บทที่ 8

วันเวลาผ่านไปสามพันห้าร้อยปี กับการตื่นขึ้นมายังดินแดนไม่คุ้นเคย ถึงวันนี้จูหลาน

...ไม่สิ

นางคืออู๋ซิน สตรีที่ไม่เจ็บป่วย ไม่แก่ และไม่ดับสูญ

และนาง...ได้แต่มองผู้คนรอบตัวล้มหายตายจาก

ช่วงพันปีแรกยังพอทน เพราะตัวตนของจูหลานไม่มีใครรับรู้ กระทั่งผ่านไปหนึ่งพันห้าร้อยปีเริ่มมีเหล่าปิศาจ ทวยเทพ รวมไปถึงเหล่าอสูรรู้ว่าเลือดของนางมีคุณสมบัติในการเยียวยา

สาเหตุน่ะหรือ...ตอนนั้นด้วยความบังเอิญนางเคยช่วยชีวิตเทพมังกรเอาไว้ และนี่คือเรื่องที่นางเสียใจที่สุด

ตัวตนของจูหลานทำให้โลกแห่งนี้สั่นคลอน การมีตัวตนของหญิงสาวแม้แต่ทวยเทพก็ให้คำตอบไม่ได้ กระทั่งเกิดเป็นความหวาดระแวงอันไม่มีที่สิ้นสุด

เง็กเซียนสั่งให้เทพมังกรพาตัวหญิงสาวไปเข้าเฝ้า ต่อมานางถูกตัดสินประหาร ด้วยเพราะเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่ผิดที่ผิดทาง เหล่าทวยเทพหวั่นว่าเรื่องนี้จะทำให้หกภพภูมิเกิดความวุ่นวาย

หญิงสาวเคยช่วยชีวิตเทพมังกร กระทั่งเปิดเผยตัวตนของตนเองนำมาสู่ภัยถึงชีวิต เรื่องนี้เทพมังกรตระหนักดีจึงให้เวลานางหนีหนึ่งพันปี

เพียงแต่หลังจากนั้นเขาก็ออกตามล่านางอย่างจริงจัง จุดประสงค์ก็เพื่อทำสิ่งที่ได้รับมอบหมายมาให้ลุล่วง

นั่นก็คือ...สังหารนาง

นางหลบซ่อนตัวจากทวยเทพและเทพมังกรได้กว่าสองพันห้าร้อยปี ถึงอย่างนั้นในแต่ละวันนางก็ได้แต่ใช้ชีวิตด้วยความหวาดหวั่น กระทั่งความหวาดกลัวกลายเป็นความเคยชิน

ความเคยชินกลับกลายเป็นความเยือกเย็น เฉยชา

กระทั่งคร้านจะใส่ใจแล้วว่าผ่านไปนานเท่าไร...

“หลบได้วันหนึ่งก็หลบ หลบไม่ได้ก็ช่างเถิด”

อู๋ซินถอนใจออกมาพร้อมกับรัดแขนกับยางยืด เลือดของนางมีคุณสมบัติในการเยียวยา หากฉู่หมิงทำให้นางอยู่รอดได้อีกสักวัน เช่นนั้นใช้เลือดของนางผสมทำยาให้เขาดื่มสักหลายซีซีก็นับว่าคุ้ม

หันไปมองกล่องเหล็กคู่กายที่อยู่กับนางมากว่าสามพันปี นางไม่เคยบอกใครว่ากล่องนี้สามารถหยิบของด้านในมาใช้ได้อย่างไม่จบสิ้น

ใช่...ไม่จบสิ้น

อุปกรณ์ทางการแพทย์ในนั้น จำได้ว่านางเป็นคนกวาดทุกอย่างที่หล่นรอบๆ ตัวลงไปในกล่อง แต่ถึงวันนี้ไม่ว่าจะหยิบมาใช้เท่าไร เมื่อเปิดออกมาทุกอย่างก็จะคงอยู่เท่าเดิม นี่คืออีกเรื่องนอกจากการปรากฏตัวที่นี่ซึ่งอู๋ซินยังหาคำตอบไม่ได้

หลังอาบน้ำเปลี่ยนชุดเสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังมาแต่ไกล อู๋ซินเงยหน้าขึ้นจากนั้นเดินออกมายังริมหน้าต่าง เรือนผมยาวสลวยของนางพลิ้วไหวไปกับสายลม นางเคยชอบบรรยากาศฝนตก แต่วันนี้กลับรู้สึกกังวลแปลกๆ ยิ่งในยามที่มองไปยังบุรุษซึ่งนอนหมดสติอยู่บนเตียง

ลึกๆ แล้วตระหนักดีว่าทันทีที่ลงจากเป่ยซาน ชีวิตสงบสุขของนางก็คงจบสิ้นลงแล้ว

วันเวลาสามพันห้าร้อยปี กับเรื่องราวมากมายที่ผ่านมาในชีวิต ประสบการณ์หลังพานพบผู้คนหลากหลาย ในวันนี้หญิงสาวให้รู้สึกว่าตนเองคล้ายหญิงชราผู้หนึ่งซึ่งเบื่อหน่ายการแก่งแย่งชิงดี

ถึงอย่างนั้นช่วงชีวิตที่ได้โลดโผน ระหว่างหาที่หลบซ่อน สิ่งที่นางได้เรียนรู้กระทั่งแตกฉาน ก็เป็นความภาคภูมิใจอันหาสิ่งใดเปรียบไม่ได้

ยิ่งไม่นับรวมว่านางได้พบศิษย์ที่เป็นยอดคนอย่างหลี่เฉิงผู้ซึ่งเชี่ยวชาญศาสตร์การทำนาย ตงเสวี่ยที่เชี่ยวชาญการตั้งค่ายกล และหานเจียสตรีที่นับเป็นยอดยุทธ์ที่ฝีมือเป็นหนึ่งในยุทธภพ

เสียงขยับตัวสวบสาบดังขึ้น อู๋ซินหมุนตัวเดินกลับไปยังเตียงนอน เห็นฉู่หมิงกำลังพยายามพยุงตัวขึ้นนั่ง นางจึงรีบเข้าไปช่วยประคองเขาด้วยความประหลาดใจ

“ฟื้นตัวเร็วถึงเพียงนี้?”

“ขอบคุณแม่นางที่ยอมช่วยชีวิต”

อู๋ซินรินชาอุ่นๆ ส่งให้ฉู่หมิง กลิ่นแปลกๆ ทำให้เขาขมวดคิ้วแต่ยังคงยอมดื่มเข้าไปอย่างว่าง่าย เขาจิบชาอุ่นๆ กลืนผ่านลงไปในลำคอ กระทั่งเพิ่งรู้ตัวว่ากลิ่นแปลกๆ นั้นอยู่ในอุ้งปากของเขาเอง

...เป็นกลิ่นคาวคล้ายเลือด

ฉู่หมิงเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า เขายังคงไม่ลืมความสงสัยในใจก่อนหมดสติ นางคืออาจารย์ของหลี่เฉิง ผู้อาวุโสที่เป็นคนนำทางเขาขึ้นมายังเป่ยซาน

อู๋ซินยิ้มบาง “ความสงสัยอาจนำภยันตรายมาหาตัว ท่านเคยได้ยินประโยคนี้หรือไม่”

ฉู่หมิงเองก็ยิ้ม “ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนหาคำตอบในสิ่งที่ไม่ควรไม่ใช่หรือ”

“ก็จริง” หญิงสาวพยักหน้า “แต่ท่านจะไม่ได้คำตอบใดจากข้าอย่างแน่นอน” นางลุกขึ้นยืน “อาการของท่านยังไม่นับว่าปลอดภัยดี แม้พ้นขีดอันตรายแต่พิษส่วนหนึ่งยังคงไหลเวียนในร่างกาย ข้ามีข่าวดีและข่าวร้าย ท่านอยากจะฟังสิ่งใดก่อน”

“ยังมีเรื่องใดร้ายแรงไปกว่าการที่ข้าแทบเอาชีวิตไม่รอดเล่า แต่เอาเถิดฟังข่าวดีก่อนก็คงไม่เสียหาย”

“ข่าวดีคือท่านจะยังไม่ตายตอนนี้” นางกล่าวเสียงเรียบ

“ข่าวร้ายเล่า”

“ห้าปี” นางตอบทันที “ท่านจะอยู่ได้อีกแค่ห้าปีเท่านั้น”

ฉู่หมิงชะงักก่อนเลิกคิ้วมองหญิงสาว

นางบอกต่อเสียงเรียบ “ความจริงหากก่อนหน้าท่านไม่ได้กินยาต้านพิษเอาไว้แล้วมาหาข้าให้เร็วกว่านี้ ท่านอาจอยู่ได้นานกว่านั้น อาจมากกว่าสิบปีหรืออาจจะถึงยี่สิบปี เพียงแต่ยาที่ท่านใช้ต้านพิษเหล่านั้นเร่งให้ยาพิษแทรกลึกเข้าไปในอวัยวะภายใน แม้ยื้อลมหายใจแต่กลับยากขจัดออก นับจากนี้ท่านจะอาการกำเริบและต้องใช้ยาระงับตามอาการไปเรื่อยๆ ท่านอาจอยู่ได้เกินห้าปี แต่ไม่เกินหกหรืออย่างมากเจ็ดปี แม้จะมีข้าอยู่ข้างกายคอยรักษา ท่านก็จะอยู่ได้อีกไม่เกินแปดปี”

ฉู่หมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เจ็ดถึงแปดปี...คงเพียงพอให้เขาจัดการหลายๆ สิ่งที่ยังคงคั่งค้าง

ตอนนี้เขาอายุสามสิบสอง อีกเจ็ดปีหรืออาจน้อยกว่า เขาอาจสิ้นใจในวัยเพียงสามสิบแปด สามสิบเก้า แต่หากบรรลุในปณิทานที่ตั้งไว้ เขายังมีสิ่งใดให้เสียใจในภายหลังเล่า

“เช่นนั้นแม่นาง สิ่งที่เจ้าต้องการจะแลกเปลี่ยนกับการช่วยชีวิตของข้าก็คือ...”