นางกลับมาเพื่อร่ำรวย

นางกลับมาเพื่อร่ำรวย

last updateLast Updated : 2025-08-20
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
25Chapters
2.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ดันกลายเป็นแมวเหมียวไปซะได้! แถมยังต้องเป็นพ่อสื่อชักนำนายหญิงตัวน้อยให้ขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต แต่ในเมื่อนางชอบทำอาหาร ชอบปลูกผักขนาดนี้ เช่นนั้นเขาก็จะส่งเสริมการหาเงินแบบทางอ้อมให้นางเอง

View More

Chapter 1

บทที่ 0 ปฐมบทจอมพลโต๋วเปา

潮崎市、センター病院。

「子宮外妊娠です。卵管破裂は命にかかわります!こんな大手術なのに、どうして一人で来たんですか?主人は?早く呼んでサインをもらってください!」

朝霧静奈(あさぎりしずな)は、腹部を引き裂かれるような激痛に耐えながら、電話をかけた。

呼び出し音は長く続いた。

受話器の向こうから、冷たい声が聞こえる。

「何?」

「彰人、今、忙しい?お腹がすごく痛くて、少しだけ……」

「暇じゃない」

彼女が言い終わる前に、不機嫌な声が冷たく言葉を遮った。

「腹が痛いなら医者に行け。こっちは忙しい」

「彰人さん、誰から?」

電話の向こうから、甘い女の声が聞こえる。

「どうでもいい相手だ」

彼の声が、急に優しくなった。

「どれがいい?好きな方を言え。競り落としてプレゼントしてやる」

耳元で、ツーツーという無機質な音が鳴り響く。

静奈の心は、まるでナイフでじわじわと切り刻まれるようだった。

彼女の顔色が真っ白になり、呼吸が浅くなっているのに気づき、医師が叫んだ。

「急げ!すぐに手術室を押さえろ!患者の手術を始める!」

静奈が次に目を覚ましたのは、病室のベッドの上だった。

「目が覚めましたか?昨日は本当に危険な状態だったんですよ。処置が早かったから助かったものの、もう少し遅かったら危なかったんですから!」

若い看護師が、点滴をしながら愚痴をこぼした。

「それにしても、あなたの主人、ひどいじゃないですか!こんなに大きな手術をしたのに、一度も顔を見せないなんて!本当に無責任ですよ!

はい、これ、介護士センターの番号です。必要なら、介護士を呼んでくださいね」

「ありがとうございます」

静奈は看護師から名刺を受け取った。

携帯を取り出し、介護士センターに電話をかけようとした、その時。

突然、ニュース速報がポップアップで表示された。

【潮崎市一の富豪、長谷川グループ社長・長谷川彰人氏、二十八億円のマダム・デュヴィエのダイヤモンドネックレスを落札!恋人の笑顔のため、衝撃のプレゼントか!】

目に突き刺さるような見出しに、静奈の瞳孔が大きく開いた。

写真に写っているこの上なく端正な顔立ちは、まさしく自分の夫、長谷川彰人(はせがわあきと)だった。

だが、自分は彼にとって決して公開できない妻。

結婚して四年。

彼はいつも、氷のように冷たく無慈悲だった。

てっきり、それが彼の持って生まれた性格なのだとそう思っていた。

彼の心を動かすため、自分は従順で物分かりの良い「長谷川夫人」を必死に演じてきた。

しかし今、彼が堂々と他の女性を腕に抱き、世間に愛情を見せつけている姿を見て、ようやく悟った。

彼は本当に少しも自分を愛してなどいなかったのだ。

胸が締め付けられるように痛む。

静奈の目には、みるみるうちに涙が滲んだ。

もう、諦めなければ。

四年も続いたこの茶番を、終わらせる時が来たのだ。

静奈は予定より二日早く、退院手続きを済ませた。

医師は心配そうな顔で言った。

「体はまだかなり衰弱していますよ。もう少し入院していた方が……」

「家の用事がありまして」

「しばらくは絶対に安静にしてください。激しい運動は禁止、それから性行為は絶対に駄目ですよ。一週間後にまた検査に来てください」

「ええ、わかりました。ありがとうございます、先生」

静奈は汐見台という住宅街にある一軒家の邸宅に戻った。

家政婦の田所敦子(たどころ あつこ)は、あからさまに不機嫌な顔で彼女を責め立てた。

「若奥様、近頃はますます目に余りますね!何日も家を空けるなんて!若様がお知りになったら、お怒りになりますよ!」

敦子は長谷川家の家政婦という立場だが、その振る舞いは姑同然だった。

彼女は彰人のめのとであり、自分は特別な存在だと自負している。

彰人から寵愛を受けていない静奈のことなど、鼻から見下していた。

静奈は分かっていた。

敦子が自分に対してこのような態度を取るのは、彰人の指示ではないにしても、彼の黙認があるからだ。

でなければ、これほどまで傲慢になれるはずがない。

これまでは、彰人に気に入られようと、静奈は彼の周りの人間すべてに媚びへつらってきた。

敦子にいじめられ、見下されても、いつも腹の底に怒りを押し殺してきた。

しかし、もう我慢する必要はない。

静奈は敦子の頬を思い切り平手で打った。

その声は侮蔑に満ちていた。

「出過ぎた真似を!ただの雇われの分際で、誰に向かってそんな口を利いている!」

「なっ!」

敦子は顔を覆い、愕然とした表情で目を見開いた。まさか静奈が手を出すとは思ってもみなかったのだろう。

「私を叩いた……」

「叩かれて当然よ!何?まさか、やり返すつもり?」

静奈の冷え切った一言が、敦子を凍り付かせた。

いくら若様に疎まれていようと、彼女は長谷川家の大奥様が直々に選んだ人なのだ。

敦子は、込み上げる怒りを無理やり飲み込むしかなかった。

静奈は背を向け、二階へと上がっていく。

背後から、敦子の小声での悪態が聞こえてきた。

「顔が綺麗なだけで、何の役にも立たないくせに。どうせ若様からは見向きもされないんだわ。この家の若奥様の席なんて、すぐに他の人のものになるんだから!」

棘のある言葉が、ナイフのように静奈の胸に突き刺さる。

彼女は深呼吸をした。

もう、どうでもいい。

今日を限り、彰人に関するすべては、もうどうでもよくなるのだ。

自室に戻った静奈は、私物をすべてスーツケースに詰めた。

彼女の物は驚くほど少なく、スーツケース一つで十分だった。

スーツケースを持ち上げた瞬間、傷口が引きつれた。

腹部に激しい痛みが走り、冷や汗が雨のように流れ落ちる。

静奈は痛み止めを数錠飲んで、ようやく少し落ち着いた。

薬が効いてきたのか、彼女はベッドに横たわると、いつの間にか眠りに落ちていた。

深夜。

部屋に、大きな人影が入ってきた。

バスルームからシャワーの音が聞こえ、二十分ほどして、彰人が腰にバスタオルを巻いた姿で出てきた。

彼は彫刻のように整った顔立ちで、広い肩幅に引き締まった腰、そして力強く割れた腹筋のが男性的魅力を放っていた。

水滴が筋肉を伝い、緩く巻かれたタオルの内側へと消えていく。

彼は何も言わなかった。

まるで月に一回の事務的なことをこなすかのように、静奈のネグリジェの裾をめくり上げた。

眠っていた静奈は、痛みに体を震わせた。

「痛い……」

彼女は無意識に彼を押しのけた。

「やめて」

「拒むふりか?静奈、それが新しい手口か?」

低く、嘲るような声が頭上から降ってきた。

彰人は彼女から離れるどころか、報復するように続けた。

「月に一度の夫婦の営みは、お前がおばあさんに頼み込んで実現したことだろう?今更やめたいと?」

傷口が引き裂かれるような痛みに、静奈の目から涙がこぼれ落ちた。

彰人が自分を憎んでいることは分かっている。

数年前。

彰人の祖母である大奥様が、二人の結婚を強引に進めた。

結婚後、彰人が彼女に冷淡な態度を取り続けるのを見かねた大奥様が、月に一度は夫婦として同衾するよう、彼に命じたのだ。

その度に、彼はまるで道具でも扱うかのように、彼女で欲望を処理するだけだった。

四年間にも及ぶ結婚生活を思い返し、静奈の胸は痛みに満たされた。

細心の注意を払い、自分を殺して尽くしてきたというのに、彼の心からの愛情はひとかけらも手に入らなかった。

それならば、これ以上執着する必要がどこにあるだろう?

「彰人、離婚よ……」

静奈が言い終わる前に、けたたましく携帯の着信音が鳴り響いた。

彰人は、夜中に電話がかかってくることを非常に嫌う。

しかし、その電話には驚くほど優しく応じた。

「どうした?」

「彰人さん、一人だと怖いの。会いに来てくれない?」

受話器から、甘えたような女の声が聞こえる。

「わかった」

彼は一瞬のためらいもなく承諾した。

その声には、静奈が一度も聞いたことのない優しさが滲んでいた。

「すぐに行くから、二十分だけ待ってて」

電話が切れる。

彰人は、ためらうことなく彼女の上から体をどけた。

そして、一度も振り返ることなく部屋を出て行った。

数分後、階下から車が走り去る音が聞こえた。

涙が枕を濡らす。

静奈は、白くなった指でシーツを固く握りしめた。

愛すると、愛さないとでは、これほどまでに違うのだ。

翌朝。

静奈は離婚協議書をテーブルの上に残し、スーツケースを引いて家を出た。

その瞬間、腹部に骨の髄まで染み込むような痛みが走り、体の下から暖かい何かが流れ出る感覚があった。

太ももを伝って、足元へと落ちていく。

ふと下を見る。

そこには、衝撃的なほどの血だまりが広がっていた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
25 Chapters
บทที่ 1 นางคือฉินอี้หนิง
ในหมู่บ้านแถบตีนเขานามว่าฮุ่ยฟาง มีเด็กหญิงผู้น่าสงสารอาศัยอยู่ นางคือเด็กหญิงผู้เคยสูญเสียทุกอย่างในชีวิต แต่กลับยังคงยืนหยัดมีชีวิตอยู่เพื่อรอคอยโอกาสบางอย่าง…มีมากถึงสามเหตุผลที่ทำให้เด็กสาวเกือบทุกคนในหมู่บ้านไม่ชอบบุตรสาว (เลี้ยง) สกุลฉินนามว่าฉินอี้หนิง ลำดับแรกคือตัวนางไม่มีครอบครัว และไม่มีที่มาที่ไปอย่างชัดเจน ว่ากันว่านางเคยเป็นเพียงคนเร่ร่อนที่ถูกท่านตากับท่านยายสกุลฉินช่วยเอาไว้จากริมแม่น้ำ หรือบางทีนางอาจเป็นปีศาจจำแลงกายมาเพื่อสร้างความปั่นป่วนให้มนุษย์ลำดับที่สองคือนางมีใบหน้างดงาม ผิวพรรณก็ผุดผาดแตกต่างจากคนทั่วไปมากถึงเก้าส่วน รูปร่างเรียกได้ว่าดูดีตั้งแต่เด็ก ขนาดอายุเพียงสิบสี่ยังสามารถทำให้ชายหลายคนรุ่มหลง โตไปคงกลายเป็นสาวงามล่มเมือง บรรดาสตรีที่ริษยาจึงยิ่งทุ่มเทความคิดว่านางเป็นปีศาจจิ้งจอกแปลงกายมาจริงๆและลำดับที่สาม เพราะนางคือหญิงสาวที่อยู่ในใจของบุตรชายคนโตของหัวหน้าหมู่บ้านอย่างจ้าวซูฮ่าว รวมถึงครอบครองหัวใจของหนุ่มหล่อคนอื่นๆ ตัวของฉินอี้หนิงจึงมักได้รับการปฏิบัติจากเพื่อนสาววัยไล่เลี่ยกันอย่างหยาบคายอยู่เสมอแต่ใครจะรู้บ้างว่าในตอนที่นางมาอยู่หมู่บ้านช
Read more
บทที่ 2 ปลาตัวโปรดของสตรีมเมอร์แมวเหมียว
ตอนนี้ยอดวิวของผู้ที่เข้ามาชมสตรีมอยู่ที่ 50k!สำหรับสตรีมเมอร์หน้าใหม่ที่เพิ่งเคยสตรีมเป็นครั้งแรก มันถือว่าเป็นตัวเลขที่มหาศาลมากที่เดียว แน่นอนว่าหลายคนที่เข้ามาดูสตรีมนี้ล้วนเป็นผู้สูงวัยและคนวัยทำงานที่มีเจตนาดีทั้งสิ้นที่เห็นได้ชัดที่สุด ก็คือการที่พวกเขาแสดงความตื่นเต้นและคอมเมนต์ชื่นชมมากมายยามเมื่อฉินอี้หนิงเริ่มทำอาหารด้วยเทคนิคแสนโบราณของนาง ตั้งแต่การขอดเกล็ดปลาจนถึงการสับกระเทียมผสมกับพริกเพื่อทำน้ำราดตัวปลาหลีทอดกรอบ[ควีนอาย : สตรีมนี้ได้สัมผัสคนในโลกเก่าอย่างกับย้อนอดีตแหนะ!]เมื่อเห็นคอมเมนต์นี้โผล่มา หลี่โต๋วเปาก็อดไม่ได้ที่จะตอบกลับอยู่ภายในใจว่า ก็นี่มันคือการย้อนอดีตจริงๆ นี่นา[เห็ดมัสเซิล : หอมมาก นี่สินะคือกลิ่นอายของดาวโลกสีฟ้า]ฉ่า~เมื่อยอดผักบุ้งอ่อนๆ ถูกใส่ลงไปในกระทะสีดำใบใหญ่ที่กำลังร้อนได้ที่ น้ำมันในกระทะที่สัมผัสโดนน้ำก็แตกกระจายด้วยเสียงน่าฟัง หลี่โต๋วเปาอดไม่ได้ที่จะสะดุ้งโหยงน้อยๆ อาจเพราะเขาไม่เคยเห็นคนตัวเป็นๆ ยืนทำอาหารมาก่อน เพราะตั้งแต่เกิดมาก็ได้กินเพียงอาหารสังเคราะห์เท่านั้น เทคนิคการประกอบอาหารจากยุคอดีตจึงมลายหายไปจนแทบไม่มีคนที่จดจำได้ห
Read more
บทที่ 3 สตรีมเก็บของป่ายุคโบราณ
เป็นเวลาหลายชั่วโมงที่หลี่โต๋วเปาอยู่กับฉินอี้หนิงอย่างใกล้ชิด บ้านไม้หลังนี้ถูกสร้างไว้อย่างดี แม้ไม่หรูหราหรือตระการตาเทียบเท่ากับยุคสมัยที่ชายหนุ่มจากมา ทว่าในสายตาของหลี่โต๋วเปา ความเรียบง่ายเช่นนี้มันกลับดูสวยงามไม่น้อยเลยหน้าบ้านเป็นห้องเก็บสมุนไพรที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างสะอาดสะอ้าน ถัดมาคือห้องทานอาหารของทั้งสาม ในห้องนี้มีพื้นที่เล็กๆ ที่แยกย้อยเป็นบันไดไม้เงางาม เพื่อใช้ขึ้นไปยังห้องนอนซึ่งอยู่ขนาบข้างห้องเก็บบรรดาหนังสือตำราแพทย์ ด้วยเพราะใช้ร่างแมวเดินสำรวจ ชายหนุ่มจึงรู้ว่าห้องนอนใหญ่ติดบันไดเป็นห้องของท่านตาท่านยาย ส่วนห้องเล็กๆ ที่อยู่ท้ายสุดคือห้องของฉินอี้หนิงในส่วนท้ายของบ้านคือห้องครัว บอกตามตรงว่าหลี่โต๋วเปาชื่นชอบห้องนี้เป็นพิเศษ เพราะมันสื่อถึงวัฒนธรรมของคนยุคนี้ได้ดีที่สุด ทั้งการถนอมอาหารไว้ในรูปแบบแฮม ถนอมผักไว้กินหน้าหนาวในรูปแบบของหมักดองหรือของแห้ง เก็บเมล็ดพันธุ์ รวมถึงบรรดาเครื่องเทศต่างๆ ไว้ด้วยกรรมวิธีที่ชายหนุ่มไม่รู้จักในส่วนของห้องสำหรับขับถ่ายของเสียนั้น ไม่ค่อยน่าอภิรมย์ใจเท่าใดนัก ยิ่งเมื่อเป็นสายตาของชายหนุ่มผู้เป็นถึงคุณชายยิ่งแล้วใหญ่ เพราะมันเ
Read more
บทที่ 3 สตรีมเก็บของป่ายุคโบราณ
ร่างเล็กแทบไม่ได้ลุกเดินไปไหน เพราะพอเก็บเห็ดโคนเสร็จนางก็เดินสามก้าวมาเจอเข้ากับเห็ดไก่ป่า [1] สีเหลืองอ่อนหนึ่งดอกใหญ่ๆ พอเก็บเห็ดไก่ป่าเสร็จเท่านั้นแหละ ทั้งกระเทียมป่า ใบชุน ผักกูด หรือแม้แต่เห็ดหูหนูขาวและเห็ดหูหนูดำก็โผล่มาเต็มไปหมด ทำเอาร่างเล็กๆ แทบไม่ต้องเคลื่อนสังขารไปทางไหนแล้วทว่า…เสียงข่มขู่อย่างดุร้ายของสัตว์ป่าบางชนิด กลับทำให้ฉินอี้หนิงถึงกับต้องเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนระดับสายตาขึ้นมาบริเวณเนินดินเล็กๆ ตรงหน้าอย่างเชื่องช้าฟ่ออออ! กึรรรร์!กรรรรรร!!!เด็กหญิงแทบลืมหายใจไปชั่วอึดหนึ่ง เมื่อได้รู้ว่าตอนนี้ตนเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายที่ใครก็คาดไม่ถึงเพราะตอนนี้ตรงหน้าของนางมีเจ้าแมวสีน้ำตาลอมเหลืองตัวโต อีกทั้งลายบนลำตัวของมันก็ดูคล้ายลายหินอ่อนอย่างยิ่ง บริเวณใต้ท้องออกสีเหลืองอ่อนๆ ขณะที่ด้านหลังขาและพวงหางของมันมีจุดสีดำเข้มดูสวยงามอย่างยิ่งมันคือเป้าเมา [2] ไม่ผิดแน่ ว่ากันว่านิสัยค่อนข้างดุร้ายมากทีเดียว อีกทั้งมันยังล่าได้แม้กระทั่งลิงขนาดเล็กกรรรรรรร!!!!เจ้าแมวป่าตัวนั้นยังคงข่มขู่นางพร้อมทั้งเดินนวยนาดอย่างลองเชิง ฉินอี้หนิงคิดว่าตนเองอ
Read more
บทที่ 4 ภาพสะท้อนในม่านน้ำตก
เพราะมีหลายสิ่งต้องจัดการ หลี่โต๋วเปาจึงเข้ามาในโลกนี้ช้ากว่าปกติพืชที่เรียกว่าสมุนไพรคงเป็นเป้าหมายสูงสุดของสองยายหลานสกุลฉินแม้แต่ตอนนี้ สตรีทั้งสองคนก็ยังคงเดินตามหาบางอย่าง จนกระทั่งมาถึงส่วนยอดของภูเขาลูกนี้ เพราะเริ่มเหนื่อยหน่ายที่จะเดินเอง หลี่โต๋วเปาจึงขึ้นไปนอนอยู่ในตะกร้าซึ่งถูกฉินอี้หนิงสะพายไว้ด้านหลัง เผลอทับเห็ดที่นางเก็บมาแตกไปหลายดอก แต่ก็ทำทีเงียบกริบไว้เพื่อไม่ให้นางหันมาโวยวาย“ได้ยินเสียงหรือไม่ เราใกล้จะถึงน้ำตกแล้วล่ะ เจ้าอาจจะชอบทิวทัศน์ของน้ำตกแห่งนี้” เสียงหวานใสกล่าวเบาๆ ด้วยรอยยิ้มหวานเมี้ยววววชายหนุ่มแสร้งส่งเสียงตอบกลับนางพอเป็นพิธี รู้สึกได้ว่าบรรยากาศบริเวณนี้มันเย็นและมีไอน้ำกว่าปกติจริงๆ“ยายจะไปเก็บดอกจินอิ๋นฮวา [1] ตรงร่องหินแถวน้ำตก เสี่ยวหนิงรออยู่ตรงนี้นะลูก”เสียงเรียกนั้นทำให้ฉินอี้หนิงต้องรีบวิ่งเข้าไปห้ามคนชราอย่างรวดเร็ว นางพินิจแล้วว่าบริเวณที่จินอิ๋นฮวาเกิด อยู่บนหินตะไคร่ซึ่งวางเรียงบริเวณขอบน้ำตก ซึ่งดูอันตรายยิ่งนักเมื่อเทียบกับร่างกายชราภาพของผู้เก็บ แบบนี้นางจะยอมให้ผู้มีพระคุณเอาตัวเข้าไปเสี่ยงได้อย่างไร“ให้หนิงเอ๋อร์เก็บเถอะเจ้
Read more
บทที่ 4 ภาพสะท้อนในม่านน้ำตก
ยามนี้ในบ้านสกุลฉินกำลังคึกคัก ด้วยเพราะท่านตาฉินกงจื่อทำหน้าที่เป็นหมอยาประจำหมู่บ้าน และวันนี้ก็มีแขกจากในหมู่บ้านเข้ามารับการรักษาโรคบางอย่างภายในเรือนรักษาเก่าแก่ซึ่งอยู่ข้างห้องขายสมุนไพร บนเตียงไม้ไผ่ที่ทำไว้อย่างประณีต เด็กหนุ่มวัยสิบหกคนหนึ่งกำลังนอนเหงื่อโชกทั้งตัว ใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนั้นแดงจัด ดวงตาฉ่ำแดงคล้ายมีไฟลุกจากภายใน ผื่นแดงกระจายตามลำคอและแผ่นอก“ลิ้นเจ้าหนุ่มนี่แดงจนเงาเลือดสะท้อน ชีพจรก็เต้นผ่าวเร็ว ใต้ฝ่ามือมีไอร้อนพุ่งขึ้นไม่หยุด…” เสียงท่านตาซึ่งทุกคนต่างเรียกว่าหมอฉินเอ่ยแผ่วเบา ขณะวางมือลงบนข้อมือผู้ป่วยเพื่อจับชีพจร ฉินกงจื่อหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะลืมขึ้นอย่างหนักแน่น “เป็นพิษร้อนแทรกจู่โจม ร้อนจากภายใน พิษนี้กำเริบจนถึงเลือด” กล่าวจบก็หันกลับมาพบฉินอี้หนิงกับเจ้าแมวโต๋วเปายืนอยู่ด้านหลังพอดี“เสี่ยวหนิง เขียนใบสั่งยาแล้วก็เตรียมยาให้ตาที”“เจ้าค่ะท่านตา” เด็กหญิงรับคำ นางลอบมองดูชายหญิงวัยกลางคนซึ่งน่าจะเป็นพ่อแม่ของชายหนุ่มคนนี้ แล้วก็สตรีอายุไล่เลี่ยกันอีกหนึ่งคนที่น่าจะเป็นภรรยาของเขา ก่อนจะรีบไปหากระดาษกับพู่กันมาจดเทียบยา“ให้ใช้จินอิ๋นฮวาแปดเหรียญ เ
Read more
บทที่ 5 กลายเป็นที่หมายตาของทุกคน
เมื่อไก่ฟ้าหลังเทาถูกท่านตาฉินชำแหละและหั่นเป็นชิ้นขนาดพอดีคำ ฉินอี้หนิงก็แบ่งเนื้อส่วนหนึ่งออกมาผัดในกระทะหลุมให้พอหอม ก่อนจะเติมน้ำเปล่าลงไปเพื่อเคี่ยวจนเนื้อของมันเปื่อย นางปรุงรสน้ำแกงด้วยพริก เกลือป่น และเครื่องเทศหอมกรุ่น ก่อนจะใส่บรรดาเห็ดที่ทำความสะอาดไว้ลงไป“ระหว่ารอให้ต้มไก่ใส่เห็ดรวมสุก เราก็จะทำกับข้าวอย่างอื่นแทนนะโต๋วเปา” นางลูบศีรษะเจ้าแมวอ้วนด้วยความเอ็นดูหลี่โต๋วเปานั่งดูนางทำอาหารอย่างตั้งใจ เช่นเดียวกับเหล่าผู้ชมที่เอาแต่พูดถึงกลิ่นหอมๆ และรูปร่างแสนแปลกตาของเห็ดแต่ละชนิดตอนนี้ท่านยายกำลังล้างสมุนไพรอยู่กับท่านตา พร้อมทั้งเตรียมสมุนไพรเหล่านั้นไว้ใช้รักษาผู้คน ขณะที่มือเรียวสวยของฉินอี้หนิงใช้มีดปอกหน่อไม้หวานอย่างคล่องแคล้ว และหันมันเป็นชิ้นๆ จนเห็นเนื้อสีขาวฉ่ำน้ำหญิงสาวใช้พริกเสฉวนในการทำพริกแกง พอตั้งไฟในเตาเล็กเสร็จ นางก็เอากระทะมาวางพร้อมทั้งใส่เนื้อส่วนที่เป็นน้ำมันไก่ลงไป พอเจียวส่วนน้ำมันไก่จนได้น้ำมันสีเหลืองทองมาเพียงเล็กน้อย พริกแกงสีแดงฉวนก็ถูกใส่ลงไปผัดจนได้กลิ่นหอมแสนฉุนจมูก สถานการณ์นี้ดูคับขันเล็กน้อย จนหลี่โต๋วเปาอดคาดเดาไม่ได้ว่าบางทีในยามนี้บ
Read more
บทที่ 5 กลายเป็นที่หมายตาของทุกคน
หลังกินข้าวเสร็จ ฉินอี้หนิงได้อยู่กับหลี่โต๋วเปาแค่สองคน เด็กหญิงรับหน้าที่ไปถอนหญ้าในนา โชคดีที่วันนี้แดดไม่แรงมาก นางจึงสามารถก้มๆ เงยๆ ได้อย่างถนัดหลี่โต๋วเปานั่งอยู่บนตอไม้ห่างออกไปเล็กน้อย ขนสีขาวสะอาดของมันพลิ้วเบาๆ ไปตามสายลม ภายใต้ร่างแมวอ้วนกลมคือสติปัญญาของอดีตจอมพลหลี่โต๋วเปาในวัย 38 ปี แห่งจักรวรรดิอวกาศที่เคยควบคุมกองยานรบนับพันลำจากผู้บัญชาการแนวรบระดับดวงดาว กลายมาเป็นผู้สังเกตการณ์เด็กถอนหญ้าในชนบทโบราณไปเสียได้ พอฉุดคิดถึงสถานการณ์ในตอนนี้ เสียงในหัวของชายหนุ่มก็กลายเป็นเหนื่อยหน่ายเล็กน้อยขณะเดียวกัน ระบบสตรีมยังคงทำงานอยู่ สื่อภาพจากทุกมุมรอบร่างเขาถูกประมวลเป็นภาพถ่ายทอดสดส่งตรงสู่ศูนย์ข้อมูลกลาง ด้วยเทคโนโลยีระดับแนวหน้าของสกุลหลี่ ไม่จำเป็นต้องมีเลนส์ ไม่จำเป็นต้องมีกล้อง ไม่มีแสงใดจับตัว แต่มีสายตาแห่งระบบที่สามารถถ่ายทอดภาพจากทุกมุมมองราวกับโลกทั้งใบคือกล้องวงจรปิด[GEN-Z_MARS : เด็กนั่นถอนหญ้าเร็วมาก เป็นคนจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย!][MECH-NOVA : รายละเอียดดินคือระดับ 16K ยิ่งกว่าทะเลทรายใน VR ไบโอซิม][หมูแดดเดียวผู้ลี้ภัย : เจ้าสตรีมเมอร์แมวแก่ ทำไมไม่ลุกไปช่วยเ
Read more
บทที่ 6 ไปเดินตลาดด้วยกันครั้งแรก
ณ คฤหาสน์ลอยฟ้าของนายพลเคิร์ฟ เขตอาณาจักรกลาง | ปี xxxxx จักรวรรดิที่ 7งานเลี้ยงในค่ำคืนนี้คือความหรูหราที่แม้แต่ผู้ทรงอิทพลคนอื่นๆ ในดาวศูนย์กลางยังต้องเหลียวมองกลางท้องฟ้าประดิษฐ์เหนือแกนพลังงานหลักของเมืองหลวง มีโดมลอยฟ้าขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ในห้วงอากาศ มองจากภายนอกมันคือกลีบดอกกุหลาบโลหะที่บานสะพรั่งเหนือท้องฟ้ายามกลางคืน มองจากภายในมันคือสวรรค์จำลองที่เต็มไปด้วยความประณีตในทุกอณูพื้นทางเดินของแต่ละห้องเป็นผลึกตัดจากควอตซ์เขียวมรกตที่ขุดได้จากดาวชั้นใน บรรดาโต๊ะจัดเลี้ยงประดับด้วยดอกไม้จริงจากระบบดาวไร้ชื่อซึ่งมีแค่สองฤดูในรอบศตวรรษและเหนือสิ่งอื่นใด นั่นคือการที่บรรดาพนักงานบริการทุกคน ล้วนเป็นมนุษย์ ไม่ใช่หุ่นยนต์ ไม่ใช่อวาตาร์ แต่คือคนที่นายพลเคิร์ฟจ้างมาด้วยค่าจ้างระดับวีไอพี เพียงเพื่อแสดงความใส่ใจต่อแขกคนสำคัญเพียงคนเดียวอย่างหลี่โต๋วเปาแม้ไม่อยากมานัก แต่เพราะคำกล่าวที่ว่าเขาจะเข้าไปเยี่ยม หลี่โต๋วเปาจึงต้องมาด้วยตนเอง ยามนี้ยานส่วนตัวของเขาลดระดับลงอย่างเงียบงัน ไม่มีเสียงคำราม ไม่มีแสงสว่างเกินจำเป็นเมื่อทุกอย่างคงที่ ชายหนุ่มในชุดสูทพลังงานสีดำสุดหรูก็เดินลงมาพ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status