ep6 ใหญ่โตมโหฬาร

"เดี๋ยวข้าวไปหยิบกล่องยาก่อนนะคะ"

เสียงหวานเอ่ยบอกกับคนเจ็บทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องพัก ดวงตากลมสำรวจใบหน้าหล่อเหลาเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้สนใจยังคงเอาแต่หลับตานอนพิงพนักโซฟาเท่านั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนเพื่อทำการเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วและกลับออกมาหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่อยู่ในตู้กระจกฐานวางโทรทัศน์ 

ข้าวแป้งเหลือบมองหน้าคนเจ็บอีกครั้งพร้อมกับผ่อนลมหายใจออกเบาๆ กลับมานั่งบนพื้นพรมสีน้ำตาลอ่อนด้านล่างเลื่อนสายตาลงมายังเสื้อหนังเงาวับแล้วค่อยๆ ยื่นมือไปถอดมันออกช้าๆ พยายามไม่ให้สะเทือนคนเจ็บมาก ตามมาด้วยเสื้อคอกลมตัวบางสีเดียวกันที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำสีเข้มเหนียวเต็มไปหมด

"โดนยิงเหรอ"

ตอนแรกก็คิดว่าจะโดนแทงเสียอีก แบบนี้ถ้ากระสุนฝังในคงต้องได้ผ่าเอากระสุนออกแน่ๆ แล้วแบบนี้จะให้ทำไง คนดื้อดึงก็ไม่ยอมไปโรงพยาบาลลำพังอุปกรณ์เธอก็คงทำอะไรได้ไม่มากเหมือนกัน

ใบหน้าหวานสวยมีความครุ่นคิดอย่างหนัก แต่ในเมื่อไม่สามารถพาคนตัวโตไปโรงพยาบาลได้จึงทำได้เพียงเท่าที่ทำได้ แต่จะพยายามทำให้ได้มากที่สุดก็แล้วกัน

ข้าวแป้งจัดการสวมถุงมือทางการแพทย์ก่อนแล้วจึงค่อยมองสำรวจดูว่าแผลที่ถูกยิงมีกระสุนฝังในหรือไม่ แต่ก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจเพราะไม่เพียงแต่ไม่มีกระสันฝังในเท่านั้น แต่ยังไม่มีการเจาะทะลุร่างหนาออกมาอีกฝั่งด้วย และแผลเหมือนยังเปิดกว้างคล้ายถูกบางอย่างคว้านเอาของบางอย่างจากด้านในออกมาทำให้เกิดการฉีกขาดอีกต่างหาก

เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมชื้นเหงื่อด้วยความอึ้งไม่อยากจะเชื่อแต่ก็อดจะคิดไม่ได้จริงๆ ว่าเขา... เอากระสุนออกมาเองงั้นเหรอ ด้วยวิธีไหนกัน มิน่าล่ะเลือดถึงได้ไหลจนเกือบหมดตัวแบบนั้น

"อื้อ.." ส่ายหน้าเรียกสติกลับคืน รีบจัดการแผลเปิดกว้างก่อนที่คนเจ็บจะเสียเลือดไปมากกว่านี้ ใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะล้างแผลบนกายหนาทั้งหมด และเพราะกลัวแผลจะติดเชื้อจึงต้องเช็คสำรวจดีๆ อีกครั้งหลังปิดแผลเรียบร้อยแล้ว

"เฮ้อ... เสร็จสักที"

เสียงหวานผ่อนลมหายใจยาวพร้อมกับหยัดกายลุกขึ้นจากพื้นพรม หลุบมองใบหน้าคมคายที่หลับไปแล้วก่อนจะเดินเข้าไปเก็บอุปกรณ์ต่างๆ หลังเสร็จก็ออกมาหาอะไรลงท้องไม่ลืมทำข้าวต้มรสอ่อนๆ เตรียมไว้ให้คนเจ็บด้วยเผื่อเขาตื่นขึ้นมาจะได้ไม่ต้องรอนาน

ยังแอบสงสัยไม่หายว่าเขาไปทำอะไรมาทำไมถึงได้เจ็บหนักขนาดนั้น แล้วมาโผล่แถวคอนโดเธอได้ยังไงหากว่าไม่เจอเธอเข้าเขาก็คงจะต้องนอนอยู่ตรงนั้นจนกว่าจะมีคนมาเห็น แล้วลูกน้องเขาล่ะ ตั้งมากมายปล่อยให้เจ้านายบาดเจ็บหนักขนาดนี้ได้ยังไงกัน

รู้ว่าเขาเป็นถึงมาเฟีย ศัตรูก็คงไม่ต้องพูดถึงเยอะกว่าหมอที่คอยรักษาคนเจ็บคนป่วยทั่วประเทศอีกมั้ง แต่การมาโผล่ที่นี่ก็ยังไงๆ อยู่ จะว่าบังเอิญแต่ก็อดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้

"หึหึ" พอคิดมาถึงตรงนี้ก็อดจะยิ้มกับตัวเองไม่ได้ ข้าวแป้งลุกขึ้นเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เป็นชุดนอนสายเดี่ยวกระโปรงผ้าซาตินพลิ้วสีครีมอ่อน จากตอนแรกที่ว่าจะเปลี่ยนเป็นชุดเซ็กซี่แล้วออกมาล้างแผลใหกับมาเฟียหนุ่มแต่กลับต้องผิดหวังเพราะเขาทนพิษบาดแผลไม่ไหวหลับไปเสียก่อนแล้ว

ยกมือขึ้นแตะหลังหูลูบคลึงเบาๆ ให้น้ำหอมกลิ่นเซ็กซี่ขยี้ใจค่อยๆ ซึมผ่านผิวนุ่ม มองสำรวจตัวเองจากในกระจกจนพอใจแล้วจึงฉีกยิ้มเดินกลับออกมาหาคนด้านนอกอีกครั้ง มานอนเฝ้าเผื่อกลางดึกคนเจ็บอาจเกิดเรื่องไม่คาดคิดไม่ได้ไปนอนอ่อยจริงๆ เลยเพราะถึงยังไงเขาก็ยังเจ็บอยู่ส่วนเธอก็ขึ้นชื่อว่าเป็นพยาบาลมีจรรยาบรรณหน้าที่ดูแลคนเจ็บคนป่วยเหมือนกัน

ข้าวแป้งเดินยิ้มด้วยความอารมณ์ดีออกมาพร้อมกับหมอนใบใหญ่ของตัวเองและผ้าห่มผืนหนา พอมาถึงก็โยนของในมือลงบนโซฟายาวอีกตัวตรงข้ามกับเซน่อนที่ยังคงหลับอยู่ แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยเหงื่อมากมายทั้งที่เธอเพิ่งเช็ดเนื้อตัวให้เขาไปหมาดๆ เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้

สีหน้าดูไม่ค่อยดีของมาเฟียหนุ่มทำให้พยาบาลสาวในชุดนอนสายเดี่ยววาบหวิวต้องเปลี่ยนทิศทางการนั่งมาเป็นบนพรมผืนนุ่มแทน ยื่นหลังมืออังหน้าผากกว้างชุ่มเหงื่อแล้วก็ต้องรีบชักมือกลับแทบทันทีเพราะไอร้อนที่ปะทะเข้ากับหลังมือนุ่ม

"ขุ่นพระ! ร้อนเวอร์"

ข้าวแป้งอุทานเสียงตกใจรีบลุกขึ้นเดินลิ่วเข้าไปในครัวอย่างรวดเร็ว จัดการตักน้ำใส่กะละมังแล้วเดินกลับมาวางบนโต๊ะกระจกกลางวงล้อมโซฟา ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูจากในห้องนอนออกมาเพื่อเช็ดตัวให้กับคนไข้ขึ้น

ไอร้อนแผ่มายังมือบางที่กำลังเช็ดตัวให้กับคนเจ็บอยู่ หลุบมองกางเกงยีนส์บนกายหนาเพียงตัวเดียวแล้วก็ตัดสินใจจัดการถอดมันออก ด้วยขนาดตัวที่ห่างกันมากพร้อมกับอีกคนที่ไม่มีสติทำให้การเป็นไปทุลักทุเลมากพอสมควร กว่าจะถอดกางเกงที่รัดแน่นออกได้โดยไม่ให้สะเทือนไปถึงแผลของคนเจ็บให้ได้ฉีกขาดอีกเล่นเอาเหงื่อตก

พรึ่บ!

"เฮ้อ.. สาบานเลยว่าถ้าไม่ใช่ว่าที่ผัวในอนาคตฉันนะจะไม่มาทนกับคนเอาแต่ใจไม่ยอมไปหาหมอแบบนี้หรอก จะปล่อยให้ตายๆ ไปตรงนั้นเลย คนอะไรกลัวหมอมิน่าล่ะถึงได้เมินกันดีนัก.."

อึก!

เสียงหวานบ่นอุบปนเหนื่อยหอบ โยนกางเกงยีนส์ตัวหนักไปด้านหลังเท้าเอวหอบหายใจก่อนจะหันกลับมาสนใจคนเจ็บต่อ แต่สายตากลับชะงักงันไปกับเป้าตุงกลางกายหนุ่มที่เหลือเพียงบ็อกเซอร์ตัวเล็กปกปิดไว้

ดวงตากลมเบิกกว้างนิ่งค้างอยู่แบบนั้นไม่รู้นานเท่าไหร่ ความใหญ่โตอัดแน่นกันในกางเกงตัวเล็กจนเธอคิดว่ามันน่าจะอึดอัดน่าดูเลย กลืนน้ำลายไม่รู้กี่ครั้งกับความใหญ่โตมโหฬารนั้น นี่ขนาดยังไม่ตื่นเต็มตัวนะเนี่ยคิดไม่ออกเลยว่ามันจะขนาดไหนหากว่า...

ตุบ!

"ยัยบ้าคิดอะไรอยู่เนี่ย จรรยาบรรณวิชาชีพแกยังมีอยู่ไหมเนี่ยไปคิดอกุศลกับคนเจ็บคนป่วย" 

มือเรียวยกขึ้นทุบกลางหน้าผากแรงๆ เรียกสติ ถึงจะเป็นผัวในอนาคตแต่ตอนนี้เขายังไม่ได้สติยังเจ็บอยู่หากเอาแต่คิดเรื่องแบบนั้นมีหวังคงได้แค่ตัวแต่ขาดวิญญาณของผู้ชายคนนี้แน่ ไม่พอคงต้องถูกลูกน้องมากมายของเขาลงทัณฑ์เพราะปล่อยให้เจ้านายตายเพราะเอาแต่คิดเรื่องอกุศลแน่

ข้าวแป้งฉุดสติอันน้อยนิดกับหัวใจเต้นรัวแรงกลับมา หย่อนตัวลงบนพื้นพรมนุ่มอีกครั้ง พยายามจะไม่มองช่วงล่างของคนเจ็บแต่สายตามันก็อดจะเหลือบลงไปมองไม่ได้ ใจสั่นเต้นแรงไม่หยุดรวมถึงมือและร่างกายทั้งตัวด้วย คนอะไรเนื้อแน่นกล้ามเน้นแถมยังใหญ่โคตรอีก แบบนี้สินะถึงเรียกว่าพ่อของลูก

"คิคิ" ในระหว่างเช็ดตัวให้ไข้ลดให้กับคนเจ็บก็แอบสำรวจเนื้อตัวเขาไปด้วย ใครเลยจะอยู่เฉยได้หากมีผู้ชายรูปร่างดี ใบหน้าหล่อเหลาแถมยังเป็นรักแรกพบของตัวเองมานอนแก้ผ้าอยู่ตรงหน้า ร้อยทั้งร้อยไม่มีใครทนนั่งขัดสมาธิเป็นนิ่งเหมือนแม่ชีได้หรอก หนึ่งในนั้นคือเธอ

แต่แน่นอนว่างานสำคัญงานหลักก็คือการดูแลคนเจ็บ นี่ขนาดร่างกายแข็งแรงแบบเขายังเป็นขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่าหากว่าคนคนนั้นเป็นเธอจะขนาดไหน.. ฮึ้ย

ข้าวแป้งเช็ดตัวให้กับมาเฟียหนุ่มไปก็มือสั่นไปยามสัมผัสถูกความอุ่นร้อนกลางกายหนุ่ม เห็นเธอเหมือนคนโชกประสบการณ์แบบนี้แต่จริงๆ แล้วเธอยังไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องเซ็กส์มาก่อนเลยด้วยซ้ำ ท่าทางก๋ากั่นแบบนี้เวลาเอาจริงก็ใจหดเหมือนกัน

.

.

"..."

เสียงเครื่องปรับอากาศกำลังทำงานปลุกเซน่อนให้ตื่นมารับเช้าวันใหม่ ใบหน้าซีดเซียวค่อยๆ ลืมตาขึ้นรับแสงสว่างจ้าจากด้านนอกที่ส่องเข้ามากระทบกับพื้นด้านล่าง สิ่งแรกที่รู้สึกหลังได้สติคือความปวดจากบาดแผลทั้งหน้าท้องและแขน ตามด้วยอาการปวดหัวหนักอึ้งคาดว่าน่าจะเป็นผลจากบาดแผลเช่นกัน

ดวงตาคมหลุบลงยังบางอย่างที่วางทับลงมาบนท่อนแขนแกร่งและพาดลงมาบนหน้าท้องหนา ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เมื่อสายตาดันปะทะเข้ากับเต้าอวบครึ่งซีกของข้าวแป้งที่กำลังฟุบหน้านอนทับแขนแกร่งในมือยังคงจับผ้าขนหนูเปียกหมาดเอาไว้

ริมฝีปากเอิบอิ่มสีแดงเรื่องึมงำอะไรบางอย่างแล้วก็กระชับร่างแกร่งแน่นขึ้นทำให้ท้องแขนกดลงบนปากแผลของมาเฟียอย่างจัง คนยังไม่ทันตั้งตัวนิ่วหน้าซี๊ดปากกับความเจ็บจี๊ดที่เจ้าหล่อนกดลงมาให้ หลับตาลงอีกครั้งข่มความเจ็บพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ

ปึก!

"อื้อ อย่าไป!"

"ซี๊ด!~"

ข้าวแป้งสะดุ้งตัวตื่นจากฝันพร้อมกับฟาดมือทุบกลางกายแกร่งอย่างแรงตามคนที่ไม่สามารถห้ามน้ำหนักแรงตัวเองได้ ใบหน้าหวานใต้ขอบตาดำคล้ำสะลึมสะลือยังตื่นไม่เต็มที่เพราะเพิ่งได้หลับจริงๆ จังๆ เพียงไม่กี่นาทีเอง หลุบมองเจ้าของเสียงซี๊ดปากแล้วก็ต้องสะดุ้งเพราะดวงตาคมกริบที่เหลือบจ้องมองมาอย่างต้องการกินเลือดกินเนื้อเธอหากว่าทำได้

"ข.. ขอโทษค่ะข้าวไม่ได้ตั้งใจ" หลุบมองผ้าพันแผลที่เริ่มมีเลือดซึมแล้วก็เข้าใจได้ว่าคงเพราะที่เธอทุบไปเมื่อครู่นี้เป็นแผลเขาเต็มๆ แน่เขาถึงได้มองมาด้วยสายตาจะฆ่ากันให้ตายแบบนั้น

มือเล็กลนลานวางผ้าขนหนูในกะละมังแล้วก็รีบกลับมาดูแผลให้กับคนเจ็บอีกครั้ง ใบหน้าถอดสีเมื่อเห็นแผลฉีกขาดเลือดไหลล้างแผลให้อีกรอบโดยครั้งนี้มีสายตาคมกริบของเจ้าของจ้องมองตลอดเวลา

ไม่สนใจว่าตัวเองจะอยู่ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงแค่ไหน น้ำลายไหลยืดหรือเปล่าเพราะตอนนี้กลัวสายตาของมาเฟียหนุ่มมากกว่า

"พี่ควรไปเย็บแผลที่โรงพยาบาลหน่อยนะคะ ข้าวว่า..."

"ขอบใจที่ทำแผลให้และ... ไม่ฆ่ากัน อีกเดี๋ยวลูกน้องฉันคงจะมาคงไม่ต้องรบกวนเธอแล้ว"

"อยู่นี่ก็ได้ค่ะไม่ต้องไปหรอกโรงพยาบาลเดี๋ยวข้าวดูแลพี่ให้เองไม่ต้องรบกวนลูกน้องพี่หรอก ให้เขาไปทำงานอย่างอื่นก็ได้เน้อ"

เสียงหวานตื่นรีบแทรกขึ้นมาแทบทันทีเมื่อได้ยินว่าอีกเดี๋ยวเดียวลูกน้องของเขาคงจะมาถึง เวลาอยู่ด้วยกันยังไม่เท่าไหร่เลยทำไมถึงได้เร็วแบบนี้เนี่ย ไม่น่าฝันว่ามีคนแย่งผัวแล้วเกิดฟาดมือเข้าใส่เลยจริงๆ ยัยข้าวเอ้ย!

ข้าวแป้งกระพริบตาปริบมองคนเจ็บอย่างออดอ้อน เธอเต็มใจดูแลเขายอมลางานเป็นอาทิตยก็ได้ นี่ยังไม่ทันเริ่มแผนอ่อยเลยนะจะถูกจับแยกเพราะลูกน้องเขาอีกแล้วเหรอ 

"ฉันไม่มีน้องสาว เรียกฉันว่าคุณจะเหมาะกว่า"

"แต่ยัยนาวก็เป็นน้องนี่คะ" เอียงคอเล็กน้อยย่นคิ้วเข้าหากันนิดๆ เอ่ยถามอย่างสงสัย สองแก้มอมลมไว้เล็กน้อยอย่างน่ารักแต่มันไม่ใช่สำหรับคนอย่างเซน่อน

"..." มาเฟียหนุ่มนิ่งจ้องมองคนบนพื้นด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนจะบอกกลายๆ ว่าเจ้าหล่อนไม่มีสิทธิ์นั้น แต่เหมือนเธอจะยังไม่เข้าใจ

"งั้นเรียกเหมือนยัยนาวก็ได้ค่ะ เฮีย.."

---