค่ะพี่ แล้วเนี่ยคุยกับเพื่อนเสร็จแล้วเหรอคะ?” นางถามสามีพร้อมเดินเข้าไปหา

       “เสร็จแล้วที่รัก เนี่ยอิจฉาไอ้สมานมันจะมีลูกเขยอีกไม่นานจะมีหลานมาเย้ยผม เมื่อไหร่ไอ้ตัวดีของเราจะมีเมียมีลูกให้เราสักที”

       “เมียน่ะมี แต่ไม่รู้ว่าคนไหนเนี่ยสิคะ เนี่ยก็ห่วงจะติดโรคเอา นับวันเอาไม่เลือกเลยพ่อตัวดีของเรา”

       “นั่นแหละ เนี่ยอีกสองเดือนมันบอกจะจัดงานหมั้นของลูกสาวและว่าที่ลูกเขย อยากให้เราไปร่วมงานด้วยน่ะ”

       “อือ เราก็ได้แต่อิจฉาเขาแหละค่ะ ว่าแต่เที่ยงนี้พี่จะทานอะไรคะ อุ่นจะได้ให้เด็กทำมื้อเที่ยงให้”

       “อะไรก็ได้แล้วแต่ที่รักเลย พี่อยากมีหลานใจแทบขาดตอนนี้ เบื่อเลี้ยงหมาแล้วตอนนี้”

       “เดี๋ยวถึงเวลาก็มีเองค่ะ เราเข้าไปนั่งในห้องนั่งเล่นกันเถอะค่ะ เดี๋ยวอุ่นจะไปสั่งเด็กให้นำของว่างมาให้และจะสั่งมื้อเที่ยงให้ด้วยค่ะ”

       “อือ ถึงเวลาแต่เจ้าตัวดีเราก็สามสิบสองปีแล้วน่ะสิ เฮ้อ!” แล้วก็ถอนหายใจออกมาเมื่อลูกชายคนเดียวนั้นไม่เคยจริงจังเรื่องผู้หญิงสักที