MasukShare
บทนำ
Tanggal publikasi:
2024-11-01 03:37:00เสียงประตูห้องถูกกระแทกปิดโดยแรง ทำให้โชติกาต้องหรี่เสียงทีวีลงเพื่อเงี่ยหูฟังว่าใครเข้ามา คิดว่าจะนอนดูทีวีต่อหรือจะรีบเผ่นดีหากเป็นคนร้ายที่กำลังบุกรุกเข้ามา แต่คิดว่าเธอคิดมากไปเองเพราะตั้งแต่หน้าคอนโดยันประตูหน้าห้องมีระบบการป้องกันอย่างแน่นหนา แล้วเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังกึก ๆ ทำให้เธอรู้ว่าคนที่เข้ามาเป็นใคร
“กลับมาแล้วเหรอ แนน?” หญิงสาวตะโกนถามออกไปนอกห้องเพื่อให้มั่นใจว่าเป็นนรียา รูมเมทของเธอจริง ๆ
“ยังไม่กลับ!” เสียงตอบกลับยียวนไม่สบอารมณ์
“อย่ามากวนสิ” นรียาตะโกนตอบออกไป
“เออ...ฉันกลับมาแล้ว” เพื่อนสาวโผล่หน้าที่ประตูห้องนอนก่อนเดินเข้ามาในห้อง
“อ้าวทำไมกลับมาเร็วนักล่ะ ไหนว่าไปกับโก้ไง” โชติกาแปลกใจเพราะผิดปกติ ถ้านรียาออกไปกับหนุ่ม ๆ หมายความว่าจะออกไปทั้งคืน ฟ้าไม่สว่างไม่กลับเพราะรายนี้ใช้ชีวิตเต็มที่ แต่ท่าทางที่ทิ้งตัวนอนบนเตียงทำให้พอคาดเดาอะไรได้ “แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ”
นรียาทิ้งตัวลงบนเตียง ถอนหายใจ “ห่วยแตก! หมอนั่นนะแก เล้าโลมฉันเป็นชั่วโมงจนฉันมีอารมณ์สุด ๆ แต่เวลาเอาเข้าจริง จิ้มฉันสองทีเสร็จ ยังไม่ทันจะรู้สึกอะไรเลย หงุดหงิดโว้ยยย!”
“หูยยยยยเจ็บว่ะ” โชติกาสูดปาก เอื้อมมือไปบีบมือเพื่อนด้วยความเห็นอกเห็นใจ “แล้วพอเสร็จแล้วเขาได้ทำอะไรให้แกต่อป่าว แบบเลียหรือใช้นิ้วให้อะ”
“ทำอะไรล่ะแก เสร็จแล้วก็หลับเป็นตาย” นรียาเสียงเซ็งสุด ๆ เพราะมันทำให้เธออารมณ์ค้าง
“แล้วแกทำไง คงค้างหน้าดูอะดิ” สีหน้าเห็นใจสุด ๆ
“ก็เออดิ ฉันเลยเข้าไปช่วยตัวเองในห้องน้ำไง พอดีไปเห็นสบู่กับแชมพูแบรนด์แพงก็เลยใช้จนหมดเลย หมอนั่นพอตื่นมาจะได้ไม่มีใช้ ว่าแต่แกกับอาร์ตเหอะ คงไม่เหมือนฉันหรอกมั้ง” นรียาบ่นเสร็จก็ถามเพื่อนบ้างเพราะออกไปเดทกับผู้ชายเหมือนกัน
เหอะ! โชติกากรอกตามองบนทำหน้าเซ็งจัด “แกเห็นว่าไงล่ะ ฉันใส่ชุดนอนนั่งอยู่นี่เนี่ย ฉันกลับมาถึงเป็นชั่วโมงแล้วย่ะ”
“เฮ้ยยยย จริ๊งงงง! แกด้วยเหรอ” นรียาลุกมาจ้องหน้าเพื่อนด้วยความอยากรู้
“เออ แต่แกยังดี อย่างน้อยก็ได้ทำกับโก้ แต่ฉันเนี่ยสิ ทำได้แค่ถอดบราออก” เล่ามาถึงตรงนี้นรียาก็กลั้นขำไม่อยู่โชติกาจึงปรามเสียงเซ็ง “ไม่ขำนะแก”
“ก็มันตลกนี่นา ฉันเคยบอกแล้วว่านมแกน่ะเป็นอาวุธ ผู้ชายเห็นถึงกับเข่าอ่อน อย่างอาร์ตนั่นไง…” คนพูดเสียงสั่นเพราะขำตอนนึกภาพตามจึงหยุดแล้วค่อยพูดต่อ “แค่เห็นนมแกก็แตกก่อนเสียบ ฮ่า ๆ ๆ ๆ” พูดจบก็ยกมือกุมท้องหัวเราะเสียงดัง
ผัวะ!
นรียาถูกเพื่อนป้าบเข้าให้
“พอเลยแนน แล้วเรื่องวันวางเลนทงวาเลนไทน์อะไรนั่นก็ไม่ต้องพูดแล้วนะ ฉันบอกอาร์ตไปแล้วให้ไปชวนคนอื่นไปดูคอนเสิร์ตด้วยกัน ฉันขอผ่าน พอเห็นหน้าแล้วเสียอารมณ์ สรุปว่าวันแห่งคู่รักฉันคงอยู่คนเดียวอีกตามเคย”
“ได้ไงแก ต้องหาดุ้นใหม่มาย้อมใจสิถึงจะถูก” นรียาที่เป็นสาวหัวสมัยใหม่และรักสนุกรีบเชียร์ให้เพื่อนเสียตัวเต็มที่ ถือคติว่าเกิดมามีชีวิตเดียวต้องใช้ให้คุ้ม
“แกคิดว่าผู้ชายในม. เราจะมีใครเจ๋งจริงอย่างที่ปากว่ากันมั้ยอะ”
“ขี้โม้ทั้งนั้นแหละฉันว่า ฉันเจอมาเกือบครึ่ง” นรียาส่ายหน้า “ไม่ได้เรื่องเลยสักคน”
“ฉันก็ว่างั้นแหละ”
“ฉันเบื่อพวกเด็กมหาลัยแล้ว อยากลองแนวผู้ใหญ่วัยทำงานมากกว่า น่าจะแซ่บกว่า”
“แล้วแกรู้ได้ไง”
“นิยายแทบทุกเรื่องพระเอกโคแก่จะแซ่บ แล้วแกไม่เคยสงสัยเหรอว่าทำไมผู้หญิงสาว ๆ ถึงชอบคบคนแก่กว่า”
“เพราะเงินไง อย่างข่าวเมื่อสองวันก่อนที่ปู่อายุเจ็ดสิบโดนสาวยี่สิบหลอกต่างงานเพราะหวังสมบัติ”
“ฉันบอกว่าคนแก่กว่า ไม่ใช่วัตถุโบราณย่ะยัยชะพลู”
“เออถูกของแก” โชติกาคล้อยตาม จึงลองเสิร์ชหาหนุ่มสุดฮ็อตอายุสามสิบดูเล่น ๆ แล้วสายตาก็สะดุดกับบุคคลที่อยู่ในอันดับแรกของลิสต์จึงสะกิดเพื่อน
“แนนแกดูนี่ดิ”
เธอโชว์หน้าจอรูปภาพของชายที่เว็บไซต์ระบุว่าเป็นซีอีโอของลอเรลี่ช็อกโกแลต ซึ่งเป็นแบรนด์อันดับหนึ่งในไทยและยังติดอันดับโลกให้นรียาดู
“ต่อไปนี้ถ้าฉันเห็นโฆษณาช็อกโกแลตเขาฉันจะต้องน้ำลายสอแน่เลยแก”
“คาร์ล เฟรเดอริก ลูกครึ่งไทยเยอรมัน หล่อฮอตมากกกกกกก” นรียาเห็นแล้วหวีดตามก่อนกระแซะไหล่เพื่อน “น้ำลายสอเพราะช็อกโกแลตหรือเจ้าของกันแน่ยะชะพลู”
“แน่นอนว่าเพราะเจ้าของสิยะ”
“แต่น่าเสียดายอะที่คนหล่อ ๆ แบบนี้คงไม่โสด” นรียาส่ายหัวเสียดาย
“แกรู้ได้ไง”
“คิดดูนะแก เขาหล่อรวยขนาดนี้จะเหลือเรอะ”
“คงจะไม่แบบที่แกว่าจริง ๆ” โชติกาเลื่อนดูรูปชายหนุ่มเรื่อย ๆ แล้วสะดุดตากับรูปหนึ่ง “แกดูนี่ดิ” เธอชี้รูปชายหนุ่มกับสาวสวยคนหนึ่งที่กำลังดูดอมยิ้มอยู่ พวกเขาน่าจะเพิ่งออกมาจากคลับแล้วหยุดยืนถ่ายรูปด้วยกัน ในรูปชายหนุ่มกำลังจ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาชื่นชม
“ชัวร์เลยแก ผู้หญิงปกติที่ไหนจะยืนโพสต์ท่าถ่ายรูปแบบนั้น ต้องเป็นเพราะอยากเอาใจผู้ไง”
“เออนั่นดิ เสียดายอะแก”
“นี่แต่มาคิดดูนะ เขาอาจจะโสดอยู่ก็ได้ใครจะรู้”
“อ้าว ยังไง”
“ก็แบบแม่คนนี้อาจจะแค่ชั่วคราวไง ฉันว่าเขาเนี่ยแหละเหมาะสุด ลุยโลดเลยแก”
นรียาพูดจบก็ถอดเสื้อผ้าออก โชติกาถลึงตาใส่ตอนเธอปีนขึ้นเตียงมาโดยทั้งตัวสวมกางเกงในตัวเดียว
“พูดเหมือนง่าย ฉันจะไปหาเขาได้ที่ไหน”
“เข้าหาตรง ๆ เลยแก”
“เอ๊ะแกนี่! ฉันได้ถูกคนของเขาจับโยนออกมาสิ” โชติกาเหนื่อยใจกับเพื่อน ยิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะ เธอจึงปิดมือถือวางที่โต๊ะหัวเตียง นอนหันหลังให้ แต่ก็ต้องถอนใจด้วยความรำคาญเมื่อรู้สึกถึงมือที่ลูบไล้ตรงขาอ่อน
“หยุดแนน!”
“นิดเดียวเองชะพลู”
“ไม่เอา คืนนี้ไม่มีอารมณ์”
“แกนี่เคร่งเกิ๊นชะพลูเอ๊ย”
Bab terbaru
อ่อย(ไม่)ให้รักแต่อยากได้ไม่หยุด บทส่งท้าย (ที่คือจุดเริ่มต้น)
คาร์ลนั่งอยู่ริมเตียง มองรอยยับย่นของที่นอนจากการร่วมรักกับโชติกา จากนั้นก็มองหมายเลขโทรศัพท์ในมือถือ ยังไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมต้องสั่งให้เธอโทรหาหลังกลับจากไปเที่ยว เขากับเธอเริ่มจากความรักสนุกไม่ผูกพัน ยอมรับว่ามันง่ายและเขาก็ชอบ ใครจะปฏิเสธความสัมพันธ์แบบนี้ได้กันล่ะ เพราะส่วนใหญ่จะเจอแต่พวกเกาะหนึบไม่ยอมจบ ทำให้เขาขยาด ผิดกับโชติกาที่ไม่ส่อแววคิดสานสัมพันธ์ใด ๆ กับเขาต่อเลย หรือเป็นเพราะเธอยังสาวยังต้องการหาความสนุกให้กับชีวิต หรือเป็นเพราะเขาอายุห่างกับเธอมากเกินไป แต่ไม่ว่าด้วยเหตุผลอันใด การที่เขาได้เอ่ยปากออกไปแบบนั้นแล้ว หมายความว่าเขาเริ่มจะคิดจริงจังหาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ! เขาควรปล่อยเธอไปแต่กลับทำตรงกันข้ามคาร์ลมองไปรอบห้องนอนที่ยังเหลือกุหลาบกับลูกโป่งที่หญิงสาวนำกลับไปไม่หมด เขาทำตัวอบอุ่นและโรแมนติกกับเธอและเธอชอบมัน ยิ่งตอกย้ำว่านี่คือการออกเดทกันอย่างแท้จริง ผิดกับทุกครั้งที่เป็นเพียงการสนุกกันแล้วจบ ไม่คิดเลยว่าเขากับเธอจะเดินมากันถึงจุดนี้ได้ และไม่ใช่เธอแต่เป็นเขาที่ไม่ยอมหยุด เป็นเพราะอะไรกัน ทำไมเขาถึงไม่เคยรู้สึกพอในตัวเธอเลย ยิ่งได้แล้วก็ยิ่งอ
อ่อย(ไม่)ให้รักแต่อยากได้ไม่หยุด 22
ชายหนุ่มหญิงสาวนั่งอยู่ด้วยกันที่โซฟาแสนสบายหลังจากอาบน้ำแต่งตัวใหม่และรับประทานอาหารที่ถูกทิ้งไว้ตอนหัวค่ำเรียบร้อยแล้ว ก็รู้สึกหมดแรงเกินกว่าจะทำอะไรทั้งสิ้น ตอนนี้ทั้งคู่แค่จิบไวน์กับกินช็อกโกแลตและพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย“คุณสปอยล์ฉันมากเกินไปแล้วค่ะ”“วันนี้วันวาเลนไทน์ ฉันก็ต้องเอาใจเธอสิ”“ก่อนหน้าที่จะเจอกับคุณฉันเกือบจะนอนกับคนอื่นไปแล้ว”“ฉันดีใจที่เธอเลือกนอนกับฉันแทน”“มันเหลือเชื่อมากเลยนะคะ คุณกับฉันไม่มีความเป็นไปได้เลยที่จะได้เจอกัน ตอนเสิร์ชหารูปหนุ่มหล่อแล้วเห็นรูปคุณ ฉันแค่คุยเล่น ๆ กับแนน ไม่คิดหวังหรอกว่าจะได้เจอกับคุณ”“ฉันมีความสุขมากที่ได้เป็นคนแรกของเธอ”โชติกาถอนหายใจ“แต่คุณทำให้ฉันตั้งมาตรฐานสูงเกินไปแล้วสิคะ”“อย่างนี้ก็ดี เพราะฉันอยากให้เธอนึกถึงฉันเวลาที่เจอพวกอ่อนหัดที่จ้องจะเอาเธอ”“เพื่ออะไรคะ”ในเมื่อเขากับเธอย่างไรก็ต้องจบกันอยู่ดี และคืนนี้แม้ได้พูด แต่เป็นที่เข้าใจว
อ่อย(ไม่)ให้รักแต่อยากได้ไม่หยุด 21
ผิวเนื้อยับย่นให้ความรู้สึกเย็นที่ลิ้นผิดกับแท่งเอ็นใหญ่อย่างสิ้นเชิงที่ให้ความรู้สึกร้อนแทบลวก โชติกาแลบลิ้นปาดเลียตั้งแต่โคนขึ้นมาจรดปลาย เลียวนตรงส่วนหัวบานที่น้ำสีใสไหลซึมออกมา เมื่อผสมกับช็อกโกแลตแล้วเป็นรสชาติที่ยอดเยี่ยมมาก จากนั้นก็อมทั้งหมดเข้าปาก ดูดกลืนอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อคลายออกก็รู้สึกว่าท่อนเนื้อร้อนจะโป่งพองกว่าเดิมจนสามารถเห็นเส้นเลือดสีน้ำเงินที่นูนออกมา“ที่จริงคุณต้องเป็นคนทำไม่ใช่เหรอคะ” โชติกาแกล้งเตือนทันใดนั้นชายหนุ่มก็คว้าแขนดึงให้หญิงสาวขึ้นมานั่งคร่อมหน้าตัวเอง โพรงรักจ่อตรงกับปาก แล้วเขาก็ใช้ลิ้นตวัดเลียกลีบเนื้อซุกซอนชอนไชพลิกพลิ้วไปถ้วนถั่วทุกตารางนิ้วของหญิงสาวโดยปราศจากความอ่อนโยน ทว่าเต็มไปด้วยความกระหายดุดัน“โอ้วววว ซี้ดดดดดสสสสสส์” โชติกาเสียวจนขาสั่นตัวสั่น แอ่นตัวแหงนเงยใบหน้าไปด้านหลังและครวญครางไม่หยุด ใช้มือผลักศีรษะชายหนุ่มให้หยุดแต่เขากลับยิ่งดูดติ่งสวาทอย่างแรง“พะพอแล้วค่ะ มะมะไม่ไหวแล้ว อ๊ายยยยยย”ความร้อนจากกลางกายพวยพุ่งขึ้นมาถึงขีดสุดจนโชติกาแทบจะทนไม่ไหว ไม่สามาร
อ่อย(ไม่)ให้รักแต่อยากได้ไม่หยุด 20
ในที่สุดก็ถึงวันวาเลนไทน์ โชติกาบรรจงแต่งตัวเป็นพิเศษ ทั้งยังลองซื้อแป้งฝุ่นกลิ่นคาราเมลมาลองใช้ด้วย ความพิเศษคือเป็นแป้งที่กินได้ไม่มีอันตราย เธอตั้งใจทาแป้งนี้บาง ๆ ไปทั่วทั้งตัว ทำให้ตัวเธอมีกลิ่นหอมหวานน่าทานเหมือนขนมเมื่อไปถึงบ้านชายหนุ่มเขาก็ออกมาต้อนรับหน้าบ้านด้วยตัวเอง เธอจอดรถเดินตามเขาเข้าไปในบ้าน ยังไม่ทันจะได้เข้าไปข้างในก็ถูกดันตัวชิดกำแพงและกักไว้ในวงแขนแกร่ง“ฉันบอกได้รึยังว่าคืนนี้เธอสวยมาก” คาร์ลโน้มหน้าลงมาจ้องตาหญิงสาว“บอกแล้วค่ะ แต่ฉันชอบได้ยินคุณชมบ่อย ๆ”คาร์ลเหมือนจะขยับเข้ามาใกล้ชิดยิ่งขึ้น เมื่อริมฝีปากของทั้งคู่ใกล้จะแตะกันเขาก็ผละออก เพราะคิดว่าหากจูบเธอตอนนี้คงจะอดใจไม่ไหวแล้วเดี๋ยวจะเลยเถิดไปกันใหญ่ เขายังไม่อยากให้ความสวยของเธอเสียหายไปอย่างรวดเร็ว แต่กลิ่นของเธอวันนี้ช่างหอมหวานยั่วเยินเหลือเกิน“ทำตัวตามสบายนะ”คาร์ลเดินนำหญิงสาวเข้าไปด้านในจนกระทั่งมาถึงห้องครัว กลิ่นหอมของอาหารลอยเตะจมูก โชติกามองสำรวจโดยรอบขณะนั่งลง ซึ่งเธอมักจะเป็นแบบนี้เสมอเวลาไปบ้านคนอื่น เหมือนอย่า
อ่อย(ไม่)ให้รักแต่อยากได้ไม่หยุด 19
เวลาประมาณเที่ยงคืนโชติกาได้รับโทรศัพท์จากยายอีกครั้ง ดูเหมือนท่านเพิ่งจะคิดอะไรได้ และกลายเป็นว่าท่านไม่ได้ดูสุขุมและชิลล์เหมือนที่แสดงออกก่อนหน้า“นี่ชะพลูหนูคิดว่าพ่อคาร์ลเขาจะยอมจ่ายเงินมากขนาดนั้นกับแค่สูตรเค้กบ้าน ๆ ของยายมั้ย” ครั้งนี้เสียงยายเป็นกังวล“หนูว่าถ้าเขาไม่พร้อมจ่ายเขาคงจะไม่พูดออกมาหรอกค่ะ หนูแค่ห่วงเรื่องเดียว ว่าเขาจะไม่ให้ยายใช้สูตรนี้ทำเค้กอีก”“โธ่ยัยหลานบ๊องเอ๊ย! ทำไมยายจะทำไม่ได้เล่า นี่สูตรยายนะ แต่แค่ยายคงจะไม่สามารถทำขายได้ แต่ยายไม่มีปัญหากับเรื่องนี้หรอก ยายขี้เกียจตื่นขึ้นมาอุ่นเตาอบจะแย่แล้ว ทีนี้ยายว่าจะเอาเวลาไปขยายแปลงผักสวนครัวของยายให้มากขึ้น ยายแค่กังวลว่าเขาจะคิดว่ายายเรียกร้องมากเกินไปแล้วจะเปิดก้นหนีน่ะสิ เหมือนเขาจ่ายเงินให้กับช็อกโกแลตตัวเอง เฮ่อ…ไม่รู้ว่าพวกลูกน้องเขาห่วยขนาดไหนที่ทำเค้กโดยใช้ช็อกโกแลตตัวเองออกมาไม่ได้”“นั่นสิคะยาย ฮ่า ๆ ๆ” โชติกาหัวเราะเห็นด้วย“นี่ยายอยากรู้จังว่าเขาจะจ่ายค่าสูตรเค้กคาราเมลของยายเท่าไหร่”&ldqu
อ่อย(ไม่)ให้รักแต่อยากได้ไม่หยุด 18
“ฉันคิดว่าคุณยังไม่พอใจสูตรเค้กที่กำลังจะออกใหม่ของคุณใช่มั้ยคะ”“ใช่” เขาชักอยากจะรู้แล้วสิว่าเธอจะทำอะไร“รอฉันแป๊บนะคะ”โชติกาเดินไปหยิบของที่เคาน์เตอร์ครัวออกมา คาร์ลพอเห็นสิ่งที่วางตรงหน้าสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที“ฉันรู้ค่ะว่าคุณเอียน แต่ก่อนที่คุณจะปฏิเสธ ได้โปรดลองนี่ก่อนค่ะ เผื่อคุณจะมีไอเดียไปปรับใช้” โชติการีบเบรกพร้อมคะยั้นคะยอให้เขาลองชิมเค้กช็อกโกแลตที่เธอตั้งใจทำเพื่อเขามาก“เธอทำเองเหรอ” คาร์ลถามด้วยความประหลาดใจ“ค่ะ”“เธอทำให้ฉันเหรอ”“ก็ใช่สิคะ”“ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะทำเค้กเป็นด้วย”“ฉันจะถือว่าเป็นคำชมนะคะ แต่คุณลองชิมก่อนเถอะค่ะแล้วค่อยชมฉันต่อ” โชติกายิ้มอย่างมั่นใจเธอตัดเค้กเป็นชิ้นแบ่งใส่จานวางตรงหน้าชายหนุ่ม เขาหยิบส้อมมาตัดเป็นชิ้นพอดีคำแล้วตักเข้าปาก วินาทีแรกที่รับรสสัมผัสถึงกับทำตาโต“นี่มัน…ใช่ อร่อยมาก” คาร์ลทั้งทึ่งและประทับใจในฝีมื
อ่อย(ไม่)ให้รักแต่อยากได้ไม่หยุด 4
“การได้วาดภาพถือเป็นการได้ปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างลงในนั้น แต่ผมอยากรู้ว่าคุณได้แรงบันดาลใจมากจากไหน”โชติกาช้อนสายตามองชายหนุ่ม“จากเรื่องทั่วไปที่พบเจอในชีวิตประจำวันบวกกับจินตนาการนิดหน่อย ฉันชอบที่จะเอาสิ่งเหล่านั้นมาเสนอในมุมมองของฉัน อย่างเช่นลองนึกถึงภาพสุนัขสองตัวถูกขังอยู่ด้วยกันในฤดูผสมพัน
อ่อย(ไม่)ให้รักแต่อยากได้ไม่หยุด 3
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณคาร์ล และขอบคุณที่อุตส่าห์ยอมสละเวลาให้ฉันเข้าพบนะคะ”“พอดีผมรู้จักกับอธิการน่ะครับ เชิญนั่งก่อนครับ” ชายหนุ่มผายมือยังเก้าอี้ด้านหน้า“ขอบคุณค่ะ” โชติกาเลื่อนเก้าอีกหน้าโต๊ะทำงานออกนั่ง ส่วนชายหนุ่มเดินอ้อมกลับไปนั่งหลังโต๊ะ“ผมค่อนข้างจะยุ่งมาก ๆ ขอให้คุณอธิบายสั้น ๆ ได้มั
อ่อย(ไม่)ให้รักแต่อยากได้ไม่หยุด 2
“จริง ยิ่งไปกว่านั้นนะ แกรู้มั้ยว่าใครจะได้เป็นคนไปติดต่อเรื่องงานเอกสาร”“อย่าบอกนะว่าเป็นแก”นรียาสะบัดบ๊อบอีกรอบแล้วทำหน้าเชิ่ด “แหงซะ ตอนนั้นฉันอยู่ที่สโมฯ พอดีเลยรีบคว้าโอกาสทองนี้ซะก่อน”“เกลียดแกว่ะ” โชติกาแกล้งค้อนเพื่อนจึงได้รับเสียงหัวเราะตอบ“แล้วแกจะรักฉัน เพราะฉันจะให้แกเป็นคนเอาไปให้เ
อ่อย(ไม่)ให้รักแต่อยากได้ไม่หยุด 1
โชติกาถูกปลุกด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก เธอดึงผ้าห่มคลุมโปงแล้วจะนอนต่อเพราะง่วงมากยังไม่อยากตื่น“ไม่ต้องเลยชะพลู ตื่นได้แล้ว ไม่งั้นจะเข้าเรียนสาย แกคงไม่อยากขาดเรียนคาบอาจารย์สุดหล่อหรอกใช่มั้ย”“สุดหล่อของแกน่ะสิแนน ฉันเฉย ๆ แต่ทำไมแกตื่นเช้าขนาดนี้อะ เพิ่งจะเจ็ดโมง”นรียาเบ้ปากหัวเราะ “โก้ส่งข้อคว
Anda juga akan menyukai
ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว281.1K Dibacaบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.4K Dibacaรวมเรื่องแซ่บ (5) NC20+
Beefy Cat191.4K Dibacaโทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี93.1K DibacaBad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท
Xiaohlinz56 Dibacaตั้งใจมาฆ่า แต่ดันมารัก
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ157 Dibacaที่พักใจชองนายซุปตาร์
DJArtsyStory 47 Dibacaเมื่อฉันกลายมาเป็นนางร้ายที่คุณไม่รัก
NaBee-KP120 Dibaca
