ep5 บาดเจ็บหนัก

"ของครบไหมเนี่ย"

ใบหน้าหวานบูดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิดกวาดสายตามองข้าวของที่เพิ่งซื้อออกมาจากร้านสะดวกซื้อเมื่อไม่กี่นาทีมานี้ เพราะเธอรู้สึกปวดหน่วงท้องน้อยเหมือนจะเป็นวันนั้นของเดือนข้าวแป้งจึงเพิ่งจำได้ว่าของใช้จำเป็นสำหรับตัวเองมันหมดตั้งแต่เดือนก่อน เพราะมีเรื่องยุ่งวุ่นวายมากมายจึงลืมซื้อติดห้องไว้โดยปกติแล้วมันจะไม่เคยขาดเลยเธอจึงต้องลงมาซื้อกันไว้ก่อน

นิ้วเรียวสวยเขี่ยข้าวของในถุงพลาสติกที่มีทั้งขนมขบเคี้ยวและของทานเล่นจุกจิกและผ้าอนามัย หัวคิ้วมนขมวดเข้าหากันเนื่องด้วยอารมณ์ที่เริ่มไม่คงที่เพราะฮอร์โมนเปลี่ยนแปลง พอเห็นว่าซื้อของที่ต้องการมาครบแล้วจึงเงยหน้ากลับขึ้นมาเดินกลับขึ้นห้องที่อยู่ถัดไปจากล็อกนี้อีกสามถึงสี่ล็อก

เพล้ง!

เสียงบางอย่างแตกเสียงดังกังวานทำข้าวแป้งที่กำลังเดินทอดน่องกลับห้องพักสะดุ้งสองเท้าหยุดชะงัก ดวงตากลมค่อยๆ หันกลับมายังซอกเล็กๆ แหล่งกำเนิดเสียงดังเมื่อครู่ แต่เพราะมันเป็นช่วงเวลาเย็นและข้างในมันค่อนข้างมืดมากเธอจึงไม่สามารถมองเห็นอะไรได้

"แมวจรเหรอ"

เสียงหวานถามตัวเองเบาๆ หันกลับมาแล้วเลิกที่จะสนใจเจ้าของเสียงนั้น ซอกเล็กขนาดนั้นหากไม่ใช่แมวก็คงจะเป็นหนูหรือสัตว์เล็กที่สามารถเข้าไปได้แน่ 

ในขณะที่เท้าเล็กกำลังจะก้าวเดินต่อไปอีกครั้งก็เกิดได้ยินเสียงดังออกมาจากซอกเล็กนั่นอีก คราวนี้มันไม่ใช่เสียงของตกแตกแต่เป็น...

"ช.. ช่วย..."

เสียงคน

อึก!

เสียงคนงั้นเหรอ คนบ้าอะไรจะเข้าไปอยู่ในนั้นได้กัน หรือว่าจะเป็น... 

"ผ.. ผีเหรอ"

ข้าวแป้งขนลุกซู่ไปทั้งตัวรู้สึกได้ว่ารอบกายมันเย็นวูบขึ้นมาเพียงนึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ไม่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่า มือเรียวยกขึ้นมาลูบแขนอีกข้างที่โผล่พ้นขอบแขนเสื้อสั้นเบาๆ หันซ้ายหันขวามองดูว่ามีใครที่ได้ยินเสียงนั้นเหมือนเธอไหม แต่ผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็เหมือนปกติไม่มีใครได้ยินเสียงนั้นเลยมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น

ไม่รีรอให้เจ้าของเสียงเย็นยะเยือกสั่นเบาได้เอ่ยออกมาอีกสองเท้าก็รีบย่ำเดินทันที แต่พอก้าวได้เพียงครึ่งก้าวเท่านั้นก็ต้องหยุดชะงักอีกครั้งเพราะว่า...

มีมือเปื้อนเลือดยื่นออกมาจากซอกเล็กๆ นั่นมาคว้าจับชายเสื้อครอปตัวสวยไว้ ทำให้สีเสื้อที่เป็นสีสว่างแปดเปื้อนเลือดสีแดงเข้ม หยดเลือดจากมือใหญ่หยดลงบนพื้นด้านล่างหลายหยด

ดวงตากลมค่อยๆ หันกลับมายังเจ้าของบางอย่างที่เข้ามาหยุดการเคลื่อนไหวของตัวเอง พอเห็นว่าเป็นมือข้างหนึ่งที่ใหญ่กว่ามือเธอมากแถมยังมีหยาดเลือดสีเข้มเปรอะเปื้อนเต็มไปหมดด้วยจึงรีบปัดมันออกตามสัญชาตญาณแต่มันกลับติดแน่นเสียยิ่งกว่ามือตุ๊กแกที่ไม่ว่าจะปัดยังไงก็ไม่ยอมหลุดออกสักที

"ปล่อยนะไอ้ผีบ้ามาจับฉันไว้ทำไมเนี่ย ปล่อย!"

ข้าวแป้งทุบมือหนาที่ยังคงจับชายเสื้อตัวเองเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ปัดยังไงมันก็ไม่หลุดเสียทีจากที่กำลังกลัวก็เกิดเป็นความโมโหขึ้นมา อาการปวดหน่วงท้องน้อยก็เริ่มทวีมากขึ้นจนหงุดหงิด เท้าเล็กก้าวเข้าไปหาหลืบซอกเล็กที่มีมือหนาข้างนั้นยื่นออกมาเท้าเอวพ่นถอนหายใจแรงๆ จ้องซอกมืดนิ่งๆ

"จะเอายังไงกับฉันกันแน่ห๊ะ! ไม่เห็นหรือไงว่าเสื้อฉันมันเป็นสีขาวมาจับแบบนี้มันก็เปื้อนหมด เป็นผีประสาอะไรจะหลอกก็หลอกแต่จะมาทำให้คนอื่นเขาเดือดร้อนด้วยทำไมเนี่ย"

มันน่าโมโหตรงที่เจ้าของมือข้างนี้ทำเสื้อเธอเปื้อนซึมไปหมด นี่ก็เป็นคนหวงของมากจะหลอกเล่นก็พอทนได้แต่มายุ่งกับของหวงเธอแบบนี้ทนไม่ได้จริงๆ

"ตอบมาสิวะ!"

ตุบ! ตุบ!

กำปั้นน้อยทุบกำแพงสูงที่ขวางกั้นระหว่างสองฝั่งเอาไว้ด้วยความโมโห จะกลับมันก็ไม่ยอมให้กลับพอมาถามก็ไม่ยอมตอบอีก จะเอายังไงกับเธอกันแน่

"แค่ก! แค่ก!"

"หื้อ?"

เสียงไอของคนด้านในทำให้พยาบาลสาวถึงกับหูผึ่งต้องเอียงหูฟังให้ชัดอีกครั้ง ได้ยินเสียงหอบหายใจเหมือนสัตว์กำลังบาดเจ็บหายใจลำบากจนเสียงดังหืดหาดและมีเสียงไอเบาๆ ดังตามมา คาดว่าน่าจะเป็นคนแน่

ข้าวแป้งหันมองผู้คนที่กำลังเดินผ่านหลังตัวเองไปมาอีกครั้ง ครั้งนี้มีคนหันมามองเธอด้วยแต่ก็แค่มองไม่ได้เข้ามาถามไถ่อะไรมันยิ่งทำให้เธอมั่นใจว่าเจ้าของมือที่ยังคงเอาแต่จับชายเสื้อเธอไว้แน่นนี้ต้องไม่ใช่ผีอย่างที่เข้าใจแต่ต้องเป็นคนแน่

"คุณ.. ได้ยินฉันไหมคะ"

"แค่ก! แค่ก!"

เป็นคนจริงๆ ด้วย แล้วเข้าไปอยู่ในนั้นได้ยังไงกัน

พยาบาลสาวรีบยกกระเป๋าสตางค์ใบยาวในมือขึ้นมาเปิดหวังหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรขอความช่วยเหลือจากหน่วยงานที่รับผิดชอบ แต่กลับต้องจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดเพิ่งนึกได้ว่าเธอชาร์จมันไว้บนห้องไม่ได้เอาลงมาด้วย เพราะคิดว่าจะลงมาแค่เดี๋ยวเดียวไม่นานจึงไม่ได้เอาลงมาด้วย

"คุณคะตอนนี้ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง โอเคหรือเปล่า"

"..." 

เงียบ~

"คงไม่เป็นไรใช่ไหมเนี่ย" เสียงหวานพึมพำกับตัวเองหันมองรอบกายเพื่อหาคนช่วยแต่กลับไม่มีใครเลย ให้มันได้อย่างนี้สิ!

ข้าวแป้งพ่นลมหายใจเบาๆ แกะนิ้วแกร่งที่กำชายเสื้อเอาไว้แน่นพยายามมองหาจุดเชื่อมที่สามารถเข้าไปด้านในนั้นได้ในเวลาเดียวกันก็แกะมือหนาไปด้วย และสุดท้ายมันก็สำเร็จ

ร่างเล็กเดินกลับมายังหน้าร้านสะดวกซื้อขอความช่วยเหลือจากเจ้าของร้านขายน้ำเต้าหู้ให้ช่วยโทรหาหน่วยกู้ภัยหรือไม่ก็รถพยาบาลให้พร้อมกับชี้บอกตำแหน่งจุดที่เธอกำลังจะไปดูคนป่วยด้วย พอเสร็จก็รีบวิ่งกลับมายังซอกเดิม มือข้างนั้นเหมือนมันจะหดกลับแล้วเหลือเพียงหยดเลือดที่เปรอะเปื้อนบนพื้นด้านล่างและบริเวณซอกเล็กที่สามารถเอามือมุดออกมาได้เท่านั้น

พยาบาลสาวรีบเดินหาจุดเชื่อมที่สามารถเดินเข้าไปด้านในได้ทันที มันอาจจะอยู่ใกล้ๆ แถวนี้ เพราะหากว่าเขาเข้าไปได้แสดงว่ามันต้องมีจุดเข้าไปได้แน่ๆ 

ด้วยสัญชาตญาณของพยาบาลทำให้ข้าวแป้งหลงลืมเรื่องความปลอดภัยของตัวเองไป ตอนนี้สิ่งเดียวที่สำคัญคือการนำตัวคนเจ็บไปส่งให้ถึงมือหมอให้เร็วที่สุด 

"ตรงไหนเนี่ย"

เสียงหวานถามตัวเองคิ้วเรียวขมวดชนกันมุ่นเดินมาจนสุดล็อกก็จะเป็นซอยเล่นๆ สามารถเดินเข้าไปได้ แต่มันจะมืดหน่อยนับว่าโชคดีอยู่ที่ตอนนี้ยังไม่มืดมากยังสามารถมองเห็นอยู่ ไม่รอช้าสองเท้ารีบเดินเข้าไปทันที ล็อกนี้จะเป็นตลาดที่กำลังสร้างใหม่จึงทำให้มีพวกหิน ทรายและวัสดุก่อสร้างอยู่ไม่น้อยเลย

ข้าวแป้งเพ่งสายตามองเข้าไปด้านในว่าจะใช่ตำแหน่งเดียวกันกับที่คิดไว้หรือเปล่า หากนับจากจำนวนก้าวที่เธอเดินมาจนสุดล็อกตำแหน่งของเจ้าของมือข้างนั้นก็คงจะอยู่ด้านในนั้น แต่เหมือนมันจะเป็นจุดที่เลยตลอดที่กำลังสร้างไปนิดหน่อย ตรงนั้นไม่ได้มีอะไรปิดไว้จึงทำให้สามารถใช้ความสว่างจากปลายแสงสุดท้ายของพระอาทิตย์มองเห็นได้

สองเท้าเล็กรีบเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังตำแหน่งที่มั่นใจว่ามันต้องใช่แน่ๆ พอเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นก็เห็นรอยเลือดที่หยดตามพื้นหลายจุด จนมาสะดุดกับรองเท้าหนังราคาแพงสีดำเงาวับท่อนขาแกร่งที่กำลังแน่นิ่ง

"คุณคะ!"

เจ้าของร่างเป็นผู้ชายร่างสูงใหญ่ ผิวขาวอยู่ในชุดเสื้อหนังกางเกงยีนส์ดูดีสีดำสนิทเขากำลังหันหน้าเข้าหากำแพงมือหนากุมหน้าท้องเอาไว้จุดนั้นจะมีเลือดไหลออกมามากกว่าส่วนอื่น อาการเหมือนถูกทำร้ายอย่างหนักมา แต่ที่สะดุดตาพลอยทำใจเต้นแรงมากที่สุดเห็นจะเป็นความคลับคล้ายคลับคลาของเขาที่เหมือนคนที่เธอรู้จักนี่สิ

ข้าวแป้งเดินมาย่อตัวนั่งลงข้างร่างสูงใหญ่ที่ยังคงหันหน้าเข้าหาผนังกำแพง กัดปากเบาๆ ด้วยหัวใจเต้นแรง ค้านในใจว่ามันต้องไม่ใช่แน่ มันต้องไม่ใช่เขาแน่ๆ ในระหว่างนั้นก็ยื่นมือไปพลิกร่างใหญ่ให้หันกลับมา แต่เพียงแค่ปลายนิ้วแตะกับคนเจ็บเท่านั้นร่างกายก็ถูกกระชากเข้าหาอย่างแรง

ปึก!

"อึก!"

แผ่นหลังเล็กถูกกระแทกเข้ากับเสาหลักอีกฝั่งร่างสูงใหญ่ที่เหมือนหมดสติไปแล้วของคนเจ็บก็พรวดพราดลุกขึ้น มือหนาโฉบขึ้นมาบีบลำคอเล็กแน่นอีกมือก็บีบแขนเรียวเอาไว้จนเนื้อนุ่มยวบยุบกระดูกแทบหักคามือหนา 

เซน่อนจ้องใบหน้าหวานแดงก่ำของน้องสาวเพื่อนนิ่ง แววตาคมแม้จะมีความเพลียเพราะเสียเลือดไปมากก็ตามแต่พละกำลังยังสามารถสู้กับศัตรูได้ดีอยู่ หากเป็นคนอื่นที่ไม่เคยผ่านมาฝึกฝนผ่านความเป็นตายมานัดต่อนัดเหมือนเขาเกรงว่าคงจะตายตั้งแต่กระสุนสาดเข้ากับร่างกายไปแล้ว

"พ.. พี่.."

"..."

เสียงหวานที่เหมือนคนจะหมดลมหายใจไปให้ได้ดึงสติของมาเฟียหนุ่มให้กลับมาอีกครั้ง มือหนาคลายออกจากลำคอระหงที่ตอนนี้มีคราบเลือดของตัวเองเปรอะเปื้อนไปหมด กระแทกหลังลงกับเสาต้นใหญ่ด้านหลังแล้วพ่นลมหายใจออกเบาๆ 

ใช่ เมื่อไม่กี่นาทีก่อนเขาได้ยินเสียงของเจ้าหล่อนที่ดังแทรกเข้ามาจากอีกฝั่งหนึ่งของกำแพงจึงพยายามเรียก แต่เจ้าหล่อนกลับคิดว่าเขาเป็นผีทำให้คนที่ครองสติไม่ค่อยอยู่เพราะเสียเลือดไปมากต้องสอดมือเข้าไปในหลืบซอกเล็กๆ นั่นเพื่อดึงเธอเอาไว้ 

"แค่ก แค่ก"

"..."

"พี่มาอยู่นี่ได้ไงแล้วทำไมถึงได้บาดเจ็บขนาดนี้ล่ะแค่ก!"

ข้าวแป้งผุดลุกขึ้นมานั่งข้างร่างหนา กวาดตามองบาดแผลบริเวณท้องและแขน ดวงตากลมสั่นระริกเงยขึ้นมองใบหน้าคมคายที่หลับพิงเสาต้นใหญ่ด้านหลังผ่อนลมหายใจเข้าออกเบาๆ

"ข้าวให้คนเรียกกู้ภัยมาแล้ว อีกเดี๋ยวคงมาถึง ตอนนี้พี่ต้องไปโรงพยาบาลก่อนที่เลือดจะหมดตัว มาค่ะเดี๋ยวข้าวช่วยพยุง"

"..."

ไม่รอให้คนเจ็บได้ตอบอะไรสองมือก็รีบเข้าไปประคองร่างหนาไว้ ตอนนี้วิชาชีพที่เคยเล่าเรียนมามันหายไปหมด เหลือแต่สมองว่างเปล่าขาวโพลนที่มีแต่ภาพของมาเฟียหนุ่มกับคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบเท่านั้น 

"เดี๋ยวข้าวจะไปโรงพยาบาลด้วยเผื่อระหว่าง..."

"ฉันไม่ไป"

"คะ? ไม่ไป..."

"..."

ข้าวแป้งเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของคำปฏิเสธเสียงแข็งหนักแน่น แม้ในยามเจ็บแต่ใบหน้าหล่อเหลานั้นก็ยังดูนิ่งเข้มกับเธอได้ตลอดเวลาจริงๆ แล้วนี่ไม่ยอมไปโรงพยาบาลจะยอมนอนจมกองเลือดตายหรือไง เธอไม่ยอมหรอกนะเธอยังไม่ได้เป็นเมียเขาเลยใครจะยอมให้ผัวในอนาคตของตัวเองมาตายง่ายๆ แบบนี้กัน

"ไม่ได้ค่ะพี่ต้องไป"

"..."

"อ๊ะ!"

อยู่ๆ คนที่เหมือนจะเดินไม่ไหวก็หยุดอยู่กับที่แข็งเป็นรูปปั้น ดวงตาคมเอาแต่จ้องหน้าเธอนิ่งเหมือนเป็นการบอกอ้อมๆ อีกครั้งว่าตัวเองจะไม่ไปโรงพยาบาล ทำคนช่วยประคองต้องพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ อย่างจำยอม

"โอเค ไม่ไปโรงพยาบาลแล้วจะไปไหนคะ"

"ห้องเธอ"

"ห้องข้าว?"

ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้เป็นเวลาเป็นตายของอีกคนนะเธอคงจะคิดว่าเขาอยากขึ้นห้องเธอไปแล้ว ไม่อยากไปโรงพยาบาลเพราะอยากขึ้นห้องเค้านี้เอง

ริมฝีปากเอิบอิ่มคลี่ยิ้มบางๆ หัวใจดวงน้อยที่เคยสั่นแรงเพราะความตกใจที่เห็นสภาพเจ็บหนักของมาเฟียหนุ่มตอนนี้กลับชุ่มฉ่ำเต็มไปด้วยอาการดีใจ

ข้าวแป้งพยักหน้าเบาๆ เป็นคำตอบโดยที่ยังยิ้มให้กับคนตัวสูงอยู่ ได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายของเขาดังออกมา แต่มันก็เท่านั้นเพราะเวลานี้มีแค่เธอเท่านั้นที่สามารถช่วยชีวิตเขาได้ 

เซน่อนยอมให้คนตัวเล็กประคองตัวเองเดินไป ร่างกายที่สูญเสียเลือดมาเกือบสองชั่วโมงมันไม่ใช่ง่ายๆ เลยหากจะประคองให้ยังคงได้สติอยู่แบบนี้ ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดแต่ก็ยังคงดูน่าเกรงขามสงบนิ่งเหมือนเดิม ดวงตาคมจ้องตรงไปด้านหน้ากลืนน้ำลายลงคอแห้งหลายอึกโดยที่ยังก้าวเท้าเดินตามคนตัวเล็กไปเงียบๆ

---