LOGIN“โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ”
“สมควรแล้วไหมล่ะ ทำไมคุณถึงไม่มียางอายเอาซะเลย ทำอย่างนั้นต่อหน้าคนอื่นได้ยังไง” หลังเกิดเหตุการณ์น่าอายที่ร้านกาแฟ เวหาก็ลากตัวเธอขึ้นรถขับออกมาจากที่นั่นโดยเร็ว พามายังท้ายไร่ก่อนจะเป็นเป้าสายตาไปมากกว่านี้
“ก็คุณคิดจะหักหน้าฉัน ไม่มีทางยอมให้มันเกิดขึ้นหรอก” เธอยืนกอดอกทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“ทำไมคุณไม่หัดยอมรับความจริงซะบ้าง ว่าเรื่องของเรามันไม่มีทางเป็นไปได้แล้ว”
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้เราต่างก็ยังไม่มีใคร”
“แต่ผมไม่ได้รักคุณ”
“ฉันเองก็ไม่ได้รักคุณเหมือนกัน แต่ง ๆ กันไปเดี๋ยวก็รักกันเองละน่า”
“เฮ้อ! ดื้อด้านชะมัด ผมไม่นึกเลยว่าผู้หญิงหัวสมัยใหม่อย่างคุณจะเห็นดีเห็นงามกับการคลุมถุงชนแบบนี้ แต่เอ๊ะ! แล้วทำไมตอนนั้นคุณถึงได้ปฏิเสธการแต่งงานล่ะ” เวหาจ้องมองใบหน้าสวยรอฟังคำตอบอย่างตั้งใจ
“ก็ตอนนั้น...ฉัน...ฉันยังเด็กอยู่ไงล่ะ เลยไม่อยากจะแต่งงาน แต่ตอนนี้ฉันอยากแต่งแล้วนี่นา” ว่าพลางเดินเข้าไปใกล้เอื้อมจะไปจับมือ แต่ทว่าเวหารีบดึงแขนหนีราวกับรังเกียจเธอซะเต็มประดา
“ไม่ต้องมาใกล้ผม ผู้หญิงอะไรน่ากลัวชะมัด”
“น่ากลัวตรงไหนคะ ฉันออกจะบอบบางน่ารัก น่าทะนุถนอม จูบกับฉันเมื่อครู่คุณรู้สึกยังไงบ้าง ปากฉันหวานไหมล่ะ” เห็นท่าทีของเขาก็ทำให้เธออยากจะแกล้ง คนอะไรท่าทางเถื่อน ๆ อย่างนั้นแต่กลับไร้เดียงสาเรื่องผู้หญิง อย่างนี้เหมาะที่จะเป็นเหยื่อเธอที่สุด
“งั้น ๆ ล่ะไม่มีรสชาติห่าเหวอะไรเลย จูบกับหมายังรู้สึกดีกว่านี้ตั้งเยอะ”
“นี่คุณเคยจูบกับหมาหรือคะ อี๋ วิปริตสุด ๆ” เธอทำหน้าขยะแขยงเขา
“ผมก็แค่เปรียบเปรยไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นหรอก สรุปว่าจะเอายังไง ถึงจะยอมกลับ”
“ฉันบอกคุณตั้งหลายรอบแล้วว่าไม่กลับ คุณต้องแต่งงานกันฉันเท่านั้น ถ้าไม่แต่งฉันก็จะคอยตามราวีคุณอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ”
“ผมถามจริง ๆ คุณว่างมากขนาดนั้นเลยเหรอถึงได้วิ่งตามผู้ชายต้อย ๆ ๆ อย่างนี้” คนพูดเริ่มอารมณ์ไม่ดี ยืนเท้าสะเอวมองอย่างเหลืออด
“ใช่! ฉันว่างมากถึงมากที่สุด เพราะอยากทำให้ความฝันของคุณพ่อเป็นจริง ท่านเป็นห่วงฉันกลัวว่าจะไม่มีคนคอยดูแล เลยอยากให้แต่งงานกับคุณเข้าใจไหม”
“อ้อ...ที่แท้กลัวว่าจะไม่มีใครดูแล สงสัยก่อนหน้านี้คงจะมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย พอคุณลุงไม่อยู่เลยคิดจะเป็นเสือนอนกิน โดยเลือกวิธีมาแต่งงานกับผมใช่ไหมล่ะ” คนพูดหรี่ตามองเธออย่างจับผิด
“ปะ...เปล่าสักหน่อย คุณอย่ามากล่าวหาฉันนะ” เจ้าหล่อนหลบตาเขาราวกับกำลังทำความผิด รีบเปลี่ยนเรื่องก่อนเขาจะถามอะไรไปมากกว่านี้ “ว่าแต่คุณเถอะไม่เหงาเหรอ ทำงานมาเหนื่อย ๆ กลับบ้านมามีคนคอยดูแลและให้กำลังใจมันจะไม่ดีกว่าเหรอ ฉันมาที่นี่เพื่ออาสาช่วยคุณโดยเฉพาะเลยนะ คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม”
“อย่างคุณเนี่ยนะจะดูแลคนอื่นได้ ดูแต่งเนื้อแต่งตัวเข้าสิ อยู่ในไร่แท้ ๆ ยังจะติดหรู ยึดติดกับความสุขจอมปลอมพวกนี้ แล้วอย่างนี้คุณจะเป็นเมียผมได้ยังไง ผมไม่ใช่ผู้ชายไฮโซเหมือนหนุ่มในเมืองกรุงหรอกนะ อย่ามาคาดหวังอะไรจากผมเลยดีกว่า”
“ถ้าคุณไม่ชอบฉันจะเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ทั้งหมด จะไม่แต่งตัวแบบนี้อีกแล้ว ให้โอกาสฉันได้พิสูจน์ตัวเองเถอะนะคุณใหญ่ ขอร้องล่ะ ฉันอุตส่าห์มาถึงที่นี่แล้วอย่าใจร้ายกับฉันเลยนะ” ครั้งนี้เธอคว้าแขนเขาไว้ได้สำเร็จ กอดต้นแขนแกร่งด้วยความออดอ้อน ใช้มารยาหญิงให้เป็นประโยชน์ที่สุด
เวหายืนตัวแข็งทื่อหัวใจเต้นระส่ำเมื่อเธอเข้ามาสัมผัสกาย เขาไม่เคยตื่นเต้นเมื่อได้อยู่ใกล้กับผู้หญิงคนไหนเท่านี้มาก่อน แม้แต่กาสะลองที่พยายามเข้าหา แต่ก็ไม่สามารถทำให้เขาหวั่นไหวได้เลย
“พอ ๆ ๆ ผมจะให้โอกาสคุณก็ได้”
“กรี๊ด!! จริงเหรอคะฉันดีใจสุด ๆ เลย” คราวนี้เธอไม่กอดเพียงแค่แขน แต่พุ่งตัวเข้าไปสวมกอดร่างหนาอย่างแนบแน่น กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจราวกับเด็กที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่
แม้ว่าเธอจะมีความดื้อดึงกว่าผู้หญิงทั่วไป แต่พอเห็นแบบนี้เวหาก็รู้สึกได้ว่า เธอก็เหมือนเด็กหญิงคนหนึ่ง ที่น่าจะถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจจนเคยตัว อยู่ในแวดวงไฮโซในเมืองหลวงจนบางครั้งก็ทำอะไรไม่คิดค่อยจะคิดสักเท่าไหร่
“แต่ผมมีข้อแม้”
“ว่ามาเลยฉันทำได้หมดล่ะ”
“คุณต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าเหมาะสมที่จะเป็นเจ้าสาวของผมจริง ๆ ห้ามทำอะไรเหมือนที่ร้านกาแฟอีกเด็ดขาดเข้าใจไหม”
“โอเคค่ะ ฉันจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว แต่ถ้าเราอยู่สองต่อสองล่ะทำได้ใช่ไหม” เจ้าหล่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ จ้องมองใบหน้าหล่ออย่างไม่รู้สึกเขินอายกับประโยคที่เพิ่งเปล่งออกมา
แต่สำหรับเวหาแล้วกลับรู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหน้า ไม่เคยต้องมาอายอะไรอย่างนี้มาก่อน เธอเป็นผู้หญิงที่ทำให้เขารู้สึกกลัวและหวั่นไหวได้ในเวลาเดียวกัน
“คุณนี่อายไม่เป็นเลยใช่ไหม”
“ด้านได้อายอดคุณเคยได้ยินไหม ฉันเป็นผู้หญิงประเภทนั้น ในเมื่อฉันยอมรับข้อเสนอของคุณแล้ว คุณเองก็ต้องทำตามข้อเสนอของฉันบ้าง”
ช่วงเย็นวันนั้น.....แสงสีส้มอ่อนสะท้อนลงมาให้ความอบอุ่นแก่ผืนป่าสีเขียว ในช่วงพระอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงมา เป็นช่วงเวลาเดียวกันที่คนงานต่างก็ทยอยเตรียมตัวกลับที่พักหลังจากหมดเวลาทำงาน เสียงสนทนาดังเซ็งแซ่ของคนงานเงียบลงเรื่อย ๆ จนบัดนี้มีเพียงเสียงนกร้องประสานเสียงดังมาให้ได้ยินเป็นระยะ ๆ“อยู่ที่นี่ก็ตั้งนาน...แต่ทำไมฉันไม่เคยมาเดินเล่นในไร่ช่วงเย็น ๆ อย่างนี้เลยนะ...รู้สึกดีจัง” เธอหันไปยิ้มให้ผู้เป็นสามี ขณะเดินจูงมือกันบนถนนลูกรังตรงกลางไร่องุ่นอย่างรู้สึกสบายใจ“ถ้าชอบเอาไว้ผมพามาบ่อย ๆ นะ รู้ไหมว่าคุณคือผู้หญิงคนแรกที่ผมเดินจูงมือในไร่อย่างนี้เลยนะ” เขาหันไปยิ้มให้ภรรยาสุดที่รัก ส่งความจริงใจผ่านนัยน์ตาคมคู่นั้น“น่าภูมิใจจัง เอ...ว่าแต่ฉันเป็นผู้หญิงคนที่เท่าไหร่ของคุณล่ะ”“เอาเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก”“เอาเรื่องจริงสิ ฉันอยากรู้ว่าคนอย่างพ่อเลี้ยงเวหาผ่านผู้หญิงมาแล้วกี่คน”“อืม...ขอผมนับแปบนึงนะ”“แสดงว่าเยอะน่าดูสินะ ฉันควรจะดีใจไหมเนี่ยที่ได้เป็นหนึ่งในเมียของคุณ” พรรณวรทส่ายหน้าเล็กน้อย ช่วงเวลาที่รอฟังคำตอบก็ทอดมองไปยังถนนที่อยู่ตรงหน้า มันไกลสุดลูกหูลูกตา ปลายทางมีภูเขาส
ผ่านเรื่องวุ่น ๆ มาแล้วตอนนี้ไร่ภูผากลับสู่ภาวะปกติเช่นเดิม ร้านกาแฟมีพนักงานสาวสวยเข้ามาใหม่ แต่ก็ไม่วายหลงเสน่ห์พ่อเลี้ยงเช่นเดิม พรรณวรทได้แต่ขำและคิดว่าคงหนีเรื่องอย่างนี้ไม่ได้ เพราะสามีของเธอออกจะหล่อและมาดแมนตรงสเปคสาว ๆ ถึงเพียงนี้ จึงเปลี่ยนจากระแวงเป็นความภูมิใจแทนซะเลยหลังจากถูกเสนอเงินจำนวนหนึ่งเพื่อให้ออกจากไร่ กาสะลองไม่เคยกลับมาเหยียบที่นี่อีกเลย แต่เพื่อนซี้ทั้งสองของเธอยังคงทำงานที่เดิม แม้นิสัยใจจะเปลี่ยนแปลงกันไม่ได้ แต่เมื่อไม่มีคนนำทีมอย่างกาสะลองก็ไม่มีปัญหาอะไร“คุณแอลลี่จะไปไหนครับ”ได้ยินเสียงพนาดังจากด้านหลัง พรรณวรทก็หันขวับไปมองแล้วส่งยิ้มให้“ฉันจะเข้าไปหาคุณใหญ่ที่ไร่ค่ะ พอดีว่าหัดทำขนมกล้วยเลยจะเอาไปส่งค่ะ คุณกลางมีอะไรหรือเปล่าคะ”“ผมมีอะไรจะให้ดูครับ” คนพูดยิ้มกริ่มราวกับมีเรื่องน่ายินดี“อะไรเหรอคะ คงจะเป็นเรื่องดี ๆ แน่นอนถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างนี้”พนาใช้นิ้วเขี่ยหน้าจอมือถืออยู่สักพักก็ยื่นมาให้พี่สะใภ้ดู“นี่ครับ”“นี่ใครกันคะหน้าตาสวยเชียว อย่าบอกนะว่าเป็นแฟนคุณกลาง”“ยังไม่ใช่แฟนครับ แค่กำลังตามจีบแต่ไม่รู้เขาจะยอมใจอ่อนหรือเปล่า”“ว่าแล้วเ
“แค่อยากรู้ว่าคุณรักผมมากแค่ไหน ตอนที่คุณร้องไห้อยู่บนรถผมโคตรจะดีใจมากเลยรู้ไหม คนอย่างพ่อเลี้ยงเวหาไม่มีทางยอมมีเมียน้อยให้เสียเกียรติหรอกครับผม”“ให้มันจริงอย่างที่พูดเถอะ ฉันจะคอยดู” เธอยิ้มและร้องไห้ในเวลาเดียวกัน ก่อนจะเป็นฝ่ายโน้มใบหน้าขึ้นไปจูบเขาก่อนเมื่อริมฝีปากสัมผัสกันแล้วเวหาก็คลายอ้อมกอด จับมือเรียวมาประสานนิ้วไว้บนที่นอนนุ่ม ส่งปลายลิ้นร้อนเข้าไปชอนไชลิ้มลองรสชาติความหอมหวานอย่างบ้าคลั่ง“อื้อ...”เวหาเริ่มปฏิบัติการปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกอย่างช้า ๆ จนเจ้าหล่อนอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า เขาจ้องมองทุกสัดส่วนของเธอปานจะกลืนกิน พร้อมทั้งถอดเสื้อผ้าตัวเองไปด้วย“ผมรักคุณมากนะแอลลี่ รักจนยอมให้คุณได้ทุกอย่าง”“ฉันก็รักคุณค่ะ”เวหาเดินเข่าเข้าไปนั่งตรงหว่างขาเรียว ยกขาข้างหนึ่งขึ้นมา ลากลิ้นเลียตั้งแต่ปลายเท้าแล้วหยุดอยู่ที่ต้นขา นัยน์ตาคมจ้องมองเนินสวาทด้วยแววตาเป็นประกาย แสดงออกทางสีหน้าว่าต้องการเธอมากแค่ไหน ก่อนจะแยกกลีบอูมทั้งสองข้างแล้วประทับริมฝีปากลง ลิ้มลองรสชาติอย่างหิวโหย“อ๊ะ...อื้อ...ซี๊ดดด....คุณใหญ่คะ!”จ๊วบ! จ๊วบ! จ๊วบ!พรรณวรทนอนดิ้นพล่าน ขบริมฝีปากล่างแน่น ๆ เ
สิ่งที่เธอได้ยินทำให้รู้สึกเจ็บปวดเหมือนโดนมีดกลีดกลางใจซ้ำ ๆ ดวงตาสวยแดงก่ำก่อนจะมีหยาดน้ำใส ๆ ไหลลงมาเป็นทางบนพวงแก้มขาว ไม่เคยคิดว่าเวหาจะตัดสินใจอย่างนี้ แล้วเธอยังอยากจะกลับไปหาเขาอยู่อีกหรือ(คุณแอลลี่ครับ!)(คุณแอลลี่ครับ!)“เอ่อ...ค่ะคุณกลาง”(คุณโอเคไหมครับเนี่ย จริง ๆ ผมไม่น่าพูดให้ฟังเลย)“ไม่เป็นไรค่ะฉันโอเค เขาคงตัดสินใจดีแล้วล่ะ คุณกลางแค่นี้ก่อนนะคะฉันต้องขึ้นไปห้องพักแล้ว”ตู๊ด ๆ ๆ ๆเธอไม่รอฟังคำร่ำลาจากปลายสาย เพราะตอนนี้น้ำตามันหลั่งออกมาไม่หยุดหย่อน แม้พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกมาแต่ก็ทำไม่ได้“ฮึก...ฮือ...”“คุณผู้หญิงเป็นอะไรไหมครับ”“ฉะ...ฉันไม่เป็นไรค่ะ”“จอดหน้าโรงแรมเลยใช่ไหมครับ”“ใช่ค่ะ”เธอรีบจ่ายเงินค่าโดยสารแล้วลงจากรถ เดินก้มหน้าตรงเข้าไปในโรงแรม เพราะกลัวว่าใครจะเห็นว่าตอนนี้เธออ่อนแอแค่ไหนห้านาทีต่อมา.......เข้ามาในห้องพักแล้วเจ้าหล่อนก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนอนอย่างไร้พลังงาน หยาดน้ำใสไหลลงจากหางตาเมื่อนึกถึงประโยคที่พนาเอ่ยผ่านสายมา หรือเขาจะหมดรักเธอแล้วจริง ๆ ถึงได้หักหาญน้ำใจกันเช่นนี้“คุณมันบ้าไปแล้ว ฮึก คุณทำอย่างนี้ได้ยังไงคุณใหญ่ ฉัน
@กรุงเทพมหานครได้กลับมาที่นี่อีกครั้งทำให้พรรณวรทนึกถึงเรื่องราวเก่า ๆ ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อครั้งยังมีบิดาอยู่ข้างกาย บ้านราคาหลายสิบล้านตอนนี้ตกเป็นของคนอื่นไปแล้ว เธอจะไม่มีวันลืมว่ามันเคยเป็นสถานที่ซึ่งบันทึกเรื่องราวความทรงจำดี ๆ ระหว่างเธอกับบิดาเอาไว้ แต่ก็ไม่คิดที่จะเอามันกลับคืนมาเป็นของตัวเองแล้ว ก็เพราะบ้านหลังนั้นอีกเช่นกันที่ทำให้บิดาเธอต้องปลิดชีพตัวเองออกจากโรงแรมที่พักแล้วเธอก็เดินทางมาที่วัด ซึ่งเป็นสถานที่เก็บอัฐิของบิดาเอาไว้ เดินถือพวงมาลัยไปตรงไปยังโซนที่ตั้งของเจดีย์บรรจุอัฐิ ซึ่งถูกจัดวางไว้เป็นสัดเป็นส่วนอย่างมีระเบียบ เมื่อถึงที่หมายแล้วเจ้าหล่อนก็หยุดอยู่ตรงหน้าเจดีย์ ซึ่งมีรูปของผู้เป็นบิดาติดอยู่พร้อมกับชื่อที่บ่งบอกว่าเป็นผู้ใด“พ่อ...หนูมาหาพ่อแล้วนะคะ” เธอนั่งพับเพียบแล้ววางพวงมาลัยที่ถูกร้อยเรียงอย่างปรานีตไว้บนฐานเจดีย์ ก่อนจะก้มลงกราบระลึกถึงบุญคุณที่ท่านให้กำเนิด และเลี้ยงดูจนเติบใหญ่มาจนถึงตอนนี้“วันนี้หนูไปเคลียร์หนี้สินของเราจนหมดทุกเจ้าแล้วนะคะ พ่อไม่ต้องห่วงอะไรแล้วนะ เพราะเงินทุกบาททุกสตางค์เป็นเงินของคุณใหญ่ ผู้ชายที่พ่ออยากให้หนูแต่งงานด้วย แ
“ใช่หรือไม่ใช่พวกเธอต่างก็รู้ดี ถ้าพวกเธอสองคนยังอยากทำงานที่นี่ต่อไป บอกความจริงฉันมาว่าวันนั้นที่น้ำตก พวกเธอรู้เห็นอะไรบ้าง” มาถึงขั้นนี้แล้วพรรณวรทต้องการทำให้เรื่องมันกระจ่างเสียที มันจะได้จบ ๆ ไป“พวกเราไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลยนะคะแม่เลี้ยง”กาสะลองยิ้มเยาะอย่างพอใจ เพราะคิดว่าถึงอย่างไรเพื่อนทั้งสองก็ไม่มีทางหักหลังเป็นแน่“ใช่ ๆ พวกเราไม่ได้ไปที่นั่นจริง ๆ ค่ะมีแต่นังกาสะลองคนเดียวเท่านั้น”“เล่ามาว่าพวกเธอรู้เห็นอะไรบ้าง แล้วฉันจะไม่เอาเรื่อง”“นี่พวกแกกล้าหักหลังฉันเหรอ!” เจ้าหล่อนถลึงตามองเพื่อนสองเพื่อข่มขู่“ฉันขอโทษนะกาสะลอง เพราะถ้ายังอยู่ข้างแกพวกฉันก็ไม่มีเงาหัวแน่ ๆ แม่เลี้ยงคะ นังกาสะลองมันเป็นคนผลักเพื่อนแม่เลี้ยงตกน้ำในวันนั้น สร้างสถานการณ์ให้แม่เลี้ยงโดนใส่ร้ายค่ะ”“อีคำหล้าอีเพื่อนสารเลว มึงกล้าหักหลังกู”เพี๊ยะ!ด้วยความโมโหกาสะลองรีบพุ่งเข้าหาเพื่อน ขยุ้มผมด้านหลังแล้วง้างมือฟาดเข้าไปที่ใบหน้าสุดแรง หลังจากนั้นความชุลมุนในห้องพักคนงานก็เริ่มต้นขึ้นจากการตบตีของเพื่อนรักทั้งสามคน คนที่อยู่ในหอพักต่างก็ตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อมามุงดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพรรณวรทเดินกล
“ว่ามาสิ”“กรุณาบอกลูกน้องในไร่ของคุณด้วยว่าฉันเป็นคู่หมั้นคุณ โดยเฉพาะไอ้พวกลูกน้องหื่นพวกนั้น ฉันยังไม่ได้ชำระความเรื่องที่คุณปล่อยให้ฉันอยู่กับไอ้พวกนั้นเลยนะ ถ้าพวกมันรุมโทรมฉันจะทำยังไง” พูดถึงเรื่องนี้พรรณวรทก็โมโหขึ้นอีกครั้ง“ก็ไม่ทำยังไง คุณจะได้มีผัวสมใจอยากยังไงล่ะ มีทีเดียวหลายคนเลยนะไม
“คู่หมั้นพ่อเลี้ยงงั้นเหรอ!” คนที่เพิ่งมาใหม่ยืนอึ้งไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เพราะตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่ ยังไม่เคยเห็นเวหาพาผู้หญิงคนไหนเข้ามาในไร่เลยสักครั้ง“ใช่! แล้วคุณล่ะเป็นใคร” ตอนนี้เจ้าหล่อนหายจากอาการตื่นกลัวแล้ว สามารถพูดคุยกับอีกฝ่ายได้อย่างสบายใจขึ้น“ฉันชื่อดาวเรืองเป็นผู้จัดการไร่นี้
ในระหว่างทางคนทั้งสองต่างก็นั่งเงียบ อีกคนขับรถไปอย่างไม่สบอารมณ์ ส่วนอีกคนเอาแต่นั่งมองสองข้างทางด้วยความตื่นตาตื่นใจ ใบหน้าสวยมีรอยยิ้มตลอดเวลา เมื่อได้เห็นความอุดมสมบูรณ์ของสองข้างทาง ธรรมชาติที่เธอไม่คิดว่าจะได้กลับมาสัมผัสมันอีกครั้ง หลังจากครอบครัวย้ายไปอยู่เมืองหลวงตั้งแต่เธอยังเด็กเอี๊ยด!
เช้าวันใหม่ในไร่ภูผาได้เริ่มต้นขึ้น พรรณวรทเดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม นั่นเพราะรู้สึกพอใจกับอากาศที่สดชื่นของไร่แห่งนี้ มันช่างแตกต่างจากเมืองหลวงที่เธอจากมาลิบลับ กวาดสายตามองหาคนในบ้าน ก่อนจะเจอกับแม่บ้านสูงวัยกำลังจะเดินผ่าน จึงกวักมือเรียกให้เข้ามาหาตนเอง“นี่ ๆ ป้า”“มีอะไรให้อิฉันรับใ







