CHAPTER 7 เพราะความหวั่นไหว

เกือบหนึ่งเดือนเต็มที่เขาตามหาหญิงสาวแต่ก็ไม่พบ ในเมื่อเธอเลือกจะจากไปโดยไม่ลา เขาเองก็จะไม่ตามหาอีกต่อไปสุดท้ายคงมีเพียงเขาคนเดียว ที่ยังเป็นห่วงเธออยู่ฝ่ายเดียว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ศิวกรเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาอย่างลังเลเล็กน้อย ก่อนจะวางแฟ้มเอาไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ

“เอกสารสมัครงานครับท่านประธาน จะดูก่อนไหมครับ”

“วางไว้ตรงนั้น” เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากงานในมือ แต่สายตาของเขากลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเขาจ้องมองสร้อยที่เงินที่ถืออยู่ในมือ เครื่องประดับที่เจ้าของมันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

“ยกเลิกฉันไม่รับแล้วแผนกเลขามีคนตั้งมากมาย ขาดไปคนหนึ่งคงไม่ตายหรอก” เขาพูดเสียงเรียบเย็น

ศิวกรพยักหน้าและจะเอาเอกสารกลับ แต่ก่อนจะปิดแฟ้มก็พูดเบาๆ

“ผมจะเอาออกไปนะครับเอกสารประวัติของไข่มุกน่ะครับ ผมวางไว้หลายวันแล้ว”

คิรินทร์หยุดชะงักเพียงเสี้ยววินาที แต่เขาก็ไม่เอื้อมไปแตะมันแม้ปลายนิ้วแทนที่จะตอบ เขาแค่โบกมือไล่ลูกน้องออกจากห้อง ราวกับไม่อยากเผชิญหน้ากับความจริงที่ตัวเองเป็นคนผลักเธอออกไปเอง

ศิวกรปิดประตูเบาๆ ทิ้งให้ห้องทั้งห้องเหลือเพียงความเงียบ

ชายหนุ่มตัดสินใจเปิดแฟ้มประวัติของหญิงสาวอีกครั้ง ทั้งที่รู้ดีว่าข้างในไม่มีอะไรใหม่ไปจากทุกครั้งที่ผ่านมา เขาอ่านมันซ้ำจนจำรายละเอียดทุกอย่างที่เกี่ยวกับไข่มุกได้ขึ้นใจอยู่แล้ว แต่ก็ยังอดเปิดมันไม่ได้อยู่ดี

สายตาของเขาสะดุดกับรูปถ่ายใบหนึ่งของหญิงสาวที่มัดผมขึ้นหลวมๆ และยิ้มบางๆ ให้กล้อง แต่สิ่งที่ทำให้เขาชะงักจนลมหายใจติดขัดไม่ใช่รอยยิ้มนั้น หากเป็นสร้อยเส้นเล็กที่ล้อมคอเธออยู่

เหมือนกับสร้อยที่กำลังวางอยู่ในมือของเขา สร้อยที่เขาเก็บได้จากคืนนั้น

หัวใจของคิรินทร์เต้นกระหน่ำราวกับกำลังพยายามจะหลุดออกมา เขาก้มมองสร้อยในมืออีกครั้งเพื่อยืนยันว่ามันไม่ใช่เพียงภาพหลอน ก่อนจะหันกลับมามองรูปถ่ายนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ทำไมเธอถึงไม่ยอมพูดอะไรเลย” เขาไม่รอช้ารีบกดอินเตอร์โฟนออกไปหาศิวกรทันที

“เข้ามาพบฉัน!” ลมหายใจของเขาสะดุดเหมือนคนกำลังจมน้ำทั้งตกใจทั้งสับสน และเหนือสิ่งอื่นใดเจ็บหนึบแปลกประหลาดขึ้นมาในอก

“ครับท่านประธาน”

“ให้นักสืบตามหาไข่มุกให้พบ ไม่ว่าเธอจะหนีไปไกลแค่ไหนฉันต้องได้เจอ!”

        เสียงของคิรินทร์เข้มจนทุกคำเหมือนจะสั่นพื้นห้องทำงานศิวกรยืนตัวแข็งทื่อ ไม่เคยเห็นเจ้านายเดือดดาลจนขนาดนี้มาก่อน

เขากำสร้อยในมือแน่นดวงตาคมลุกวาวด้วยความโกรธผสมความเจ็บปวดที่ไม่ยอมรับออกมา คิดจะฟันเขาแล้วหายไปเฉยๆ งั้นเหรอ? ไม่มีทาง

ด้านไข่มุกเธอยืนอยู่กลางลานหน้าบ้านไม้เก่าๆ ลมเย็นของเชียงใหม่พัดกลิ่นดินชื้นอบอวล เธอย้ายมาที่นี่ได้สามเดือนแล้ว ทำงานรับจ้างส่งขนมให้ร้านเบเกอรี่ในตัวเมือง แม้จะเหนื่อยแต่ก็ยังดีกว่ากลับไปเจอเรื่องวุ่นวายในกรุงเทพ

“หนูมุกมานั่งพักก่อนลูก กำลังท้องอยู่เดินบ่อยๆ ไม่ดีนะ” ป้านางเพื่อนบ้านแสนใจดีร้องเรียก

“มุกเดินไหวค่ะป้า เดี๋ยวไปส่งให้ร้านสุดท้ายก็กลับแล้วค่ะ” เธอยิ้มบางๆ พลางจับท้องที่เริ่มโตขึ้น

“เฮ้อ เด็กสมัยนี้นะไม่ค่อยห่วงตัวเองกันเลย” ป้านางบ่นแต่ก็ส่งสายตาเอ็นดู

“มุกจะระวังค่ะ” ไข่มุกหัวเราะเบาๆ

สายตาของหญิงสาวลอบมองไปยังไร่ขนาดใหญ่ที่เธอมาเช่าบ้านอยู่ ไร่กว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยแปลงผลไม้และบ้านเรือนสมัยใหม่ แต่กลับดูเงียบเหงา

“ตั้งแต่พ่อเลี้ยงเก่าจากไปลูกชายก็ไม่ได้กลับมาดูแลเลย พ่อเลี้ยงคนเก่าแต่งงานกับสาวเมืองกรุงมีลูกชายด้วยกัน แต่ลูกชายไม่ค่อยมาเหยียบที่ไร่คนหนุ่มสาวใครจะอยากมาลำบาก” ป้านางถอนหายใจ

“แล้วตอนนี้ใครดูแลเหรอคะ?” ไข่มุกถามเพราะเห็นไร่ใหญ่ขนาดนั้นปล่อยทิ้งก็เสียดายแทน

“ญาติพี่น้องเขานั่นแหละ แต่เอาจริงก็เหมือนตามมีตามเกิด ลูกพ่อเลี้ยงน่ะหล่อมากเลยนะ ตอนนี้เป็นเจ้าของกิจการใหญ่ในกรุงเทพเชียวล่ะ เสียดายพ่อเลี้ยงเขาเจ้าชู้มีบ้านเล็กบ้านน้อย” ป้านางพูดด้วยน้ำเสียงภูมิใจ เหมือนรู้จักกันยังไงยังงั้น

ไข่มุกยิ้มสุภาพไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เธอคิดเพียงแค่ต้องทำงานเก็บเงินให้ได้มากที่สุด เพื่อเตรียมพร้อมให้เด็กๆ เกิดมาอย่างไม่ลำบาก

“คนกรุงเทพน่ะรวยจริง แต่บางครั้งก็ใจดำไม่น้อย” ป้านางพูดต่อ

ไข่มุกสะดุ้งหัวใจเต้นวูบหนึ่ง แต่เธอส่ายหน้าไล่ความคิดนั้นทันที

“แล้วพ่อของลูกเขาไม่ติดต่อมาบ้างเลยเหรอ”

คำถามนั้นทำให้หัวใจของเธอสะดุด เธอก้มหน้าหลีกเลี่ยงสายตา ไม่อยากให้ใครเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

“ไม่ค่ะ” เธอส่ายหน้า

“ใจร้ายจริงๆ เมียกำลังท้องทิ้งลูกทิ้งเมียผู้ชายแบบนี้ไม่มีทางเจริญหรอก” ป้านางถอนหายใจหนัก

“มุกรีบกลับบ้านดีกว่าเดี๋ยวจะค่ำก่อน” เธอพูดเสียงเบากลัวว่าถ้าคุยต่อ เธอจะกลั้นน้ำตาไม่ไหว

“หนูมุกรีบกลับก่อนมืดนะลูกป้าเป็นห่วง”

“ค่ะป้านางขอบคุณมากนะคะ” เธอยิ้มก่อนจะเดินออกไปช้าๆ มือหนึ่งลูบท้องเบาๆ เพื่อปลอบใจทั้งตัวเองและเด็กในครรภ์

พอไข่มุกเปิดประตูบ้านเข้ามาทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย ของใช้เด็กวางเต็มบ้าน เหมาะพอสำหรับลูกทั้งสามคนที่กำลังจะเกิด หลังจากไปหาหมออีกครั้ง เธอถึงกับช็อกเมื่อรู้ว่าในท้องมีลูกแฝดถึงสามคน

“อย่าดื้อนะลูกเป็นเด็กดีของแม่นะ” เธอลูบหน้าท้องเบาๆ สัมผัสได้ถึงการดิ้นของลูกๆ เธอหยิบสมุดนิทานขึ้นมาอ่าน ทำให้เจ้าแฝดทั้งสามสงบลง

“คนโตชื่อธารา คนกลางชื่อทะเล อีกคนชื่อสายลมแล้วกัน มีความหมายคล้ายชื่อของแม่”

เมื่อรวมกันธารา ทะเล สายลม จะสื่อความหมายโดยรวมว่า ความสงบและอ่อนโยนดุจสายน้ำ รู้สึกอิสระเหมือนทะเลกว้างใหญ่ และเคลื่อนไหวเบาๆ อย่างสายลม

“แม่ขอโทษนะ แม่พาลูกมาลำบากเอง แม่ไม่ควรไม่ควรเข้าไปวุ่นวายกับคนที่มีเจ้าของ”

เธอมือกุมท้องเบาๆ ความเจ็บปวดปนความเสียใจบีบรัดหัวใจ น้ำตาไหลพรากออกมาไม่หยุดเสียใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ความผิดพลาดที่ทำให้ทุกอย่างซับซ้อนเกินกว่าที่จะควบคุมได้

ถึงแม้ว่าไข่มุกจะแอบรักเขามานาน แต่เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เธอมีทั้งหมดเป็นเพียงความฝันเท่านั้น และวันนี้เธอตื่นจากฝันนั้นแล้วเผชิญกับความจริงที่เจ็บปวด โลกจริงโหดร้ายกว่าโลกในฝันหลายเท่า

เพล้ง

เสียงแก้วแตกกระจายไปทั่วพื้นห้อง คิรินทร์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ดวงตาแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เขาดื่มเข้าไปเต็มที่

หลายเดือนผ่านไปแล้วที่เขาตามหาไข่มุกทุกหนทุกแห่ง แต่กลับได้เพียงความว่างเปล่า เงียบงันเหมือนเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนี้เลย

เขายังคงนึกถึงคืนนั้นอยู่ตลอด สติส่วนหนึ่งยังหลงเหลือ แต่เขากลับไม่ห้ามใจตัวเอง พอรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ ความต้องการยิ่งดึงรั้งจนหยุดไม่ได้ เขาตักตวงความสุขจากร่างกายของหญิงสาวครั้งแล้วครั้งเล่า

เขาคิดว่าพอตอนเช้าจะลองพูดคุยกับหญิงสาวดู แต่เมื่อเขาตื่นขึ้นมาทุกอย่างกลับว่างเปล่า เธอหายไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ให้เขาตามหา

“ท่านประธาน” เดวิดรีบก้าวเข้ามาเมื่อเห็นสภาพเจ้านายที่นั่งกุมขมับอยู่กลางห้องทำงาน

“ออกไป” เขาเอ่ยเสียงเข้ม ไม่อยากให้ใครเห็นความวุ่นวายในใจของตัวเอง

“คุณคเชนติดต่อมาอีกแล้วครับ” เดวิดยังยืนลังเล ก่อนเอ่ยรายงานเสียงเบา

ดวงตาของคิรินทร์แข็งกร้าวขึ้นทันที ความบาดหมางเก่าและสถานที่ที่เขาไม่อยากกลับไปทำให้เลือดในกายเดือดพล่าน

“บอกเขาไปฉันจะไม่ยอมไปเหยียบที่นั่นอีกเด็ดขาด”

พ่อของเขาเจ้าชู้ มีบ้านเล็กบ้านน้อยหลายหลัง จนแม่ของเขาล้มป่วยและเสียชีวิตไป ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพ่อจึงเต็มไปด้วยความบาดหมาง

เขาขึ้นมารับช่วงต่อ K-Metha Holding เพราะนี่คือสิ่งที่แม่ของเขาทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างขึ้นมา หลังจากรู้เรื่องราวความสัมพันธ์ของพ่อแม่ เขาจึงตัดสินใจใช้นามสกุลของแม่

พอพ่อจากไป เขาไม่ยอมกลับไปรับมรดกใดๆ การกระทำของพ่อไม่เพียงทำร้ายแม่ แต่ยังลากเขาเข้าไปในวังวนของความเจ็บปวด บังคับและแกมขอร้องให้เขาหมั้นหมายเพราะผลประโยชน์ ทั้งหมดทำให้เขาไม่ไว้วางใจใคร และกลายเป็นผู้ชายเย็นชาและเข้มงวดอย่างที่เห็น