บทนำ 4

        รุ่งเช้าแก้วใจ และสมหมายแปลกใจที่ไม่เห็นลูกสาวอยู่ในห้อง ปกติน้ำผึ้งไม่ได้เป็นเด็กดื้อหรือไปเที่ยวซนที่ไหน เธอและสามีเป็นคนงานในไร่ของสิงห์คำมาได้หลายปีแล้ว แต่น้ำผึ้งลูกสาวเพียงคนเดียวเพิ่งจบการศึกษาแค่มัธยมศึกษาปีที่หกย้ายมาอยู่ที่นี่เพียงแค่เดือนเดียว เมื่อก่อนน้ำผึ้งอาศัยอยู่กับยายจันทร์ แม่ของเธอเสียชีวิตด้วยโรคชราเมื่อปีกลาย น้ำผึ้งต้องมาอยู่กับพ่อแม่อย่างเลี่ยงไม่ได้ ปกติแก้วใจและสมหมายจะรวบรวมเงินส่งไปยายจันทร์ทุกเดือนเพื่อเป็นค่าการศึกษาและค่าใช้จ่ายภายในบ้านให้น้ำผึ้ง

          น้ำผึ้งเป็นเด็กที่เรียนได้ปานกลาง ไม่ได้เก่งอะไร เธออยากให้บุตรสาวเรียนต่อวิชาชีพแต่เจ้าตัวดีกลับปฏิเสธเพราะอยากจะหาเงินช่วยพ่อแม่

          “พ่อ ลูกเราไปไหน ในห้องก็ไม่มี” แก้วใจถามสามีที่กำลังขัดรองเท้าอยู่

          สมหมายยิ้มน้อย ๆ เพราะคิดว่าน้ำผึ้งชอบเที่ยวเล่นสนุกตามอารมณ์อยู่แล้ว อีกหน่อยคงจะกลับบ้าน

          “สงสัยไปเล่นกับคุณนายบัวมั้ง เพราะเห็นเข้ากันดีมาก ๆ ลูกเราเนี่ยมันขี้อ้อนไปอยู่ไหนใครก็รัก” สมหมายกลั้วหัวเราะบอกภรรยา

          “แบบนั้นก็แย่นะซิ ยายผึ้งยิ่งใสซื่ออยู่ด้วย เผื่อไปทำอะไรให้คุณนายหรือพ่อเลี้ยงไม่สบายใจ เดี๋ยวเราจะโดนไล่ออกกันพอดี”  แก้วใจนึกเป็นห่วงในความซุกซนของน้ำผึ้งกลัวจะทำให้คนอื่นเดือดร้อน

          “อ้าวนั่น แล้วแม่จะไปไหน” สมหมายร้องเรียกภรรยา

          “ก็ไปตามยายหนูตัวแสบของเราน่ะสิพ่อ” 

          แก้วใจรีบเดิน ๆ ไปบ้านของคุณนายบัวที่อยู่ห่างจากบ้านคนงานท้ายสวนประมาณหกร้อยเมตรได้ สมหมายไม่รอช้าเช่นกัน เดินตามภรรยาไปติด ๆเพราะเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าลูกสาวตัวดีไปก่อเรื่องที่ไหนเอาไว้อีก

          “อ้าวมาแต่เช้าเชียว มีอะไรกันเหรอแก้วใจ สมหมาย” คุณนายบัวที่ตื่นเช้ามารดน้ำต้นไม้เอ่ยทักทายลูกน้องที่พากันเดินมาด้วยหน้าตาตื่น

          “ยายหนูมาบ้านคุณนายหรือเปล่าครับ” สมหมายเอ่ยถามเจ้านาย

          “ก็มาเมื่อวาน แต่ฉันก็ให้หนูผึ้งไปทำความสะอาดบ้านของสิงห์น่ะ มีอะไรเหรอสมหมาย” คุณนายบัวตอบก็ต้องอมยิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้ารูปไข่ แก้มป่อง ๆกำลังออดอ้อนอยากจะช่วยงานหล่อน จนอาสาทำความสะอาดในบ้านเสร็จก็อยากไปทำอีกหลังที่เจ้าของหน้าดุเสียเหลือเกิน

          “ก็ยายหนูยังไม่กลับมาตั้งแต่เมื่อวานเลยค่ะคุณนาย ไม่รู้ว่าไปเล่นซนที่ไหน” แก้วใจเริ่มใจไม่ได้

          “อ้าว ! แล้วหนูผึ้งจะไปไหนได้ล่ะ สมหมาย แก้วใจงั้นตามฉันไปที่บ้านของสิงห์คำ” คุณนายบัวก็เริ่มใจหายเช่นกันเพราะ สิงห์ไม่ค่อยชอบน้ำผึ้งตั้งแต่วันแรก ตอนนี้คงไม่ถูกทารุณกรรมหรอกนะ หล่อนก็ยิ่งเดาใจลูกชายไม่ได้อยู่ช่วงนี้สิงห์คำอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆทำราวกับจะเข้าวัยทองเสียแล้ว

          สองสามีภรรยาพยักหน้ารีบเดินตามคุณนายบัวไปบ้านอีกหลังที่อยู่ห่างออกไปประมาณสองร้อยเมตร บ้านที่ทุกคนไม่อยากจะเข้าใกล้เท่าไหร่นอกจากลูกน้องคนสนิทเท่านั้น แต่ยายหนู หรือ น้ำผึ้งกลับไปเล่นซนที่นั่น คนเป็นพ่อเป็นแม่ก็เริ่มทำใจไม่ได้

          เมื่อมาถึงบ้านหลังกะทัดรัดน่าอยู่เลยทีเดียวก็พบกับความเงียบ ราวกับไม่มีคนอยู่อาศัย

          คุณนายบัวตัดสินใจร้องเรียกบุตรชาย แต่ก็ไร้การตอบรับใด ๆทั้งสิ้น หล่อนจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปในบ้านที่ไม่ได้ล็อก เดินดูรอบ ๆบ้านก็ไม่พบอะไร

          สองสามีภรรยาก็เดินตามเจ้านายเข้าไป

          เหลือห้องสุดท้ายแล้วสินะ คุณนายบัวสูดลมหายใจเข้าปอด หมุนลูกบิดประตูอย่างช้า ๆ สายตาทั้งสามคู่กวาดมอบรอบแล้วกลับไปโฟกัสบนเตียงนอนที่มีคนที่ตนตามหานอนอยู่ในอ้อมแขนของสิงห์คำ

          “ยายหนู!” แก้วใจและสมหมายอุทานขึ้นพร้อมกัน

          “สิงห์!” คุณนายบัวยกมือขึ้นทาบหน้าอกภาพตรงหน้าคือบุตรชายของตนกำลังกอดลูกสาวของคนงานในไร่

          น้ำผึ้งงัวเงียเมื่อเริ่มรับรู้ว่ามีเสียงเอะอะโวยวายรบกวนการพักผ่อนของตน ดวงตากลมโตปรือขึ้นช้า ๆมองคนที่นอนบนเตียงกับเธอ หญิงสาวแทบอยากจะหวีดร้องเมื่อผู้ชายที่นอนเคียงข้างกายคือ พ่อเลี้ยงสิงห์คำ เรื่องทั้งหมดมันไม่ได้เป็นเพียงความฝัน ยิ่งไปกว่านั้นเธอหันมองคนที่อยู่หน้าประตูก็ต้องร้องอุทานออกมาเสียงดัง

          “พ่อจ๋า แม่จ๋า”