บทที่ 2 น้ำผึ้งแสนซน 1

         น้ำผึ้งมาทำงานความสะอาดบ้านคุณนายบัวเช่นเดิม  วันนี้เธอรีบทำความสะอาดเป็นพิเศษเพราะอยากจะทำความสะอาดบ้านของพ่อเลี้ยงสิงห์คำบ้าง เพราะพ่อเลี้ยงสุดหล่อของเธออุตส่าห์เอาขนมมาให้ทานเมื่อวาน คิดแล้วน้ำผึ้งก็อยากทานอีกจัง

          “อ้าว หนูผึ้งวันนี้เสร็จแล้วจัง พอดีว่าป้าอยากจะให้หนูเอาปิ่นโตไปให้พ่อเลี้ยงสิงห์ที่ท้ายไร่หน่อยได้ไหม” คุณนายบัวเดินมาหาหญิงสาวที่กำลังกวาดพื้นพร้อมกับปิ่นโต

          “พ่อเลี้ยงไม่อยู่บ้านเหรอคะ” น้ำผึ้งถาม วันนี้พ่อเลี้ยงไม่อยู่อดกินขนมอีกแล้ว แต่ไม่เป็นไรไปหาพ่อเลี้ยงที่ท้ายไร่ก็ดีเหมือนกัน

          “ไม่รู้หรอกจ้ะ รายนั่นนะบ้างานเป็นที่หนึ่ง ป้าก็บอกให้หาเมียสักคนก็ไม่เชื่อ” คุณนายบัวแซวบุตรชายขำ ๆ คนมองได้แต่ทำตาปริบ ๆ  รับปิ่นโตมาไว้ในมือ ว่าแล้วน้ำผึ้งก็หิวเหมือนกันอยากทานบ้างจัง รอให้พ่อเลี้ยงทานเสร็จก่อนดีกว่าแล้วเธอค่อยทานทีหลัง

          “งั้นหนูผึ้งปั่นจักรยานไปให้พ่อเลี้ยงสิงห์คำที่ท้ายไร่แล้วนะคะ”

          น้ำผึ้งรับมาพร้อมกับบอก

          “จ้า”

          หญิงสาวเดินฮัมเพลงตรงดิ่งไปที่จอดรถจักรยานของเธอทันที จากนั้นก็รีบปั่นตามเส้นทางไปหาชายหนุ่มที่ท้ายไร่ เส้นทางเป็นทางไม่กว้างเท่าไหร่ แต่รถกระบะสามารถผ่านได้ 

          น้ำผึ้งยิ้มกว้างเมื่อเห็นบุคคลที่เธอมองหา เขากำลังเก็บผลส้มกับคนงานคนอื่น ๆ หญิงสาวยิ้มกริ่มตรงดิ่งไปหาเจ้าของไร่ โดยหนุ่ม ๆในไร่ก็มองตามัน เมื่อเห็นเด็กสาวอยู่ในชุดแนบเนื้อ วันนี้หญิงสาวใส่เสื้อกล้ามและผ้าคลุมปิดไหล่กางเกงตัวเล็กจิ๋วโชว์ลำขาเรียว ๆเช่นเดิม น้ำผึ้งคิดว่าการแต่งตัวแบบนี้มันสบายตัวเพราะเธอเป็นคนขี้ร้อน

          “มาทำไม”

          คำถามแรกที่พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยถาม

          “คุณนายบัวบอกให้เอาปิ่นโตมาให้พ่อเลี้ยงค่ะ” น้ำผึ้งตอบ

          “วางไว้ตรงขอนไม้นั่นแล้วก็ไปได้แล้ว” สิงห์คำออกปากไล่ เห็นหญิงสาวแล้วมันหงุดหงิดยังไงก็ไม่รู้ ยิ่งนมโต ๆขยับไหวตามจังหวะการเดินของเด็กสาวเขายิ่งอารมณ์เสีย แบบนี้คนงานคนอื่นคงมองกันไม่วางตาน่ะสิ เห็นแล้วมันหงุดหงิดฉิบหาย...

          “ไม่ทานเหรอคะ”

          “ฉันจะทานไม่ทานมันก็ไม่เกี่ยวกับเธอ ไปได้แล้ว” สิงห์คำออกปากไล่อีกหน

          “แต่หนูผึ้งยังไม่ทานแล้วนะคะ” น้ำผึ้งมองพลางมองปิ่นโตตาเป็นประกาย

          สิงห์คำรู้ทันทีว่าเด็กสาวต้องการอะไร

          “เธอรอทานกับฉันใช่ไหม”