ตอนที่ 6 คุณใหญ่

“คู่หมั้นพ่อเลี้ยงงั้นเหรอ!” คนที่เพิ่งมาใหม่ยืนอึ้งไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เพราะตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่ ยังไม่เคยเห็นเวหาพาผู้หญิงคนไหนเข้ามาในไร่เลยสักครั้ง

“ใช่! แล้วคุณล่ะเป็นใคร” ตอนนี้เจ้าหล่อนหายจากอาการตื่นกลัวแล้ว สามารถพูดคุยกับอีกฝ่ายได้อย่างสบายใจขึ้น

“ฉันชื่อดาวเรืองเป็นผู้จัดการไร่นี้ เผอิญเดินผ่านมาเลยได้ยินเสียงคุณเข้า คุณไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ก็เกือบจะแย่ถ้าไม่ได้คุณมาช่วย คุณเป็นผู้จัดการนี่เอง มิน่าล่ะไอ้พวกบ้านั่นถึงได้รีบวิ่งหนีหากจุกตูดอย่างนี้ ถ้าเจออีกครั้งฉันจะจัดการซะให้เข็ดหลาบเลยคอยดู” พรรณวรทถลึงตาอย่างอาฆาตแค้น ไม่ว่าจะเป็นเจ้านายหรือลูกน้อง เธอไม่มีทางปล่อยให้ลอยนวลแน่

“อย่างคุณเนี่ยนะจะทำอะไรใครได้ ดูบอบบางเกินกว่าที่จะมาอยู่กลางไร่อย่างนี้ซะด้วยซ้ำ แล้วถ้าเป็นคู่หมั้นพ่อเลี้ยงจริง ๆ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ”

“ก็นายนั่น! เอ่อ...พอดีฉันหลงทางกับคุณใหญ่น่ะ พาฉันไปหาเขาได้ไหมคะคุณดาวเรือง” ตั้งแต่มาที่นี่เธอรู้สึกสบายใจที่จะคุยกับผู้หญิงคนนี้ที่สุด แม้จะดูท่าทางเข้มขรึมเจ้าระเบียบแต่ก็น่าจะเป็นมิตรกว่าคนอื่น ๆ

“ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นตามฉันมา”

ผู้จัดการไร่สาวส่งรอยยิ้มแห่งมิตรภาพให้ กำลังจะเดินนำทางแต่ทว่าต้องหันกลับมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงสาวเมืองกรุงร้องดังลั่น

“ว้าย! ส้นสูงฉัน”

ตอนนี้พรรณวรทนั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น รองเท้าส้นสูงที่สวมใส่นั้นชำรุด จนไม่สามารถใช้งานต่อไปได้

“เป็นอะไรไหมคะคุณ”

“ทำไมถึงได้ซวยอย่างนี้นะ เป็นเพราะนายนั่นคนเดียวเลย” เธอบ่นกับตัวเองหายใจฟึดฟัดด้วยความโมโห ก่อนจะเงยขึ้นไปเอ่ยกับผู้จัดการไร่ “ฉันโอเคค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นเรารีบไปกันเถอะค่ะ” คนพูดยื่นมาพร้อมกับรอยยิ้ม

พรรณวรทยิ้มตอบก่อนจะถอดรองเท้าส้นสูงมาถือไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่งมืออีกข้างไปประสานแล้วหยัดตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้งด้วยแรงของดาวเรือง

“ขอบคุณค่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณเป็นคู่หมั้นพ่อเลี้ยงเท่ากับว่าเป็นเจ้านายฉันด้วย”

ได้ยินอย่างนั้นพรรณวรทก็ยิ้มกว้าง รู้สึกฮึกเหิมภายในใจ แค่ทุกคนรู้ว่าเธอเป็นคู่หมั้นยังให้ความเคารพขนาดนี้ ถ้าได้แต่งงานด้วยคงจะมีคนนับหน้าถือตามากยิ่งขึ้นเป็นเท่าตัวเลยทีเดียว

*-*-*-*-*-*-*-*

หลังจากปล่อยให้พรรณวรทเผชิญชะตากรรมเพียงลำพัง เวหาก็มานั่งชิวที่ร้านกาแฟ ซึ่งเป็นร้านที่สร้างขึ้นมาเพื่อต้อนรับนักท่องเที่ยว ตั้งอยู่ใต้ต้นจามจุรีขนาดใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาออกไปจำนวนหลายเมตร ถูกรายล้อมไปด้วยภูเขาสูงและพื้นที่สีเขียวสลับกับสวนดอกไม้

“พ่อเลี้ยงรับอะไรเพิ่มไหมคะ”

“ไม่ล่ะแค่กาแฟแก้วเดียวก็พอแล้ว”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปยิ้มน้อย ๆ ให้ ‘กาสะลอง’ สาวเหนือหน้าตาผิวพรรณดี เป็นดาวเด่นของไร่แห่งนี้ มีผู้ชายเข้ามาขายขนมจีบมากหน้าหลายตา แต่ทว่าเธอกลับไม่สนใจเพราะหัวใจของเธอเป็นของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า มาสมัครเข้าทำงานที่ร้านกาแฟก็เพราะเขาคนนี้

“วันนี้พ่อเลี้ยงดูเหม่อ ๆ จังเลยนะคะ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า เล่าให้กาสะลองฟังได้นะคะ” เจ้าหล่อนนั่งเอามือเท้าคาง จ้องหน้าชายหนุ่มด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม ทำอย่างนี้บ่อย ๆ จนเวหารู้สึกชินเสียแล้ว

“ไปทำงานได้แล้ว จะมาจ้องหน้าฉันทำไมกัน”

“ก็พ่อเลี้ยงหล่อนี่คะ มองทีไรก็ไม่เคยรู้สึกเบื่อเลย” สาวน้อยยังคงจ้องหน้ายิ้มไม่หุบ

“เอาเวลาไปทำงานดีกว่าไหม ถ้านั่งนานอย่างนี้สงสัยคงต้องหักเงินเดือนแล้วล่ะมั้ง”

“พ่อเลี้ยงใจร้ายอ่ะ คอยดูเถอะพ่อเลี้ยงจะต้องตกหลุมรักกาสะลองเข้าสักวัน ถ้าถึงวันนั้นอย่ามาง้อก็แล้วกัน” เจ้าหล่อนทำหน้าบูดบึ้งแล้วจะเดินไปหาเพื่อนร่วมงานที่เคาน์เตอร์ แต่ทว่าเสียงของใครบางคนทำให้ต้องชะงักฝีเท้า

“เสียใจด้วยนะยะ พ่อเลี้ยงไม่มีทางมองใครได้หรอก เพราะเขามีคู่หมั้นแล้ว” เป็นพรรณวรทนั่นเองที่เดินเข้ามาได้ยินพอดี แม้จะไม่ได้รักเขา แต่พอได้ยินผู้หญิงคนอื่นพูดอย่างนี้ก็ไม่ชอบใจ ต้องหาทางแสดงความเป็นเจ้าของก่อนที่จะมีใครมาปาดหน้าเค้กไปเสียก่อน

“เธอเป็นใคร?”

กาสะลองหันขวับมามองทันที เห็นหญิงสาวเมืองกรุงยืนยิ้มเย้ยอยู่ตรงหน้า ก็ไม่รู้สึกถูกชะตาเอาเสียเลย

“เป็นคู่หมั้นของพ่อเลี้ยงยังไงล่ะ ได้ยินชัดสองรูหูหรือยัง”

“เธอนั่นล่ะเป็นใคร ดูแต่งตัวเข้าสิยังกะหญิงงามเมือง ไม่มีความเป็นกุลสตรีเอาเสียเลย” คนพูดมองอีกฝ่ายด้วยแววตาหยามเกียรติ

“ผู้หญิงบ้านนอกอย่างเธอคงไม่รู้จักคำว่าแฟชั่นสินะ” พรรณวรทเดินเข้าไปใกล้ วนรอบตัวคู่สนทนาอย่างดูหมิ่นดูแคลน “แต่ฉันก็เข้าใจแหละ เพราะวัน ๆ เธอใส่แค่ชุดพนักงานร้านกาแฟ คงไม่รู้จักของแบรนด์เนมเหมือนอย่างฉันหรอก”

คนที่โดนดูหมิ่นยืนกำมือแน่น ใบหน้าขาวสวยบัดนี้แดงก่ำเพราะทั้งโกรธทั้งเกลียดผู้หญิงคนนี้เข้าไส้

“กะ...”

กำลังจะกรี๊ดออกมาแต่ทว่าพรรณวรทรีบเอามือจุ๊ปาก แถมยังฉายรอยยิ้มของผู้ชนะออกมา

“จุ๊ ๆ ๆ อย่าร้องสิจ๊ะ ลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนี้กำลังทำงานอยู่ ถ้าพ่อเลี้ยงไล่ออก เธอจะไม่มีโอกาสได้มานั่งจ้องหน้าเขาอย่างนี้อีกนะ ฉันเตือนด้วยความหวังดี”

“พ่อเลี้ยงคะ ผู้หญิงคนนี้เป็นคู่หมั้นพ่อเลี้ยงจริง ๆ เหรอคะ”

เวหายังคงยืนเท้าสะเอวมองคนทั้งสองอย่างเอือมระอา โดยเฉพาะพรรณวรทที่เข้ามาในไร่วันแรกก็แผลงฤทธิ์เสียแล้ว เขาเดาไม่ออกเลยว่าวันต่อ ๆ ไปจะปวดเศียรเวียนเกล้ามากแค่ไหน

“เอ่อ...” เวหายังคงลังเลใจที่จะพูดความจริง

“บอกไปสิคะว่าฉันเป็นคู่หมั้นคุณ ถ้าไม่บอกฉันจะใช้วิธีของฉันเอง”

“แหม ๆ พ่อเลี้ยงอึกอักขนาดนี้ พอจะเดาออกแล้วว่าอะไรเป็นอะไร” กาสะลองเริ่มยิ้มขึ้นมาได้บ้างแล้ว เธอไม่มีทางเชื่อว่าจู่ ๆ เวหาจะมีคู่หมั้น ร้อยวันพันปีเคยมีแฟนซะที่ไหนกัน วัน ๆ ก็อยู่แต่ในไร่ ทำงานแทบไม่มีเวลาไปสุงสิงกับผู้หญิงคนไหน ยกเว้นแต่กับเธอเท่านั้น

“คุณใหญ่! บอกทุกคนไปสิว่าฉันเป็นคู่หมั้นคุณ” พรรณวรทตวาดแหวพยายามคาดคั้นชายหนุ่ม ทุกคนต่างก็มองไปยังผู้เป็นเจ้าของไร่ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ก็ตามที่ผมบอกคุณนั่นล่ะ ว่า...อื้อ”

แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่แล้ว พรรณวรทรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะหักหน้าเธอต่อหน้าทุกคน จึงตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว วิ่งเข้าไปประกบจูบชายหนุ่ม เลื้อยมือขึ้นไปกอดคอล็อกใบหน้าเอาไว้ ไม่ยอมให้เขาผละตัวออกมาได้ง่าย ๆ

ทุกคนที่อยู่ในร้านกาแฟต่างก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่าเจ้าหล่อนจะทำอย่างนี้ในที่สาธารณะ เห็นอย่างนั้นกาสะลองแทบอยากจะกรีดร้องให้ดังที่สุด เธอเฝ้ามองพ่อเลี้ยงสุดหล่อคนนี้มาตั้งนาน แต่ทว่าแค่จับมือก็ยังไม่มีโอกาส...มันน่าโมโหที่สุด