บทที่ 9

“ข้าต้องการไปหลบซ่อนตัวในจวนของท่าน” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ

“หลบซ่อนตัว?” คล้ายเขาได้ยินอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเทพมังกร ดวงดาวทางเหนือ แต่กลับไม่เข้าใจสิ่งที่หลี่เฉิงพูด และเพราะแบบนี้นางจึงพูดถึงว่า...แม้จะมีนางอยู่ข้างกายคอยรักษา

“ได้” แม้ไม่เข้าใจแต่ยังคงพยักหน้า

เรื่องให้ที่หลบซ่อนคนผู้หนึ่ง เขาคิดว่าคงไม่เหลือบ่ากว่าแรงนัก แต่เขาคาดไม่ถึงว่ามันจะอยู่เหนือความคาดหมายไปมาก เพราะทันทีที่อาการของเขาดีขึ้น หลี่เฉิงกลับขึ้นเขามาพร้อมกับฉินเซิง กระทั่งเรียกร้องข้อแลกเปลี่ยนที่เขาเคยรับปากอีกฝ่ายเอาไว้

“เชิญผู้อาวุโสกล่าว” ฉู่หมิงมีสีหน้าดีขึ้นมากจนสังเกตเห็นได้ชัดเจน เขายิ้มแย้มทั้งยังกล่าวกับหลี่เฉิงด้วยท่าทีนอบน้อม

“ท่านต้องแต่งอาจารย์ของข้าเป็นฮูหยิน”

เงียบกริบ...

ทั้งฉู่หมิงและอู๋ซินตกตะลึงจนพูดไม่ออก ทั้งสองได้แต่จ้องหน้าหลี่เฉิงด้วยสายตาที่บอกชัดถึงสิ่งที่อยู่ในใจ

นี่คือประโยคของคนเสียสติผู้หนึ่งใช่หรือไม่!!!

“ท่านเสียสติไปแล้วหรือ!” ฉินเซิงคำรามออกมาอย่างไม่พอใจ “นายท่านเป็นถึงเสนาบดีของแคว้นเทียนเฉา แต่งฮูหยินเข้าจวน? ท่านเอาเรื่องสำคัญเช่นนี้มาล้อเล่นได้อย่างไร”

หลี่เฉิงหันไปมองผู้เป็นอาจารย์ด้วยท่าทีจริงจัง เขาคุกเข่าลงคำนับอู๋ซินด้วยความนอบน้อมอย่างถึงที่สุด

“อาจารย์ ครั้งหนึ่งท่านเคยแพ้พนันข้าจำได้หรือไม่ ตอนนั้นท่านรับปากจะทำทุกอย่างที่ข้าขอร้อง ไม่ว่าเรื่องใด...ขอเพียงข้าไม่บอกให้ท่านสังหารผู้คนท่านล้วนรับปาก”

อู๋ซินขมวดคิ้ว นางเคยรับปากหลี่เฉิงเช่นนี้จริงๆ เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะบอกนางให้แต่งให้ผู้อื่นเช่นนี้

“อาจารย์ ชั่วชีวิตของข้าสาบานว่าจะปกป้องท่าน ขอเพียงก่อนที่ข้าจะสิ้นใจเห็นท่านปลอดภัยดีทุกประการ นี่จึงจะเป็นปณิทานหนึ่งเดียวในใจของข้า ขออาจารย์เชื่อใจข้าเช่นทุกครั้ง” หลี่เฉิงโขกศีรษะให้อู๋ซินอีกครั้ง

ภายในโถงกลางเรือนพักเกิดความเงียบอันน่าอึดอัดขึ้น ฉินเซิงที่กำลังโวยวายถูกลากตัวออกไป หานเจียโยนเขาออกไปไว้ที่หน้าประตู ยืนขวางเอาไว้ไม่ให้เข้ามาก่อความวุ่นวาย

ตงเสวี่ยไม่อยู่เพราะยังคงเฝ้าทางขึ้นเขาเอาไว้

ฉู่หมิงนั่งเงียบราวกำลังครุ่นคิด

เช่นกันกับอู๋ซินที่เพียงหลับตาลงด้วยท่าทีสงบ การแต่งงานไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับนาง นางอยู่มานานถึงจนถึงขนาดนี้ พบเห็นเรื่องราวมามาก

เคยแม้กระทั่งหลงรักบุรุษผู้หนึ่ง...

ช่วงชีวิตอันแสนเจ็บปวดทรมานนั้น นางมองว่าคือฝันตื่นหนึ่ง หลังจากลืมตาขึ้นจากความฝันอันงดงาม นางเลือกที่จะคิดเสียว่าความเจ็บปวดหนนั้น เป็นบทเรียนให้นางมองโลกอย่างถ่องแท้ขึ้น

แต่งงาน?...

นางยังต้องการที่หลบภัยเพื่อให้ตัวเองอยู่อย่างสงบอีกหลายๆ ปี ส่วนเขาเองก็มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ทั้งยังจำเป็นต้องมีเลือดของนางเป็นส่วนสำคัญของตัวยา

อู๋ซินหันไปมองฉู่หมิง “ท่านอายุเท่าไหร่แล้ว”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองนาง นี่เป็นครั้งแรกที่มีหญิงสาวที่ดูอ่อนเยาว์กว่ากล้าถามคำถามเช่นนี้กับเขา ทั้งยังถามด้วยท่าทีและน้ำเสียงราวกับเป็นผู้อาวุโสกว่า

“สามสิบสอง”

อู๋ซินลอบถอนหายใจ นางอายุสามพันห้าร้อยปี เขาอายุสามสิบสอง ขนาดใช้แค่เลขสองตัวหน้า นางก็ยังนับว่าอายุมากกว่าเขาอีก เฮ้อ...

“เจ้าดูยังอ่อนวัยนัก ไม่น่าจะเกินยี่สิบ เหตุใดจึง...” ฉู่หมิงคิ้วขมวดมองไปยังหลี่เฉิงที่อาวุโสกว่าเขาหลายปี อีกฝ่ายยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น

นึกถึงสิ่งที่ท่านหมอลู่เคยกล่าว ตอนนั้นท่านหมอลู่อายุเจ็ดขวบ เขาได้รับการรักษาจากสตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน ตอนนั้นหลี่เฉิงอายุไล่เลี่ยกับท่านหมอลู่

สตรีตรงหน้าเล่า...นางอายุเท่าไรตอนที่ท่านหมอลู่ขึ้นเขามา?!

“ท่านจะมองหรือคิดอย่างไรก็ตามใจเถิด” นางคร้านจะใส่ใจแล้ว รูปลักษณ์ภายนอกที่ไม่เปลี่ยนไปเลยตลอดระยะเวลาสามพันห้าร้อยปี นางเองก็จนใจที่จะอธิบายให้ผู้อื่นเข้าใจ

“ท่านแต่งงานแล้วหรือยัง”

หากเขาแต่งฮูหยินเอกไปแล้วจะยิ่งดี นางไม่ต้องรับผิดชอบสิ่งใดในจวน หรือให้ดีนางไม่ต้องออกหน้าพบปะผู้คน เพียงเป็นอนุหลบซ่อนในจวนไปวันๆ...

“ข้าเคยแต่งงานสามครั้ง ทั้งยังเป็นการแต่งฮูหยินเอก แต่พวกนางล้วนอายุสั้นทั้งสิ้น ชะตาของข้าเคยมีคนกล่าวไว้ว่าไร้วาสนาเรื่องคู่ครอง”

“หืม?” อู๋ซินหันขวับไปมองหลี่เฉิง

“ชะตาของท่านเสนาบดีนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ จะอยู่เคียงข้างเขาสตรีผู้นั้นย่อมต้องไม่ใช่คนธรรมดาเช่นกัน”

ชะตาพาซวยสินะ...

อู๋ซินกุมขมับ

“ความจริงหากแม่นางไม่ถือสาเรื่องข่าวลือ การแต่งงานก็มิใช่ว่าเป็นไปไม่ได้”

“ข่าวลือหรือ?”

“เอ่อ อาจารย์ เรื่องนี้คงไม่ส่งผลกระทบต่อท่าน” หลี่เฉิงรีบกล่าว

“ข่าวลือว่าอย่างไร” นางสงสัยขึ้นมาครามครัน

“ชาวบ้านลือกันว่าคนที่แต่งเข้าจวนเสนาบดีล้วนไม่มีใครตายดี ดังนั้นไม่ว่าหญิงสาวตระกูลใดจึงล้วนไม่มีใครกล้าแต่งให้เขา” หลี่เฉิงกระซิบเสียงเบา

“เจ้ากำลังจะบอกว่าข้าไม่ใช่คน ดังนั้นข่าวลือนี้จึงไม่มีผลกับข้าสินะ” นางหรี่ตามองศิษย์ของตน

“ศิษย์ไม่กล้า!” หลี่เฉิงคุกเข่าลงดังตึก

อู๋ซินมีสีหน้ายุ่งยากขึ้นมาในทันที นางไม่ต้องถามก็พอเดาได้ ราชสำนัก วังหลวง ขุนนาง การแก่งแย่งชิงดี “ให้ตายเถอะ” หญิงสาวสบถออกมาเสียงเบา “ข้าต้องบอกลาชีวิตสงบสุขของตัวเองก่อนเขาสิ้นใจใช่หรือไม่”

...ถึงตอนนี้นางยังต้องเกรงใจอะไรอีกเล่า

หลี่เฉิงกลืนน้ำลายลงคอ อาจารย์ของเขาร้ายกาจขึ้นทุกวัน ตอนนี้ยังถึงกับกล้ากล่าวเรื่องความเป็นความตายของคนที่กำลังจะแต่งงานด้วยต่อหน้าอีกฝ่าย

ช่าง...น่าเลื่อมใสยิ่ง!!!

“หากเจ้าไม่รังเกียจว่าข้าร่างกายอ่อนแอ อีกทั้งน่าจะอายุสั้นอยู่ได้ไม่ถึงสิบปี การแต่งงานครั้งนี้ข้าตกลง”