บทที่ 1 คนงานคนใหม่ 4

          “เร่งอีกสาวน้อย”

          น้ำผึ้งเป็นคนเรียนรู้ได้เร็วทีเดียว แต่ก็ใสซื่อยอมทำตามความการชักนำของเขาง่าย ๆ หลอกง่ายจริงเด็กสมัยนี้

          สิงห์คำเริ่มใกล้จุดแตกดับเมื่อมือคู่น้อยเริ่มขยับมากขึ้น มากขึ้น จวนเจียนจะทนไม่ไหว

          “อ่า...”

          สิงห์คำร้องคราง เมื่อคว้าจุดสุขสมพร้อมกับปล่อยความเครียดเคร่ง น้ำขุ่นจำนวนมากพุ่งจนเปื้อนมือทั้งสองข้าง และตามแขน มันออกมาจากเจ้าเนื้อของพ่อเลี้ยง

          “อะไรเหรอคะ ทำไมมันเปื้อนหนูผึ้ง” น้ำผึ้งถามพาซื่อ

          สิงห์คำส่ายหน้า หยิบทิชชูดึงสองสามแผ่นมาซับเบา ๆตามมือลามมาถึงแขนเบา ๆ ใสซื่อเหลือเกิน

          “เธอไม่ต้องสงสัยหรอก แค่อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครก็พอ เก็บไว้แค่กับเราสองคนพอเข้าใจไหม” สั่งพร้อมกับโยกศีรษะของเด็กสาวอย่างน่าเอ็นดู

          พ่อเลี้ยงสิงห์คำไม่ได้โหดร้าย ใจร้ายอย่างที่ทุกคนว่า 

          “ความลับแค่หนูผึ้งกับพ่อเลี้ยงเหรอคะ” หญิงสาวถามอีกรอบ

          “ใช่ เธอกลับไปได้แล้ว” แค่นี้มันก็น่าอายมากเกินไป มีสาวน้อยแสนสวยเข้ามาในบ้าน แต่เพราะความใคร่ทำให้เขาทำอะไรบ้า ๆเช่นนี้

          “จะให้หนูผึ้งกลับไปเหรอคะ แต่หนูผึ้งอยากดูแลคุณ เมื่อกี้พ่อเลี้ยงยังหน้าเครียดอยู่เลย ให้หนูผึ้งทำแบบเมื่อกี้ก็ได้” น้ำผึ้งอาสา

          แต่พ่อเลี้ยงสิงห์คำอยากจะบ้าตาย เด็กสาวมาจากไหนเนี่ย ช่างไม่รู้จักอะไรเลยหรือไง เด็กสมัยนี้โตมากับเทคโนโลยี ย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าเหตุการณ์เมื่อครู่คืออะไร 

          “อย่าถามมากได้ไหม ฉันบอกให้กลับก็กลับ และห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร อ้อ...อีกอย่างห้ามมาที่นี่อีก ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน” พ่อเลี้ยงออกคำสั่งรัวเป็นชุด ๆ

          “เยอะจัง หนูผึ้งตามไม่ทันค่ะ”  เด็กสาวส่ายหน้า

          สิงห์คำเอื้อมมือไปหยิบรีโมตปิดภาพหน้าจอที่ล่อตาล่อใจสาวน้อยขี้สงสัยเหลือเกิน 

          “แค่ตามที่ฉันบอกอย่าบอกเรื่องนี้กับใครเข้าใจไหม เดี๋ยวฉันจะให้กินขนม” พ่อเลี้ยงลองใช้วิธีเด็ก ๆ หลอกหญิงสาวให้หลงเชื่อ

          “ขนมเหรอคะ กำลังหิวอยู่พอดีเลย” น้ำผึ้งลูบท้องเรียบ ๆ ของตนเป็นการยืนยัน

          สิงห์คำกลั้วหัวเราะ เดินไปหยิบขนมไทยในตู้เย็นที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวาน พ่อเลี้ยงหนุ่มลองชิมก่อนหนึ่งชิ้น มันยังทานได้ปกติก็นำไปให้สาวน้อย

          พออาหารมาวางตรงหน้า น้ำผึ้งก็หยิบมาทานทันที

          “อร่อยจัง พ่อเลี้ยงใจดีสุด ๆ”  หญิงสาวชิมปุ๊บก็ยกนิ้วให้พ่อเลี้ยงสุดหล่อทันที เขาทั้งใจดี แถมหล่ออีกต่างหาก  เธอชักจะชอบพ่อเลี้ยงซะแล้วสิ เด็กสาวคิดในใจพร้อมยิ้มกรุ้มกริ่มคนเดียว

          พ่อเลี้ยงสิงห์คำมองน้ำผึ้งลูกสาวของคนงานในไร่อย่างครุ่นคิด

          นมโตเท่าส้มโอ ๆ  ไม่รู้ สมหมายกับแก้วใจปล่อยเด็กสาวมาเล่นซนแถวนี่ทำไม เขาไม่สามารถละสายตาจากนมกลมๆ คู่นั่นที่อยู่ในเสื้อยืดตัวบางจนมองเห็นชุดชั้นใน สายตาคมกริบมองต่ำลงมามองขาขาว ๆ กางเกงขาสั้นก็แทบจะปกปิดอะไรไม่มิด

          “ยั่วเก่งจังเลยนะ เด็กน้อย” สิงห์คำครางพร่าอย่างเผลอไผล

          “มีอะไรเหรอคะ” น้ำผึ้งเลิกคิ้วมองพ่อเลี้ยงสิงห์คำ

          “รีบกิน แล้วกลับไปบ้านของเธอซะ” ชายหนุ่มสะบัดความคิดไม่ได้ออกจากหัว นี่มันเด็กเขาไม่ต้องการให้หญิงสาวกลายมาเป็นสาวน้อยบำเรอความใคร่ของเขา

          “ค่ะ” น้ำผึ้งพยักหน้าอย่างว่าง่าย โดยไม่คิดอะไร... แต่ความรู้สึกที่ได้กับไปพร้อมความอิ่มเอมหัวใจ และพ่อเลี้ยงสุดหล่อก็เข้าไปในหัวใจของเด็กสาวเรียบร้อย