แองเจิ้ลเดินเข้าห้องของตัวเองแล้วรีบล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที เสื้อยืดเอวลอย กับกางเกงขาสั้นกุดโชว์ขาขาว หลานสาวหมุนตัวอยู่หน้ากระจกเช็คดูความเรียบร้อย ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อใหม่ทันที เสื้อยืดตัวยาวไม่โชว์เอวแต่คอกว้าง แองเจิ้ลดึงคอเสื้อไปด้านหลังแล้วดูความเรียบร้อยอีกที แบบนี้ดีกว่า สวยกว่า
แองเจิ้ลส่งเสียงมาก่อนตัว "มาแล้วค่ะ อานิธ เปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้าแปปเดียว" หลานสาวก็อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นอวดขาขาว เธอจัดการเปิดหนังซีรีย์ฝรั่งที่ดูค้างเอาไว้
"ฆาตรกรรมเลยหรอ" เค้าถาม เธอพยักหน้า "สืบคดีสนุกนะคะ ไม่น่ากลัวหรอก" เธอบอกเค้า ก่อนจะเปิดตู้เย็นหยิบน้ำกับขนมออกมา
"ค่ำนี้สปาเก็ตตี้ไหมคะ หนูทำให้" เธอเสนอความคิด นิธิพยักหน้า
"ตามใจเลยค่ะ อากินได้" เค้าตอบเธอ เสียงหนังในทีวีจอใหญ่เริ่มขึ้นแล้ว คุณอาแอบมองหลานสาวแล้วกลืนน้ำลายลงคอ เสื้อยืดคอกว้างยาวจนปิดกางเกง มองผ่านๆเหมือนไม่ได้ใส่กางเกง แต่คอเสื้อกว้างจนเห็นเนินอกขาวผ่อง เค้าดึงหมอนอิงมา กอดเอาไว้
แองเจิ้ลชำเลืองมองแล้วขยับตัวเข้าไปใก้ล เธอนั่งห่างจากเค้าเกินไปแล้ว มันฝรั่งแท่งยาวยื่นอยู่ตรงริมฝีปาก เธอส่งมันมาถึงปากเค้าเลย
"กินสิคะ" หลานสาวป้อน เธอจงใจที่จะสัมผัสริมฝีปากเค้าเบาๆ ต่างคนต่างเขิน คนป้อนหน้าแดงก่ำ คนโดนป้อนอยากจะงับนิ้วเล่นนักแต่ไม่กล้า
ขาขาวๆขยับเข้าไปใก้ลอีก "หนูนั่งไม่ถนัด อิงได้ไหมคะ" หลานสาวถามคุณอา นิธิพยักหน้า
"ได้สิคะ ขยับมาสิ" เค้าบอกเสียงเรียบ ทั้งที่ใจเต้นตุบตับ ตายเป็นตาย ไหล่ของเธอเบียดอยู่กับหน้าอกเค้าเกินครึ่ง ผมสั้นของเธอเผยให้เห็นคอขาวผ่องน่าจูบ เค้าเอนตัวลงมา ให้ใก้ลเคียงกับเธอ แล้วมองแก้มขาวใส กับริมฝีปากที่สะกดใจตั้งแต่แรกเห็น
"แองเจิ้ล" เสียงเค้าเรียกเธอออกไป หลานสาวหันมาทันที
"ขา อานิธ" สายตาที่มองมามีแววอยากรู้อยากเห็น เธอจ้องริมฝีปากเค้า ไม่คลาดสายตา
"เปล่าค่ะ อาแค่จะถามว่า จะทำสปาเก็ตตี้ใช่ไหม" เค้าเฉไฉอีกแล้ว นิธิส่ายหน้าออกมาอย่างหงุดหงิดใจ
"รอแปปนะคะ หนูจะทำมาให้ชิม" แม่ครัวเดินตรงดิ่งเข้าไปในครัว ก่อนจะหยิบโน่นนี่ขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว เจ้าของตัวจริงยิ้มอย่างพอใจที่เธอสำรวจห้องนี้หมดแล้ว และคิดว่าเธอคงจะชอบห้องของเค้า นิธิก้มหน้าก้มตาดูโทรศัพท์ของตัวเอง เค้าไม่อยากมองเธอมาก กลัวจะห้ามใจไม่ไหว
แองเจิ้ลยิ้มกว้างออกมาเธออายจะแย่อยู่แล้ว เมื่อกี้ได้อิงไหล่ด้วย ทำไมน่ารักอย่างงี้ กลิ่นน้ำหอมยังติดที่ปลายจมูก เธอจะโชว์ฝีมือเต็มที่เลย ระหว่างรอเส้นสปาเก็ตตี้สุก เธอเดินไปข้างหลังเค้าแล้วยื่นหน้าไปถาม นิธิเงยหน้าขึ้นมาแล้วหันไปตามเสียง แองเจิ้ลหอมแก้มเค้าเต็มแรงทันที นิธิสัมผัสได้ถึงปากเธอกับแก้มเค้า
"อานิธจะใส่ไส้กรอกอะไรคะ หมูหรือไก่" เธอหอมแก้มเค้าเต็มแรงแต่ยังเก็บอาการ นิธิไม่กล้าหันไปแล้ว เค้าตอบเสียงเบา
"อาทานได้หมดค่ะ" เเล้วแม่ครัวก็เดินจากไป นิธิลูบแก้มตัวเองเบาๆ เค้าอยากหอมเธอบ้างงงงงง
แองเจิ้ลหันหลังเดินกลับมาแล้วเดินอย่างเชื่องช้า เธอกำลังขาอ่อน แก้มอานิธทั้งนุ่มทั้งหอม มุมนี้อีกนิดเดียวเกือบจะถึงปากแล้ว เธอมาร์คจุดไว้ในใจแล้วยิ้มออกมา อานิธของหนู แก้มอานิธ หนูจองแล้วนะ
แองเจิ้ลถือจานเปลใบใหญ่ออกมาพร้อมส้อมในมือสองคัน
"ทานจานเดียวกันได้ไหมคะ อานิธโอเคหรือเปล่า" เค้าพยักหน้าแล้วรับจานมาไว้ในมือ
"อาถือเองค่ะ ร้อน" เธอส่งจานให้เค้าแล้วขยับเข้าไปใก้ล "ลองชิมนะคะ แองเจิ้ลตั้งใจมากสุดฝีมือเลย" เค้าม้วนเส้นเข้าปากช้าๆแล้วหลับตา แองเจิ้ลลุ้นแทบแย่ เค้าลืมตาขึ้นมาแล้วยิ้ม
"อร่อยค่ะ เก่งจัง" คุณอาชม แองเจิ้ลม้วนเส้นเข้าปากคำโต
"อร่อยจังค่ะ" เธอกับเค้าผลัดกันกินคนละคำ นิธิมองดูริมฝีปากที่มีซอสติด เค้าใช้นิ้วโป้งเช็ดซอสที่เปื้อนเบาๆ แล้วชิมซอสที่ติดนิ้วมา แองเจิ้ลสบตากับเค้า นิธิลูบที่ริมฝีปากเธอเบาๆ
"แองเจิ้ลอาอยากจูบแองเจิ้ลเหลือเกิน"
รถที่แล่นมาจอดหน้าบ้านไม่คุ้นตา ทำให้ลูกสาวเจ้าของบ้านต้องโผล่หน้าออกไปดู บ้านของเธออยู่สุดซอยบ้านหลังสุดท้าย ที่มีอาณาเขตกว้างขวาง บริเวณบ้านมีต้นไม้น้อยใหญ่มากมายให้ความร่มรื่น ผู้เป็นพ่อสร้างบ้านนี้เพื่อเอาไว้ให้แม่โดยเฉพาะได้พักผ่อน ถ้ายามหน้าบ้านปล่อยให้เข้ามาได้ แสดงว่าเป็นแขกของที่นี่แน่ๆ"มาหาใครคะ"รถเอสยูวีกำลังจะดับเครื่อง เจ้าของบ้านลงไปต้อนรับ ขณะนี้คุณพ่อกำลังดูแลคุณแม่อาบน้ำอยู่ แองเจิ้ลจึงต้องเป็นเจ้าบ้านที่ดี ประตูรถเปิดออกพร้อมกับสายตาที่ทั้งคู่มองกัน เจ้าของบ้านกรี้ดลั่นออกมาแล้วนึกขึ้นได้จึงเอามือปิดปาก"อานิธ"เสียงเธอเรียกชื่อเค้าด้วยความดีใจ นิธิยิ้มกว้างอย่างที่สุด เค้าบอกเสียงเบาออกมา"คิดถึงแฟนค่ะ" คนฟังหน้าแดงก่ำด้วยความอาย"คิดถึงเหมือนกันค่ะ"ก่อนจะส่งมือตัวเองออกไปให้เค้าจูบ นิธิจับมือบางแล้วจูบเบาๆ ในใจอยากกอด อยากจูบปากบางเหลือเกิน แต่คงไม่เหมาะนัก"เข้าบ้านค่ะ คุณพ่อคงดีใจ" นิธิเดินเคียงคู่กับเธอเข้าไปในบ้านแล้วบอกเสียงกระซิบ"ไม่มีอากอดแล้วนอนหลับไหม" เค้าได้รับคำตอบด้วยใบหน้าจ๋อยๆแทน ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ"บอกแล้ว"เจ้าของบ้านตัวจริงลงมาต้อนรับแขก
นิธิจูบมือบางเบาๆ"วันนี้ทำงานไม่ได้เลย ต้องรีบมา" เค้าอ้อนเธอทันที แองเจิ้ลยิ้มอายๆ"หนูก็คิดถึงค่ะ มากด้วย"คนตัวเล็กอ้อนกลับไม่แพ้กัน"ต่อไปนี้ถ้าว่างอามารับนะคะ ถ้าไม่ว่างจะให้รถมารับ จะได้ไม่ต้องโอ้เอ้ ถ้าอยากไปไหนกับเพื่อนจะได้มีรถไปด้วย"เค้าบอกกับเธอ แองเจิ้ลขยับตัวเข้าไปใก้ลเค้าแล้วซุกที่หัวไหล่เบาๆ"หนูไม่ได้อยากได้ดอกไม้นะคะ" เธอย้ำกับเค้าอีกรอบ นิธิก้มลงมาหอมผมเบาๆ"ดีแล้วค่ะ คนดีของอา ถ้าอยากได้ อาจะซื้อให้เองนะคะ"คนขี้หวงรีบบอกทันที แองเจิ้ลเงยหน้าขึ้นมองเค้า สายตาเป็นประกาย"อานิธพูดแล้วนะคะ ว่าจะซื้อให้" เธอย้ำกับเค้า นิธิพยักหน้า"ค่ะ ไม่ลืมหรอกนะคะ" เค้าย้ำกับเธออีกรอบ แล้วหอมมือเธอเบาๆ"ทานข้าวก่อนค่ะ" เสียงคุณอาเคาะประตูหน้าห้อง แองเจิ้ลวางเอกสารการเรียนในมือแล้วรีบลุกออกไปข้างนอกทันที กลิ่นอาหารหอมฟุ้งอบอวลเต็มห้อง พ่อครัวเงยหน้าขึ้นมามองแฟนสาวแล้วยิ้มออกมา"ทานข้าวค่ะ อาจัดโต๊ะแล้ว"แองเจิ้ลเดินตรงเข้าไปหาพ่อครัวทันที ก่อนจะกอดเค้าจากทางด้านหลัง"อานิธน่ารักที่สุดเลยค่ะ" เธออ้อนเค้าอีกแล้ว นิธิวางจานข้าวในมือแล้ว หันกลับมากอดตอบทันที มือของเค้าลูบผมเธอเบาๆ"อารั
"ตัวเย็นแล้ว ปวดหัวอีกไหมคะ"เสียงคุณอาถามอย่างห่วงใยแล้วก้มลงหอมแก้มคนป่วยอย่างอ่อนโยน"ไม่ค่ะ หายแล้ว" แองเจิ้ลยิ้มอายๆ ตั้งแต่วันศุกร์จนถึงเช้าวันจันทร์ คุณอาก็คลอเคลียอยู่กับเธอตลอดเวลาแทบไม่ห่างไปไหนเลย มือของเค้ามักจะอยู่ตามร่างกายเธอเสมอ สัมผัสอ่อนโยนแผ่วเบา ทำให้เธออบอุ่นใจมากเหลือเกิน"วันนี้อาจะไปส่ง แล้วถ้าเลิกงานไม่เย็นมาก อาจะไปรับเองนะคะ"เค้าบอกเธอแล้วหอมแก้มขาวอีกครั้ง"เราเข้าใจกันแล้วนะคะ ขอให้แองเจิ้ลเชื่อใจอาเท่านั้น แล้วเราจะต้องมีความสุขด้วยกัน" เค้าย้ำกับเธออีกครั้ง"หนูเชื่อใจอานิธนะคะ แล้วก็จะมองแค่อานิธคนเดียวตลอดไป" เธอตอบเค้าออกมาแล้วลูบแก้มเค้าเบาๆ นิธิยิ้มออกมา"น่ารักที่สุดเลยเด็กคนนี้" เค้าอ้อนเธออีกแล้ว "อ้อนอีกแล้ว น่ารักไปอีก" เสียงเธอบ่นเค้าเบา"ตั้งใจเรียนนะคะ อย่าลืมว่า มีแฟนแล้ว แถมแฟนก็หวงมากด้วย"เค้าย้ำกับเธออีกที ก่อนจะลงจากรถที่จอดส่งหน้าตึกเรียน"ค่ะ หนูรู้แล้ว" เธอตอบเค้า "ตั้งใจทำงานนะคะ คิดถึงหนูบ้างอย่ามัวแต่ไปมองสาวๆที่ไหนนะคะ"เธอท้วงขึ้นมา นิธิส่ายหน้า"มีแฟนเด็กแบบนี้จะไปหาคนอื่นทำไม แฟนอาน่ารักที่สุดแล้ว"เธอหอมแก้มเค้าเบาๆก่อนลงจา
คนข้างตัวที่กำลังหลับสนิทเริ่มตัวอุ่นๆขึ้นมา นิธิรีห่มผ้าผืนใหญ่ให้อบอุ่น ก่อนจะกอดรัดให้แน่นขึ้นอีก เธอหลับแล้วน่ารักน่ามองไปอีกแบบ เค้าหอผมเธอเบาๆแล้วหลับตาลงอกครั้ง ก่อนจะรู้สึกอีกทีว่าเธอตัร้อนจัด เค้าลุกขึ้นทันทีแล้วเปิดไฟให้สว่างทั่วห้อง หาเสื้อผ้ามาใส่แล้วรีบหาผ้าเช็ดตัวมาชุบน้ำเช็ดตัวให้ เธอลืมตาขึ้นมาอย่างอ่อนเพลีย"ทานยานะคะ"คุณอาประคองหลานสาวให้ลุกขึ้นนั่งแล้วป้อนยาแก้ไข้ให้ถึงปาก ก่อนจะเช็ดหน้าเช็ดตัวให้อีกรอบ"อาขอโทษนะคะที่ทำให้ป่วย เมื่อวานนี้เธอโดนแดด โดนฝน แล้วยังมาแช่น้ำอีกตั้งนาน เลยทำให้ป่วย นิธิรู้สึกผิดมากจริงๆ เค้าเอนตัวเธอให้นอนลง แล้วเช็ดตัวให้อีกรอบคอขาวผ่องกับหน้าอกอวบอิ่มทำให้เค้าเสียสมาธิสายตาของเธอคอยแต่จะมองตามเค้าทำให้เค้าประหม่า"อาไม่เคยทำแบบนี้เลย"เค้าบอกกับเธอ แองเจิ้ลยิ้มออกมา"ดีแล้วค่ะ ทำให้หนูคนเดียวนะคะ" เธอบอกเสียงอ้อน แล้วพลิกตัวนอนคว่ำหน้าลง เพื่อให้เค้าเช็ดแผ่นหลังเปลือยให้ มือของเค้าลูบไล้แผ่นหลัขาวเนียน ก่อนจะจูบเบาๆ ไล่ลงมาที่สะโพกของเธอ แล้วเช็ดที่ซอกขาเบาๆแป้งฝุ่นหอมกรุ่นทาตัวตัวขอคนป่วยอย่างหอมกรุ่น เค้าจัดหมอนอีกที แล้วพาเธอนอน"
นิธิมองภาพตรงหน้าแล้วหลับตาลง เธอร้ายกาจที่สุดเลย บราตัวสวยเปียกน้ำไปหมด เนินอกขาวโผล่พ้นน้ำขึ้นมาเล็กน้อย ใต้น้ำใสมีเพียงแพนตี้ตัวน้อยเท่านั้น"อาจะทนไหวไหมคะ แองเจิ้ล" เค้าถามออกไป"ทนไหวสิคะ ที่ทำแบบนี้ก็มากพอแล้วนะคะ "เธอตอบด้วยความมั่นใจ ชายหนุ่มส่ายหน้าแล้วถอดเสื้อผ้าตัวเองออกช้าๆ"แองเจิ้ลคิดผิดแล้ว ยิ่งทำแบบนี้ยิ่งทรมาน สิ่งที่อาทำมันเทียบไม่ได้เลย กับสิ่งที่อารอคอย" เค้าบอกเธอเสื้อยืดที่ใส่มาทั้งวันหลุดออกแล้ว กางเกงยีนส์กำลังจะถูกถอดออกไป เค้ามองตาเธอไม่กระพริบ แองเจิ้ลกำลังอยากรู้อยากลอง เค้าจะทำให้เธอรู้ ว่าความทรมานที่แท้จริงเป็นยังไง แก่นกายพองขยายอยู่ใต้ชั้นในสีขาว เค้าก้าวตามลงไปในอ่าง แล้วดึงเธอมาใก้ล วันนี้เธอจะได้รู้ว่าความทรมานของการปลุกเร้า เป็นอย่างไรปากบางเฉียบสัมผัสลงมาเบาๆที่ปากของเค้า ลิ้นร้อนสอดเข้าไปดูดชิมความหวาน เค้าบีบเคล้นหน้าอกอวบอิ่มแล้วปลดตะขอ ออกทันที เธอถอดบราออกให้เค้าได้ชื่นชมความสวยงาม ร่องรอยจากปากเค้าเป็นสีชมพูจาง มือหนาบีบเคล้นก่อนจะสัมผัสที่ปลายเนินอกที่ชูชัน เธอร้องครางออกมา เสียงหวานใส่เค้า นิธิลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่า ไล่ลงมาที่ขอบบิกิ
มือหนาจับจูงมือของหลานสาวแน่น"วันนี้ไปเที่ยวกันนะคะ" เสียงหวานอ้อนเค้า นิธิพยักหน้า"ค่ะจะไปไหนตามใจเลยค่ะ"เค้าตามใจเธออยู่แล้ว ชายหนุ่มสลัดคราบนักธุรกิจใหญ่ สวมเสื้อผ้าแบบลำลองดูสบายๆแต่หล่อเร้าใจเหลือเกิน"หล่อไปอีก หนูหวง" แองเจิ้ลทำหน้างอนทันที คุณอาเดินเข้ามาใก้ล แล้วบีบจมูกเบาๆ"แล้วคิดว่าอาไม่หวงเราหรือไง สวยน่ารักที่สุดแบบนี้ใครๆก็มอง" เค้าบอกตามตรง"หนูไม่ได้มองใครนะคะ นอกจากอานิธคนเดียว " เธออ้อนเค้าตอบ แล้วกอดเอวเค้าเอาไว้ นิธิกอดตอบทันที"อาก็มองแค่หนูคนเดียวเท่านั้น เชื่ออานะคะ" เธอสบตากับเค้าแล้วพยักหน้าเบาๆ นิธิก้มลงหอมหน้าผากขาวอย่างอ่อนโยน"รักจะบ้าอยู่แล้วววว" เค้าบ่นออกมาเบาๆสองมือที่เกาะกันแน่นไม่ห่างไปไหนตั้งแต่ออกมาจากในห้องลงมาถึงข้างล่าง เค้าจับมือเธอเอาไว้แน่น แล้วไม่ยอมปล่อยมืออีกเลย"ไปรถไฟฟ้านะคะ สะดวกดี" เค้าอยากพาเธอใช้ชีวิตแบบนี้ดู"ได้ค่ะ" นิธิพาดูแผนที่แล้ววางแผนการเดินทางทันที แองเจิ้ลยังไม่ได้หุบยิ้มเลย เธอมีความสุขเพราะเค้าเหลือเกินร้านอาหารริมทางที่มีคนต่อคิวยาวเป็นอาหารมื้อแรกของวัน แสงแดดวันเสาร์ไม่มากเท่าไหร่แต่เธอก็หน้าแดงทันที เค้าซับเหงื่