บทที่ 7

จบประโยคนั้นหญิงสาวก็มองเห็นคราบเลือดที่กำลังซึมออกมายังอกด้านซ้ายของชายหนุ่ม นางไม่รอช้ารีบยื่นมือไปปลดสายคาดเอวของเขาออก

เสียงโวยวายพร้อมถ้อยคำปรามาสดังขึ้น อู๋ซินไม่ได้ใส่ใจแต่ปล่อยให้ตงเสวี่ยและหานเจียเป็นคนขวางชายชุดดำผู้นั้นเอาไว้

“ผู้อาวุโสหลี่ ท่านบอกว่ามีเพียงอาจารย์ของท่านที่ช่วยนายท่านได้ เหตุใดท่านปล่อยให้เด็กสาวคนนี้ล่วงเกินนายท่านเล่า! นางเป็นสตรีที่ยังไม่ออกเรือนทำเช่นนี้...”

“เจ้าหมายถึงผู้ใด!”

“พวกเจ้าถอยไป!”

“ที่นี่คือเป่ยซาน คิดว่าตัวเองเป็นใครกล้าออกคำสั่ง”

มองเห็นคนป่วยลืมตาขึ้น ทั้งยังพยายามมองไปยังคนของตน “ฉินเซิง...”

เขาเพิ่งส่งเสียงอู๋ซินก็กดหน้าอกของเขาเอาไว้ “หุบปาก”

นางไม่พูดเปล่ากลับเปิดสาบเสื้อของเขาออก มองสำรวจแผลที่เริ่มดำคล้ำรอบด้าน แม้แต่เส้นเลือดที่นูนขึ้นก็เริ่มดำคล้ำ พิษทั้งหลายคงไหลเวียนไปทั่วร่างแล้ว

มองเห็นฉู่หมิงพยายามฝืนลืมตา อู๋ซินใคร่ครวญครู่หนึ่งยื่นข้อเสนอที่ทุกครั้งนางมักจะทำ ก่อนจะตัดสินใจลงมือรักษาคน คำถามเดิมๆ ไม่มีอะไรใหม่ แต่คำตอบของเขากลับทำให้นางประหลาดใจ

“ขอเพียงไม่ผิดต่อบ้านเมืองและคุณธรรมในใจ”

ผู้คนส่วนใหญ่เพราะกลัวตายล้วนรับปากทันที มีข้อแม้ ขอเพียงรอดชีวิตไปได้ เรื่องอื่นล้วนเป็นเรื่องในภายหลัง

อู๋ซินขมวดคิ้ว “อาเฉิง เจ้าไปเก็บตัวอะไรกลับมาให้ข้ากันแน่ ที่นี่ยังมีคนวิปลาสกว่าข้าอีกหรือ!!”

นางเพิ่งกล่าวจบฉู่หมิงกลับกระอักเลือดสีแดงเข้มออกมา นางช่วยประคองเขาขึ้น “อาการนับว่าสาหัสอยู่มาก ข้าจะช่วยรักษาเขาก็ได้ ให้เวลาข้าสักสามวันเถิด พวกเจ้าลงเขาไปให้หมด”

การต่อสู้ชะงักลงในทันที ฉินเซิงปราดเข้ามาด้วยท่าทีของความหวัง

“อาจารย์!!” ตงเสวี่ยกับหานเจียอุทานออกมาอย่างไม่ยินยอม

“เสี่ยวตง เจ้าจับตาดูเขาเอาไว้ให้ดี อย่าให้เขาทำเสียเรื่อง เจียเอ๋อร์เจ้าต้องลงเขาไปหาสมุนไพรบางอย่าง อาเฉิงเจ้าไปเฝ้าทางขึ้นเขาไว้อย่าให้มีคนนอกขึ้นเขามาในเวลานี้”

“อาจารย์ ท่านเสนาบดีถูกพิษครั้งนี้เป็นความลับ หากรั้งอยู่บนเขาถึงสามวันอาจเกิดเรื่องยุ่งในเมืองหลวงได้”

อู๋ซินหันกลับมามองหลี่เฉิง “อย่างน้อยก็ต้องรั้งลมหายใจเขาก่อนมิใช่หรือไร”

หลี่เฉิงไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเมื่อได้ยินประโยคแฝงด้วยท่าทีตักเตือนในที

“เจ้าน่ะ” อู๋ซินหันไปมองฉินเซิง “เป็นคนสนิทของเขาใช่หรือไม่”

ฉินเซิงมองหลี่เฉิง “ใช่” เขารู้สึกว่าน้ำเสียงของตนห้วนเกินไป ดังนั้นศิษย์ของเป่ยซานทุกคนจึงหันมามองเขา “ขอรับ...”

เรื่องนี้พูดไปใครจะเชื่อ เด็กสาวอายุไม่น่าจะเกินยี่สิบ แต่กลับมียอดฝีมือถึงสามคนเรียกนางว่าอาจารย์อย่างนอบน้อม อีกทั้งนางพูดอะไรทุกคนล้วนไม่กล้าขัด

ชายหนุ่มและหญิงสาวที่อยู่บนเขาก็แล้วไปเถิด แต่ผู้อาวุโสหลี่นี่สิ เขาอายุก็นับว่ามากแล้ว แต่กลับเรียกหญิงสาววัยยี่สิบเป็นอาจารย์

ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกัน!!!

“หากจะรั้งลมหายใจของเขา ข้าต้องการเวลาสามวัน ไปจัดการทางนั้นให้เรียบร้อย”

“เจ้าช่วย...ข้าน้อยหมายถึง ท่าน...ท่านช่วยนายท่านได้จริงๆ หรือขอรับ”

“ข้าจะพยายาม” อู๋ซินเดินไปยังโต๊ะเขียนหนังสือ

หานเจียเดินเข้าไปฝนหมึกให้อย่างรู้งาน

“เจียเอ๋อร์เจ้าเข้าไปในเมืองหลวง หาสมุนไพรเหล่านี้มาให้ได้ หากต้องลอบเข้าวังหลวงเพื่อหยิบยืมมาใช้ก่อน ก็จำเป็นต้องทำ ในท้องพระคลังคงมีสมุนไพรหายากที่เป็นเครื่องบรรณาการ ส่วนที่เหลือไว้ข้าค่อยดูว่าต้องใช้อะไรเพิ่ม”

มองดูหญิงสาวถ่ายทอดคำสั่งให้ศิษย์ของตนไปขโมยของในท้องพระคลัง ฉินเซิงได้แต่อ้าปากค้าง เขารู้สึกราวเพิ่งได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ

มีใครบ้างสามารถกล่าวถึงการเสี่ยงตายด้วยการลอบเข้าวังหลวง ราวกับกำลังพูดถึงการไปเดินจับจ่ายซื้อของในตลาด คนของเป่ยซานไม่เห็นทหารองครักษ์อยู่ในสายตาถึงเพียงนี้?!!

หลังจากง่วนอยู่กับคนถูกพิษอยู่กว่าสองชั่วยาม อู๋ซินเหงื่อกาฬเปียกชุ่ม นางหลับตาถอนหายใจด้วยความอ่อนล้า

เมื่อจับชีพจรที่กำลังเต้นรัวเร็ว ก็พบว่าร่างกายของฉู่หมิงกำลังต่อต้านพิษในกาย เขามีไข้สูงจนน่าตกใจ แต่นั่นก็นับเป็นสัญญาณที่ดี

พิษห้าชนิดที่อยู่ในกายของเขามาจากสัตว์สองชนิด อีกสามชนิดมาจากใบของไม้พุ่มและเปลือกของต้นอู่ถง นางคุ้นเคยพิษชนิดดังกล่าวดี ถึงอย่างนั้นจะแก้พิษก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งยามที่พิษเหล่านั้นไหลเวียนเข้าไปทั่วร่างของชายหนุ่มเรียบร้อยแล้ว

กล่องไม้ใบหนึ่งถูกยกออกมาจากชั้นวางของ นางไม่ได้เปิดออกมาใช้นานมากแล้ว เพราะหากเป็นไปได้นางก็จะไม่เลือกวิธีสุดท้ายนี้

สิ่งที่อยู่ในกล่องไม่ใช่สิ่งที่คนในโลกแห่งนี้สมควรเห็น เพราะมันเป็นสิ่งที่ยังไม่มีในโลกใบนี้

ของสิ่งนั้นก็คือเข็มฉีดยา!!!

ใช่...หญิงสาวมาจากโลกปัจจุบัน

ไม่สิ คงต้องบอกว่าเป็นโลกอื่นมากกว่า เพราะนับจากตื่นขึ้นมาในร่างของโฉมสะคราญผู้นี้ นับเวลาก็เกือบสามพันห้าร้อยปีแล้ว ถึงอย่างนั้นที่นี่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเข้าสู่ยุคที่หญิงสาวจากมาเลยแม้แต่น้อย

จำได้ว่าชีวิตก่อนหน้านี้ตัวเองแซ่จู ชื่อสั้นๆ ว่าหลาน

หญิงสาวทำงานในองค์กรหนึ่งที่กำลังทดลองเกี่ยวกับการเดินทางผ่านห้วงมิติเวลา

วันนั้นเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งลาหยุด จูหลานถูกส่งตัวไปในห้องทดลองแทน กว่าจะรู้ตัวว่าในห้องทดลองเกิดคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่เป็นอันตรายต่อคลื่นสมอง ตื่นมาอีกครั้งก็กลายมาเป็นโฉมสะคราญพลัดถิ่นมายังดินแดนแห่งนี้ อีกทั้งข้างกายยังมีข้าวของมากมายจากโลกอนาคตทิ้งเกลื่อนกลาด

จูหลานเก็บทุกอย่างเท่าที่จะสามารถเก็บ จากนั้นออกเดินทางไปทั่วเพื่อหาทางกลับบ้าน