ตอนที่ 5 คุณเป็นใคร

ในระหว่างทางคนทั้งสองต่างก็นั่งเงียบ อีกคนขับรถไปอย่างไม่สบอารมณ์ ส่วนอีกคนเอาแต่นั่งมองสองข้างทางด้วยความตื่นตาตื่นใจ ใบหน้าสวยมีรอยยิ้มตลอดเวลา เมื่อได้เห็นความอุดมสมบูรณ์ของสองข้างทาง ธรรมชาติที่เธอไม่คิดว่าจะได้กลับมาสัมผัสมันอีกครั้ง หลังจากครอบครัวย้ายไปอยู่เมืองหลวงตั้งแต่เธอยังเด็ก

เอี๊ยด!

ปึก!

“โอ๊ย! ขับรถเป็นหรือเปล่าเนี่ย หรือว่าคุณตั้งใจแกล้งฉัน” เจ้าหล่อนร้องโอดโอยหลังจากคนขับเบรกรถกะทันหัน ทำให้ศีรษะชนเข้ากับคอนโซลรถอย่างจัง จนต้องเอามือลูบหน้าผากป้อย ๆ

“แล้วแต่จะคิด คุณอยากมาเองช่วยไม่ได้นะ” ชายหนุ่มยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วลงจากรถไป

พรรณวรทตามลงมาติด ๆ แล้วเดินตรงไปหาเขา โดยยังไม่ได้ดูเลยว่าตอนนี้มีคนงานชายนับสิบ กำลังจ้องมองด้วยแววตาเป็นประกาย เพราะชุดเดรสสั้นสีแดงเพลิงที่เจ้าหล่อนสวมใส่ ล่อตาล่อใจคนที่ได้เห็นเหลือเกิน ยิ่งผิวขาวเนียนตัดกับสีชุดทำให้ดูมีออร่ายิ่งขึ้น

“คุณคิดว่าแค่นี้จะทำให้ฉันถอดใจงั้นเหรอ…ไม่มีทาง!”

“ถ้าคิดอยากจะเป็นเมียผม ก็ต้องทำความรู้จักกับลูกน้องผมก่อนสิ” ว่าพร้อมกระตุกยิ้มร้าย ปรายตามองชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่อยู่ด้านหลังหญิงสาว

“สวัสดีครับพ่อเลี้ยง” ทั้งหมดพร้อมใจกันทักทายเจ้าของไร่

“ทักทายกูแต่ทำไมตาไปมองคนอื่นอย่างนั้นวะ”

ได้ยินอย่างนั้นพรรณวรทก็หันหลังกลับไปมอง เจอสายตานับสิบคู่กำลังจ้องมองมาตาเป็นมัน คนพวกนั้นมองต่ำลงไปยังเรียวนาเนียนขาวอย่างตั้งใจ จนเธอต้องดึงชายกระโปรงลงด้วยความรู้สึกกลัว

“คนพวกนี้เป็นใครกัน”

“ลูกน้องผมยังไงล่ะ เดี๋ยวพาไปแนะนำให้รู้จัก มานี่!” เขาดึงมือเธอให้เดินเข้าไปใกล้ แต่ทว่าเจ้าหล่อนแทบไม่ขยับเท้า

“ไม่เอา! ฉันไม่อยากรู้จัก แค่เห็นก็รู้สึกขนลุกแล้ว” เธอแสดงสีหน้ารังเกียจอย่างออกนอกหน้า

“ต้องไป!” มีหรือที่เธอจะสู้แรงเขาได้ ดึงร่างบอบบางให้เดินตามหลังไปอย่างทุลักทุเล

“เฮ้ยพวกมึง วันนี้กูมีสาวสวยจะแนะนำให้รู้จักว่ะ” พ่อเลี้ยงเอ่ยกับลูกน้องอย่างเป็นกันเอง

“โห! ใครครับพ่อเลี้ยง โคตรสวยเลยอ่ะ หรือว่าจะเป็นเด็กใหม่ของพ่อเลี้ยงครับ”

“ใครก็ไม่รู้หลงทางมาว่ะ ฝากพวกมึงช่วยหาทางกลับบ้านให้เธอทีนะ กูไปล่ะ”

“ได้เลยครับพ่อเลี้ยง จะพาไปส่งให้ถึงที่บ้านเลยล่ะ”

เวหายักคิ้วให้เธออย่างเย้ยหยันก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น เธอก้าวขาจะเดินตามหลังไป แต่ทว่าโดนคนงานเดินมาดักทางกักตัวไว้

“คุณใหญ่! รอฉันด้วย กรี๊ดด!! ออกไปเดี๋ยวนี้นะไอ้พวกคนงานชั้นต่ำ” เจ้าหล่อนขี้หน้าด่ากราดไปรอบตัว นั่นยิ่งทำให้คนพวกนั้นอยากจะแกล้งเธอมากขึ้น

“จะไปไหนครับน้องสาวคนสวย สวยขนาดนี้คนหรือนางฟ้าจ๊ะ”

“หุบปากเน่า ๆ ของแกไปเลย ออกไปเดี๋ยวนี้! ฉันเป็นคู่หมั้นของคุณใหญ่นะ พวกแกจะทำอย่างนี้ไม่ได้”

“ถ้าเป็นคู่หมั้นจริงมีหรือที่พ่อเลี้ยงจะปล่อยให้อยู่อย่างนี้ น้องสาวเป็นเด็กขายใช่ไหม สวย ๆ อย่างนี้ราคาเท่าไหร่จ๊ะ ฮ่า ๆ” คนพวกนั้นหัวเราะชอบใจ

“คุณใหญ่! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ จะปล่อยให้ฉันอยู่กับคนพวกนี้ไม่ได้นะ คุณใหญ่!” เธอตะโกนจนเสียงแหบแห้ง แต่ทว่ากลับไม่มีวี่แววว่าพ่อเลี้ยงเวหาจะกลับมารับตัวเธอ

“มามะ เดี๋ยวพวกพี่จะพาไปพักที่ห้องก่อน” มือเรียวถูกฉุดให้ดึงไปตามแรง เธอพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงบุรุษได้

“ปล่อยฉันนะ ฮือ ๆ ไอ้พวกบ้า อย่าเอามือสกปรกของพวกแกมาจับตัวฉัน ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!” เจ้าหล่อนตะโกนร้องอย่างสุดเสียง เมื่อไม่มีทางรอดแล้วจึงนั่งร้องไห้อยู่กลางวง

“พวกเอ็งทำอะไรกัน!” เสียงใครบางคนตะโกนดังเข้ามา ปลุกให้พรรณวรทตื่นจากความกลัว เงยขึ้นมายิ้มอย่างมีความหวัง

“รีบเผ่นกันเถอะพวกมึง!” เมื่อรู้ว่าเป็นเสียงใคร ชายกลุ่มนั้นต่างก็รีบวิ่งหนีไปคนละทาง ราวกับผู้ร้ายวิ่งหนีตำรวจเสียอย่างนั้น

“ช่วยด้วยค่ะช่วยด้วย”

เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งอายุราวสามสิบต้น ๆ แต่งกายอย่างทะมัดทะแมง เสื้อแขนยาวลายสก็อต เข้าคู่กับกางเกงยีนสีซีดตัวเก่า ๆ พร้อมกับหมวกคาวบอย ยืนจ้องมองมาราวกับมีคำถามมากมาย

“คุณเป็นใคร เข้ามาที่นี่ได้ยังไง ดูแต่งเนื้อแต่งตัวเข้าสิ ล่อเสือล่อตะเข้ซะขนาดนั้น” คนพูดมองมาราวกับพรรณวรทคือตัวประหลาด

“ช่วยฉันด้วยค่ะ ไอ้คนงานพวกนั้นมันจะลวนลามฉัน ฉันชื่อแอลลี่เป็นคู่หมั้นคุณใหญ่เจ้าของไร่นี้คุณรู้จักใช่ไหม”