บทที่ 10

นางว่าศิษย์ของนางเสียสติแล้วนะ เจ้าคนที่เขาเก็บกลับมาให้นางเสียสติยิ่งกว่าอีก!!!

“เอาเถิด จะอย่างไรก็คงไม่เกินสิบปี หากแลกกับการต้องหนีเทพมังกรอย่างไม่มีจุดหมายปลายทาง ข้าเลือกแต่งให้ท่านก็แล้วกัน เรียกข้าว่าอู๋ซิน ไม่มีแซ่ แค่อู๋ซิน”

ใช่แล้ว...ในบรรดาคนทั้งหมด มีนางนี่ละที่เสียสติยิ่งกว่าใคร!!!

“ข้าแซ่ฉู่ นามสั้นๆ ว่าหมิงที่มาจากแสงสว่าง”

ว่าที่สองสามีภรรยาที่เพิ่งตกลงแต่งงานกัน มาบัดนี้กลับนึกขึ้นได้ว่าต้องแนะนำตัว ทั้งสองต่างบอกชื่อแซ่กันและกันด้วยท่าทางจนใจ

หลี่เฉิงถอนหายใจออกมาเสียงเบา

“ข้าทำถูกใช่หรือไม่ที่ให้อาจารย์แต่งงานกับเขา เฮ้อ... แลกกับชะตาของแคว้นอีกสิบปี ราชสำนักจะวุ่นวายขึ้นมาอีกหน่อยก็คงนับว่าไม่เลวกระมัง”

หลังผ่านเรื่องวุ่นวายในราชสำนัก ใต้เท้าฉู่ เสนาบดีผู้ไม่เคยขาดการประชุมเช้ากลับหายตัวไปถึงสามวัน ฮ่องเต้ไม่ได้ให้ความกระจ่างใดแก่ขุนนาง ตรัสเพียงเสนาบดีหนุ่มมีเรื่องสำคัญให้ต้องไปจัดการ เรื่องภายในวังหลวงและราชสำนักล้วนแบ่งหน้าที่ให้ขุนนางส่วนต่างๆ รับผิดชอบเรียบร้อยแล้ว

ยิ่งปิดบังก็ยิ่งเกิดข่าวลือเสียหายขึ้น บางคนกล่าวว่าท่านเสนาบดีคนดีของแคว้นเทียนเฉา หายตัวไปหลังเกิดการก่อกบฏ

บางคนกล่าวว่าเขาถูกลอบสังหารอาการเป็นตายเท่ากัน

บางคนถึงกับกล่าวว่าเขาร่วมมือกับอดีตรัชทายาทและองค์ชายห้าก่อกบฏ

จริงเท็จไม่มีผู้ใดรู้ แต่หากมีข้อใดที่เป็นไปได้ตามสถานการณ์แล้ว ข้อที่สองกำลังถูกซุบซิบมากที่สุดในบรรดาข้อสงสัยทั้งหมด เนื่องจากฮ่องเต้ทรงเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

ราชสำนักเกิดข่าวลือแปลกๆ ขึ้น จวนเสนาบดีเงียบงันไร้เงาของผู้เป็นนาย หลายคนเวียนมาเฝ้าจับตาดูที่หน้าจวน บางครั้งถึงกับมานั่งชะเง้อมอง กระทั่งในที่สุดรถม้าคันหนึ่งก็วิ่งมาจอดยังหน้าจวนเสนาบดี

ฉู่หมิงก้าวลงจากรถม้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ท่วงท่าการเดินเหินหรือขยับตัวยังคงสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลายังคงสุขุมเยือกเย็น หลังจากร่างสูงเดินกลับเข้าจวนไปอย่างเอิกเกริก ข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง

ใต้เท้าฉู่ เสนาบดีคนดีกลับมาแล้ว!!!

ฉู่หมิงปรากฏตัวท่ามกลางข่าวลือ นั่นย่อมสร้างความประหลาดใจให้ขุนนางทั้งหลาย ฝ่ายที่กังวลถึงความปลอดภัยของเขาล้วนโล่งใจ ส่วนฝ่ายที่หวังให้เขาจบชีวิตล้วนเสียดายยิ่ง

ว่ากันว่ามีคนชอบย่อมมีคนชัง ขุนนางที่แบ่งฝักฝ่ายขั้วอำนาจ ให้อย่างไรก็ต้องเห็นพวกพ้องของตนมาก่อน ต่อให้ฉู่หมิงมีความดีความชอบล้นฟ้าล้นแผ่นดิน แต่หากตนไม่ได้ผลประโยชน์ในเรื่องนั้น ย่อมไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาจะเก็บมาใส่ใจ

เรื่องที่ฉู่หมิงกลับมาแล้วทั้งยังปลอดภัยดียังไม่สร่างซา เรื่องใหม่กลับสั่นคลอนราชสำนักจนหลายฝ่ายนั่งไม่ติด สองวันหลังจากฉู่หมิงกลับมา จวนแม่ทัพว่านกลับต้อนรับการมาถึงของบุตรสาวบุญธรรมซึ่งเดินทางมาจากสุ่ยโจว

แต่ไหนแต่ไรจวนแม่ทัพและจวนเสนาบดีก็ไม่ใคร่จะไปมาหาสู่ แม้ในราชสำนักต่างคนต่างอยู่เพราะหนึ่งสายบุ๋น ส่วนอีกหนึ่งคือสายบู๊ หากแต่ทันทีที่บุตรสาวบุญธรรมของแม่ทัพว่านมาถึง ท่านเสนาบดีถึงกับไปมอบของขวัญต้อนรับด้วยตัวเอง

นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกหรือไร!!!

อู๋ซินนั่งฟังหานเจียบอกกล่าวเรื่องราวด้านนอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย นางยกชาขึ้นจิบด้วยท่าทีสงบ จากนั้นเหลือบสายตามองออกไปยังนอกสวน

จวนแม่ทัพเงียบสงบกว่าที่คาด แม้รับรู้ว่าด้านนอกมีงิ้วโรงหนึ่งกำลังโหมโรงอยู่ แต่นางล้วนไม่ใส่ใจ เพียงเอาแต่เก็บตัวเงียบ แม้แต่สาวใช้ก็ถูกไล่ออกไปจนสิ้น

ในเรือนซึ่งแม่ทัพว่านจัดเตรียมไว้ให้ กว้างขวางหรูหราและสะดวกสบาย แต่ด้านในกลับมีเพียงหานเจียและหญิงสาวเพียงสองคน นอกนั้นล้วนถูกกันออกมา

“อาจารย์ ยาเคี่ยวได้ที่แล้วเจ้าค่ะ” หานเจียใบหน้าบูดบึ้งขณะยกยาเข้ามาวาง

มองดูผู้เป็นอาจารย์เปิดหีบเหล็กซึ่งมีกุญแจคล้องเอาไว้อีกชั้น นางได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความไม่สบายใจ “คุ้มจริงๆ หรือเจ้าคะ เลือดของท่านมีค่ายิ่งกว่ายาอายุวัฒนะ เสนาบดีผู้นี้จะอย่างไรก็อยู่ได้อีกไม่นาน”

“หรือเจ้าคิดว่าจะรับมือเทพมังกรได้เล่า” อู๋ซินเลิกคิ้วมองศิษย์ของตนก่อนส่ายหน้า “ไม่รู้จักประมาณตน”

หานเจียได้แต่ไร้คำพูด ขนาดอาจารย์ของนางยังต้องหนี เช่นนี้ตัวนางที่เป็นศิษย์จะรับมือเทพมังกรได้อย่างไรเล่า

อู๋ซินถอนหายใจออกมา “หนีได้วันหนึ่งก็วันหนึ่ง เจ้ากับศิษย์พี่สองคนอยู่กับข้ามานาน ข้ามิใช่พูดชัดเจนแล้วหรอกหรือ”

นางเตรียมใจเอาไว้แล้ว สามพันห้าร้อยปีมานี้นางใช้ชีวิตมาจนเบื่อหน่าย สมควรจบสิ้นทุกอย่างที่ดำเนินมายาวนานลงเสียที

เพียงแต่เหตุผลที่นางยังหวังว่าจะรอดไปได้อีกสักวัน นั่นก็เพราะศิษย์ทั้งสามคนนี้ อีกสิบปี ยี่สิบปี สามสิบปี ไม่นานทั้งสามก็คงล้มหายตายจาก...

ฉู่หมิงเดินเข้ามายังเรือนรับรองตระกูลว่าน ข้างกายเขาคือว่านฮูหยินผู้ซึ่งปกครองเรือนหลังของจวนแม่ทัพ อีกฝ่ายต้อนรับขับสู้เขาเป็นอย่างดี

“เชิญท่านเสนาบดี บุตรสาวของข้าผู้นี้ค่อนข้างรักสันโดษ ท่านดูเอาเถิดแม้แต่สาวใช้ก็ถูกไล่ออกมาอยู่รอบนอกจนสิ้น”

ฉู่หมิงค้อมกายด้วยรอยยิ้ม “ซินซินคงยังไม่คุ้นชินกับธรรมเนียมของเมืองหลวง ยังดีที่ฮูหยินเอ็นดูและตามใจนางเช่นนี้”

ว่านฮูหยินปิดปากหัวเราะ ก่อนแยกตัวไปยังกำชับให้สาวใช้ดูแลเสนาบดีๆ อย่าให้ขาดตกบกพร่อง หรือนัยหนึ่งก็คืออย่าปล่อยให้เขาอยู่กับคนในเรือนตามลำพัง เพราะหากเรื่องลือออกไปคงไม่ส่งผลดี