อ่อย(ไม่)ให้รักแต่อยากได้ไม่หยุด

อ่อย(ไม่)ให้รักแต่อยากได้ไม่หยุด

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-02-04
Oleh:  PriyadaTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
24Bab
1.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ครั้งเดียวจบแล้วไม่มีอยู่จริง เพราะดันติดใจรสสาวเวอร์จิ้น เมื่อคิดว่าเรือนร่างที่ตนประทับตราเป็นคนแรกจะถูกชายอื่นทับรอยก็แทบทนไม่ได้ เขาจึงต้องกักเก็บเธอไว้ตลอดไป... โชติกา นักศึกษาสาวใจแตกที่ผิดหวังกับประสบการณ์ครั้งแรกกับเพื่อนรุ่นเดียวกัน ตั้งใจจะชดเชยด้วยการหาหนุ่มมากประสบการณ์มาเปิดซิง ชายหนุ่มวัยทำงานย่อมเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า ระหว่างที่ค้นหาภาพหนุ่มฮอตจากอินเทอร์เน็ต ดันสะดุดตาเข้ากับคาร์ล เฟรเดอริก เจ้าของโรงงานช็อกโกแลตอันดับหนึ่ง คิดเล่น ๆ ว่า แบบเขาเนี่ยแหละที่เธออยากให้เป็นผู้ชายคนแรก แต่คงเป็นได้แค่ความฝัน เขากับเธอเหมือนอยู่คนละโลก อย่างไรก็ตามโชคชะตาก็พาให้ทั้งคู่ได้มาเจอกัน ชายหนุ่มทำให้หญิงสาวสมปรารถนา มันควรจะเป็นครั้งเดียวจบสิ แล้วครั้งที่สอง สาม สี่...ตามมาได้อย่างไร

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

【届け先:汐見ベイレジデンス17号棟1203号室】

【備考:必ず本人が受け取ること。家族への引き渡し不可】

私、高瀬凪紗(たかせ なぎさ)はその一文を、しばらく見つめていた。

【必ず本人が受け取ること】

そこまで念を押して届けたい相手がいるらしい。

黒崎直哉(くろさき なおや)と結婚して6年。

直哉は航海に出るたび、家の鍵を玄関の2段目の引き出しに入れていった。

「凪紗、家のことは任せたからな」

私は義父母の世話をし、各種手続きの書類を揃え、乗組員の家族への連絡も代わりにしてきた。

私にはいつも、「任せた」の一言だけだった。

けれど、別の誰かに送る荷物には、受け取り方まで細かく気を配っている。

私はもう一度、見知らぬ住所を見た。

テーブルの上でスマホが震えた。

直哉からメッセージが届いていた。

【今スエズ運河を抜けたところ。電波が悪い】

私は一言だけ返した。

【そう】

こんなにそっけない返事が来るとは思わなかったのだろう。

少しして、またメッセージが届いた。

【今日は、飯食ったかって聞かないのか?】

私は航海記録の台帳を閉じた。

【食べた?】

返事はすぐに来た。

【食べた】

画面を見ながら、私は小さく笑った。

電波が悪いわりに、こういう返事だけはずいぶん早い。

翌日の午前中、私は汐見ベイレジデンスへ向かった。

汐見市でも指折りの高級オーシャンビュー・レジデンスで、港までは車で10分ほどだった。

入口の警備員に、訪問先を尋ねられた。

私はスマホに保存してあった荷物のリストを見せた。

「17号棟1203号室です。荷物の確認に来ました」

警備員は備考欄を見ると、すぐに態度を改めた。

「少々お待ちください。1203号室の水原さんなら、ちょうどご在宅です」

水原さん。

その名前を、私は頭に刻んだ。

エレベーターで上がっている途中、直哉からビデオ通話がかかってきた。

出なかった。

続けて3回かかってきた。

4回目はメッセージだった。

【どこにいる?】

私は返した。

【買い物】

すぐに返事が来た。

【あまり出歩くなよ。俺がいないと、お前じゃ対処できないことも多いんだから】

エレベーターの扉が開いた。

同時に、17号棟1203号室のドアも開いた。

女はシルクの部屋着をまとい、首にはあの波をモチーフにしたダイヤのネックレスをつけていた。

私を見ると、指先でネックレスに触れた。

「どちらさま?」

「高瀬凪紗です」

彼女の笑みが一瞬止まった。

だが、すぐに元に戻った。

「直哉の奥さんだったんですね」

その言葉には、遠慮も後ろめたさもなかった。

水原澪(みずはら みお)は、私を中へ招き入れた。

リビングには開封済みの宅配箱がいくつか置かれ、フランスから届いた包装紙もまだローテーブルの上に残っていた。

イヤリングとブレスレット、それに小さなカードが目に入った。

カードに書かれていたのは、直哉の字だった。

【海を分かる人にこそ、波は似合う】

直哉と結婚したばかりの頃、彼から航海用の腕時計をもらったことがある。

ベルトが硬く、長くつけていると手首が擦れた。

「船長の妻なんだから、船にちなんだものの一つくらい持ってないとな」

私はそれを6年間つけ続けた。

そして今、彼は別の女に「波」を贈り、その女こそ海を分かっていると言う。

澪が水を一杯、私の前に置いた。

「凪紗さん、荷物を取りに来たんですか?」

私はグラスには触れなかった。

「直哉が私のために買ったものが、ここに届いてるから」

澪は笑った。

「それなら、直哉に聞いたほうがいいんじゃないですか?誰のものかなんて、届け先を見れば分かるでしょう?」

「見たよ」

私はスマホを取り出し、ローテーブルのカードにカメラを向けた。

澪が手を伸ばして遮った。

「そういうことするの、みっともなくないですか?」

私は顔を上げ、彼女を見た。

「既婚者の男からダイヤをもらうのは、みっともなくないんだ?」

澪の表情が冷えた。

「直哉から聞いてますよね?私たち、凪紗さんよりずっと前から知り合いなんです」

私はうなずいた。

「じゃあ6年も順番待ちしてたんだ。大変だったね」

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
24 Bab
บทนำ
เสียงประตูห้องถูกกระแทกปิดโดยแรง ทำให้โชติกาต้องหรี่เสียงทีวีลงเพื่อเงี่ยหูฟังว่าใครเข้ามา คิดว่าจะนอนดูทีวีต่อหรือจะรีบเผ่นดีหากเป็นคนร้ายที่กำลังบุกรุกเข้ามา แต่คิดว่าเธอคิดมากไปเองเพราะตั้งแต่หน้าคอนโดยันประตูหน้าห้องมีระบบการป้องกันอย่างแน่นหนา แล้วเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังกึก ๆ ทำให้เธอรู้ว่าคนที่เข้ามาเป็นใคร“กลับมาแล้วเหรอ แนน?” หญิงสาวตะโกนถามออกไปนอกห้องเพื่อให้มั่นใจว่าเป็นนรียา รูมเมทของเธอจริง ๆ“ยังไม่กลับ!” เสียงตอบกลับยียวนไม่สบอารมณ์“อย่ามากวนสิ” นรียาตะโกนตอบออกไป“เออ...ฉันกลับมาแล้ว” เพื่อนสาวโผล่หน้าที่ประตูห้องนอนก่อนเดินเข้ามาในห้อง“อ้าวทำไมกลับมาเร็วนักล่ะ ไหนว่าไปกับโก้ไง” โชติกาแปลกใจเพราะผิดปกติ ถ้านรียาออกไปกับหนุ่ม ๆ หมายความว่าจะออกไปทั้งคืน ฟ้าไม่สว่างไม่กลับเพราะรายนี้ใช้ชีวิตเต็มที่ แต่ท่าทางที่ทิ้งตัวนอนบนเตียงทำให้พอคาดเดาอะไรได้ “แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ”นรียาทิ้งตัวลงบนเตียง ถอนหายใจ “ห่วยแตก! หมอนั่นนะแก เล้าโลมฉันเป็นชั่วโมงจนฉันมีอารมณ์สุด ๆ แต่เวลาเอาเข้าจริง จิ้มฉันสองทีเสร็จ ยังไม่ทันจะรู้สึกอะไรเลย หงุดหงิดโว้ยยย!”“หูยยยยยเจ็บว่ะ” โชติกาส
Baca selengkapnya
1
โชติกาถูกปลุกด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก เธอดึงผ้าห่มคลุมโปงแล้วจะนอนต่อเพราะง่วงมากยังไม่อยากตื่น“ไม่ต้องเลยชะพลู ตื่นได้แล้ว ไม่งั้นจะเข้าเรียนสาย แกคงไม่อยากขาดเรียนคาบอาจารย์สุดหล่อหรอกใช่มั้ย”“สุดหล่อของแกน่ะสิแนน ฉันเฉย ๆ แต่ทำไมแกตื่นเช้าขนาดนี้อะ เพิ่งจะเจ็ดโมง”นรียาเบ้ปากหัวเราะ “โก้ส่งข้อความมาหาฉันแต่เช้าเลย บอกว่าเมื่อคืนมีความสุขมาก อยากชวนฉันไปเดทอีก”คราวนี้โชติกาหัวเราะบ้าง แล้วลุกไปอาบน้ำแต่ก็ไม่วายบ่น “ขี้เกียจไปเรียนอะ”“งั้นจะโดดมั้ย” นรียาหาแนวร่วมเพราะขี้เกียจเหมือนกัน“ไม่อะ เอาไว้วันอื่นดีกว่า”“ก็แค่นั้น งั้นแกก็รีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว”**********โชติกาคิดว่าตัวเองโชคดีที่วันนี้ตัดสินใจไม่โดดเรียนเพราะอาจารย์มีควิซแบบไม่ได้บอกล่วงหน้า พอหมดคาบสุดท้ายเธอก็คิดจะกลับเลยเพราะวันนี้หนักทุกวิชาแม้จะเรียนแค่ครึ่งเช้า พอเดินออกมาถึงหน้าตึกก็ได้ยินเสียงทัก“จะกลับแล้วเหรอครับชะพลู”โชติกาหันไปมอง เห็นเป็นหนุ่มต่างคณะ เธอไม่รู้จักเขา แต่ก็ไม่ได้สนใจว่าเขารู้จักเธอได้อย่างไร คงเหมือนกับผู้ชายคนอื่นที่เข้าหาเธอ แล้วดูสายตาที่มองมา ไม่ได้จ้องที่หน้า แต่จ้องอยู่ที่หน้าอ
Baca selengkapnya
2
“จริง ยิ่งไปกว่านั้นนะ แกรู้มั้ยว่าใครจะได้เป็นคนไปติดต่อเรื่องงานเอกสาร”“อย่าบอกนะว่าเป็นแก”นรียาสะบัดบ๊อบอีกรอบแล้วทำหน้าเชิ่ด “แหงซะ ตอนนั้นฉันอยู่ที่สโมฯ พอดีเลยรีบคว้าโอกาสทองนี้ซะก่อน”“เกลียดแกว่ะ” โชติกาแกล้งค้อนเพื่อนจึงได้รับเสียงหัวเราะตอบ“แล้วแกจะรักฉัน เพราะฉันจะให้แกเป็นคนเอาไปให้เขาเซ็น พอเซ็นแล้วแกต้องขอเขาถ่ายรูปเอามาลงประชาสัมพันธ์หน้าเว็บมหาลัยด้วย”นรียายื่นเอกสารในมือให้ โชติการับมาอ่านดูคร่าว ๆ“แล้วฉันจะต้องไปให้เขาเซ็นวันไหนอะ”“ตามที่ทางนั้นบอกมาคือเขาว่างแค่วันนี้ตอนห้าโมงเย็น”“อะไรนะ!” โชติกาไม่คิดว่าจะกะทันหันขนาดนี้“เห็นว่าเขากำลังติดพันเรื่องสินค้าตัวใหม่อยู่หรืออะไรเนี่ยแหละ”โชติกาพยักหน้าเข้าใจ นรียาเลยต้องกระตุ้น“วันนี้วันศุกร์ รถติดโคตร ๆ ฉันว่าแกรีบไปตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า เอารถฉันไป” เธอยัดกุญแจรถใส่มือเพื่อน“เดี๋ยว ๆ แล้วฉันจะแต่งตัวยังไงดี” เอาจริงโชติกาก็อดตื่นเต้นไม่ได้ แค่เห็นรูปชายหนุ่มเมื่อคืนใจเธอก็สั่น ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าแค่เห็นก็ชอบ แน่นอนว่าให้ไปเจอเขาด้วยชุดนักศึกษาน่ะเหรอ ไม่มีทางซะหรอก“เชื่อมือฉันได้เลย” ว่าจบนรียาก็จูงมือเพื่อ
Baca selengkapnya
3
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณคาร์ล และขอบคุณที่อุตส่าห์ยอมสละเวลาให้ฉันเข้าพบนะคะ”“พอดีผมรู้จักกับอธิการน่ะครับ เชิญนั่งก่อนครับ” ชายหนุ่มผายมือยังเก้าอี้ด้านหน้า“ขอบคุณค่ะ” โชติกาเลื่อนเก้าอีกหน้าโต๊ะทำงานออกนั่ง ส่วนชายหนุ่มเดินอ้อมกลับไปนั่งหลังโต๊ะ“ผมค่อนข้างจะยุ่งมาก ๆ ขอให้คุณอธิบายสั้น ๆ ได้มั้ยครับ” คาร์ลเอ่ยเข้าประเด็น“ค่ะ ฉันเข้าใจได้” โชติกาตอบแต่แกล้งไอหนัก ๆ หลาย ๆ ที หวังว่าชายหนุ่มจะสังเกตเห็น“คุณต้องการดื่มอะไรมั้ยครับ”เยส!อย่างน้อยเขาก็แสดงให้เห็นว่ามีน้ำใจซึ่งเป็นข้อดี“ตอนนี้ขอเป็นน้ำผลไม้อะไรก็ได้ค่ะแต่ฉันชอบดื่มไวน์มากกว่า”“ไวน์เหรอครับ” คาร์ลชะงักไปครู่หนึ่งแล้วมองหญิงสาว“ขอโทษค่ะ พอดีฉันเวียนหัวที่ต้องฝ่ารถติดมาน่ะค่ะ”“อ้อครับ” คาร์ลพยักหน้ายิ้ม แล้วต่อสายหาผู้ช่วยด้านนอก เอ่ยชื่ออะไรสักอย่างน่าจะเป็นไวน์ฝรั่งเศส พอวางสายก็ถามหญิงสาว “เป็นไงครับ”“ขอบคุณค่ะ” โชติกายิ้มรับ ไม่รู้หรอกว่าไวน์อะไรเพราะปกติก็แค่ดื่ม ไม่ได้เสียเวลามาวิเคราะห์ชื่นชมรสชาติ จากนั้นก็เริ่มทำตัวเป็นการเป็นงานไม่ให้เขาจับได้ว่าเธอมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง “รบกวนคุณช่วยอ่านเอกสารนี่หน่อยค่ะ
Baca selengkapnya
4
“การได้วาดภาพถือเป็นการได้ปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างลงในนั้น แต่ผมอยากรู้ว่าคุณได้แรงบันดาลใจมากจากไหน”โชติกาช้อนสายตามองชายหนุ่ม“จากเรื่องทั่วไปที่พบเจอในชีวิตประจำวันบวกกับจินตนาการนิดหน่อย ฉันชอบที่จะเอาสิ่งเหล่านั้นมาเสนอในมุมมองของฉัน อย่างเช่นลองนึกถึงภาพสุนัขสองตัวถูกขังอยู่ด้วยกันในฤดูผสมพันธุ์เป็นไงคะ”“อืม เป็นภาพที่ชัดเจนมาก” ชายหนุ่มพยักหน้าเมื่อเข้าสู่บทสนทนาเช่นนี้ บรรยากาศในห้องจากที่เคยราบเรียบผ่อนคลายเปลี่ยนมาเป็นเข้มข้นหนาหนัก สายตาที่ชายหนุ่มใช้มองหญิงสาวคล้ายมีเปลวเพลิงอยู่ในนั้น กวาดโลมเลียประเมินสิ่งที่สะดุดตาที่สุดบนตัวหญิงสาวโชติกาบังคับตัวเองให้อยู่นิ่งไม่บิดไปมาเพราะรู้สึกเสียวซ่านวูบโหวงท้องน้อยเมื่อถูกสายตามคมจ้องมอง รู้ว่าดึงความสนใจของซีอีโอหนุ่มได้สำเร็จ แต่ถ้าเทียบกันเธอไม่ใช่คู่ต่อกรของเขาเลยแม้แต่น้อยคาร์ลกำลังจะพูดบางอย่างแต่ถูกขัดจังหวะโดยเลขาฯ ที่นำไวน์เข้ามาเสิร์ฟ รู้สึกหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะแต่ไม่ได้ตำหนิติเตียนอะไร เขาไม่ใช่คนที่ไม่พอใจอะไรก็ไปลงกับลูกน้อง“ขอบคุณค่ะ” โชติกากล่าวยิ้มให้เลขาฯ ชายหนุ่ม“คุณเบญครับ ผมกำลังคุยเรื่องสำคัญอยู่ อย่า
Baca selengkapnya
5
“ทำไมล่ะ” เขาถามโดยที่ยังก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่“ฉันแค่อยากรู้น่ะค่ะ ฉันว่าน่าสนใจ ฉันชอบกินช็อกโกแลตมาก”คราวนี้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ยืดตัวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดูเหมือนเหนื่อยหน่ายกับคำถามแบบนี้ แต่นั่นทำให้โชติการู้ว่าตัวเองสำเร็จไปอีกหนึ่งขั้น เธอฟังเขาเริ่มตอบคำถามเหมือนกับบทสัมภาษณ์ที่เคยอ่านจากโซเชียลมีเดีย คิดว่าเขาคงตอบคำถามแบบนี้มาเป็นร้อยรอบ ระหว่างนั้นเธอก็ยกไวน์ขึ้นจิบ มองริมฝีปากหยักได้รูปที่ขยับตามการพูดจนเคลิ้ม เผลอจินตนาการว่าถูกริมฝีปากนี้รุกเร้าไปทั่วร่างผมชายหนุ่มเป็นสีน้ำตาลเข้ม ตัดรองทรงสูง แต่ไม่ได้ใส่เจลให้ลุคเป็นธรรมชาติ ขับให้ใบหน้าคมดูหล่อน่าหลงใหลสะกดตาคนมอง โชติกามารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มือใหญ่ยกขึ้นเสยผมคาร์ลหยุดพูด โน้มตัวมาข้างหน้า มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์มองหญิงสาว“น่าสนใจจังค่ะ” โชติกาไม่รู้จะพูดอะไร สิ่งที่เขาพูดไม่เข้าหัวเลยแม้แต่น้อย เพราะมัวแต่เคลิ้มมองเขาอยู่“เหรอครับ” คาร์ลจ้องหญิงสาวด้วยสายตารู้ทัน วางปากกาลงบนโต๊ะ “คุณได้ยินสิ่งที่ผมพูดด้วยเหรอ ผมเห็นคุณเอาแต่เหม่อจ้องผม”แค่ก ๆ ๆ โชติกาสำลักไวน์ที่กำลังจิบอยู่จนชายหนุ่มรีบลุกขึ้นมาช่วย
Baca selengkapnya
6
คาร์ลไม่สนใจหน้าตากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของหญิงสาว เขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ โดยไม่จำเป็นต้องรักษาความเป็นทางการอีกต่อไป“สรุปว่าเธออยากเสียตัวให้ฉันงั้นเหรอ”“เอ่อ…ฉันขอโทษค่ะ ฉันพลาดไปแล้ว ฉันไม่ได้คิดให้ดีก่อนที่จะทำ น่าอายจริง ๆ ขอร้อง คุณอย่างเปลี่ยนใจเพราะการกระทำโง่ ๆ ของฉันเลยนะคะ”“ไม่ต้องพูดแล้ว!” ชายหนุ่มขึ้นเสียงโชติกาหุบปากฉับ หวาดกลัวไม่สู้หน้าชายหนุ่ม “ค่ะ ถ้างั้นฉะ…ฉันขอตัวก่อนนะคะ”เธอรีบจ้ำอ้าวไปที่ประตู ทั้งเกรงกลัวและอับอาย แต่ชายหนุ่มไวกว่า รีบตามมาแล้วดันร่างเธอแนบประตูก่อนที่เธอจะเปิดมันออก“ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปง่าย ๆ แบบนี้หรอก” เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหู ลมหายใจร้อนผ่าวทำให้โชติกาขนลุกเกรียว“ขอร้องละค่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ” หัวใจหญิงสาวเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก“ไม่!” เสียงชายหนุ่มแหบพร่า ลมหายใจเริ่มติดขัด กำลังมีอารมณ์ “รอฉันเสร็จเรื่องกับเธอก่อน เธออยากให้ฉันเป็นคนแรกไม่ใช่เหรอ ถ้าฉันไม่เข้าใจผิดถึงสาเหตุที่เธอมายั่วฉันที่นี่”“คุณไม่ได้โมโหฉันอยู่เหรอคะ” ดวงตาดำขลับจ้องคนตัวสูงด้วยสายตาสับสน“หายแล้ว”ใช่ ความโมโหเขาหายเป็นปลิดทิ้งตั้งแต่ตอนได้ยินคำว่าเวอร์จิ้
Baca selengkapnya
7
พั่บ พั่บ พั่บ!“แบบนี้ชอบมั้ย”“ค่ะ ๆ ฉันชอบบบ ซี้ดดดดสสส์”“อ่า…ดีมาก ต้องอย่างนี้สิ”พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ!คาร์ลซอยบั้นเอวไม่ยั้ง ถูกใจมากที่หญิงสาวไม่แสดงอาการสะดีดสะดิ้งน่ารำคาญอย่างพวกสาวพรหมจรรย์คนอื่น เธอพร้อมรับเขาได้ทุกท่า ซอยไปได้สักพักเขาก็จับขาเรียวสองข้างยกขึ้นพาดบ่า ท่านี้ทำให้แก่นกายร้อนสามารถเข้าไปสำรวจโพรงสวาทสาวได้ลึกกว่าเดิม เพิ่มความเสียวเป็นเท่าตัว เขาชักแก่นกายเข้าสุดออกสุดกระแทกใส่แรง ๆ ไม่ยั้งทำเอาเสียงหวานครางไม่เป็นภาษา ร่างเล็กตัวโยกสั่นคลอนไม่เป็นตัวของตัวเองอีกต่อไป ตอนนี้เธอตกอยู่ภายใต้การควบคุมของร่างใหญ่โดยสมบูรณ์“โอ้…เสียววววว อ๊า....มะไม่ไหวแล้ว เสียวววว ซี้ดดดดด อ๊างงงงงง”โชติกากรีดร้องลั่น ตัวกระตุกเกร็งเมื่อพานพบกับความสุขสมอย่างรุนแรงชนิดที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนรูสวาทปลดปล่อยน้ำหวานอาบรดท่อนเนื้อยักษ์ที่ยังคงสอดเข้าออก คาร์ลเร่งจังหวะสับสะโพกใส่อัดแก่นกายใส่รูรักที่ของหญิงสาวที่นอนหอบหายใจกระเส่า ภายในของเธอตอนนี้ให้ความรู้ส
Baca selengkapnya
8
โชติกาประคองขาที่กำลังสั่นเดินกลับมาที่รถ หัวใจเต้นแรงสูบฉีดเลือดอย่างต่อเนื่อง ไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องปกติหลังจากการมีเซ็กซ์ของจริงหรือไม่ กลางหว่างขาก็รู้สึกแปลก ๆ เหมือนรูรักเหยียดขยายและยังมีแก่นกายชายหนุ่มฝังตัวอยู่ มันวูบโหวงบอกไม่ถูกเธอเมินความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนรีบจ้ำเร็ว ๆ ไม่สบตาใคร หวาดระแวงไปหมดว่าคนอื่นจะรู้ว่าเธอไปทำอะไรมา เมื่อขึ้นรถมาแล้วก็พ่นลมหายใจออกยาว นั่งนิ่งอยู่สักพักริมฝีปากจึงค่อยแย้มยิ้มสำเร็จ!!! ********** เพียงแค่โชติกาเปิดประตูเข้าห้อง นรียาก็รีบกระโดดเข้าใส่พร้อมกับลากเข้ามานั่งที่โซฟาอย่างรวดเร็ว“ไหน ๆ เล่ามาซิ เป็นไง สำเร็จมั้ยแก เอ…แต่ดูหน้าแกแล้วคงเยสใช่มะ” นรียายิ้มกริ่มรู้ทัน“อืม” โชติกาพยักหน้ายิ้ม“เหลามาให้หมดเดี๋ยวนี้เลย” ถามเสียงตื่นเต้นอยากรู้เต็มที่“เขาอุ้มฉันไปที่โต๊ะทำงาน ใส่กุญแจมือ ของเขาใหญ่มากเลยแก ทำเอาฉันทั้งจุกทั้งเจ็บ แล้วก็นี่…”โชติกาควานมือในกระเป๋าแล้วหยิบของออกมาโชว์&ldqu
Baca selengkapnya
9
เช้าวันเสาร์ที่คิดว่าอยากจะนั่งเล่นพักผ่อนหย่อนใจที่สนามหญ้าหน้าบ้านอย่างเงียบสงบเป็นอันต้องมีเหตุให้หงุดหงิดเพราะเสียงหึ่ง ๆ ของเครื่องตัดหญ้าจากบ้านข้าง ๆ คาร์ลเดินกลับเข้าบ้าน พอดีกับเสียงกริ่งประตูดังขึ้น ใบหน้าที่เห็นผ่านหน้าจอระบบรักษาความปลอดภัยยิ่งทำให้เช้าสดใสเป็นอันต้องเหม็นบูดกว่าเดิมหญิงสาวลูกครึ่งใบหน้าออกไปทางตะวันตกในชุดเดรสรัดรูปสีน้ำเงิน สั้นจนไม่เหลืออะไรให้จินตนาการกำลังยืนพิงประตู จ้องมองผ่านกล้องหน้าประตู เธอเป็นนางแบบยอมรับว่าสวยหุ่นดีมากแถมแต่งตัวเซ็กซี่ขนาดนี้แต่เขาไม่รู้สึกอะไรเลย ผิดกับแม่นักศึกษาโชติกาที่แค่เห็นหน้าอกอวบนั่นก็ทำให้เขาน้ำลายหก แค่นึกถึงไอ้สิ่งที่อยู่ในเป้ากางเกงก็แข็งตุงขึ้นมาทันที“คุณรู้นี่ว่าผมไม่ชอบให้ใครมาหาโดยไม่บอกก่อน” คาร์ลบอกน้ำเสียงติดรำคาญเมื่อเดินไปถึงหน้าประตูบ้าน ไม่คิดรักษาน้ำใจแม้แต่น้อย ตอนแรกคิดจะปล่อยให้หล่อนรออยู่หน้าบ้านด้วยซ้ำหญิงสาวแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองขณะเดินนวยนาดเข้าบ้าน คิดว่าทำท่าทางแบบเด็กไร้เดียงสาแล้วดูน่ารักโดยไม่รู้ว่าเจ้าของบ้านกลับมองว่าน่ารำคาญมากกว่า“
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status