บทที่ 3 ไมค์ของพี่พายุ

บทที่ 3

ไมค์ของพี่พายุ

ตั้งแต่วันนั้นพี่สายฟ้ากับฉันก็หมางเมินไม่คุยกันเลย ฉันซ้อมร้องเพลงซ้อมเต้นที่มหาวิทยาลัยจนมืดค่ำ เพื่อน ๆ พี่ ๆ ยังอยู่ดูฉันเพื่อช่วยกันปรับเรื่องท่าเต้นให้เข้าที่ 

"น้องขนมวันนี้เก่งมากเลยครับ" 

เสียงพี่ดิวประธานชมรมเอ่ยชมพร้อมส่งน้ำเย็น ๆ ให้ฉันดื่ม ฉันรับมาถือไว้แต่ยังไม่ทันได้เปิดพี่พายุเดินมาจากไหนก็ไม่รู้ เขาจับข้อมือฉันแล้วดึงฉันถอยออกมา ทำให้พี่ดิวเดินมากระชากแขนฉันกลับ

"ว๊ายยย ผู้ชายตีกันค่ะ" 

โจโจ้เพื่อนสนิทของฉันตะโกนโหวกเหวกโวยวายจนนักศึกษาพากันมองมาด้วยความตกใจ เพราะพี่พายุทำท่าอยากจะใส่เดี่ยวกับพี่ดิวต่อหน้าทุกคน

"พี่พายุคะ!" 

"มึงเป็นเหี้ยอะไรไอ้พายุ!" 

"แล้วมึงมายุ่งอะไรกับน้องกู?"

"พี่พายุพี่ใจเย็น ๆ พี่ดิวแค่เข้ามาคุยแล้วก็เอาน้ำมาให้ฉัน"

"เออ! กูยังไม่ได้ทำอะไรน้องขนมเลย"

"คนเหี้ย ๆ แบบมึงอย่าคิดว่ากูไม่รู้ว่าในหัวมึงกำลังคิดเรื่องเหี้ย ๆ อะไรอยู่!"

พี่พายุกระชากแขนฉันออกมาที่รถ เขาไปหัวร้อนจากไหนมา ทำไมถึงได้ทำตัวไร้มารยาทแบบนี้ ฉันได้แต่นั่งกอดกระเป๋ามองรถที่ขับเคลื่อนไปด้วยความเร็ว 

"ทำไมไม่บอกว่าคนที่คุมคือไอ้เหี้ยดิว!"

"ทำไมคะ จะเป็นใครฉันว่ามันก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร ไม่เห็นพี่พายุต้องอารมณ์เสียขนาดนี้เลยนะ"

ยิ่งฉันเถียงพี่พายุก็รีบเหยียบคันเร่งจนถึงบ้านในไม่กี่นาที ฉันรีบเดินลงจากรถเพื่อเดินกลับเข้าบ้าน คุณป้ากำลังเข้าห้องนอนพอดีพอเห็นฉันกับพี่พายุบึ้งตึงใส่กันก็รีบเดินมาถาม แต่ฉันไม่อยากพูดเพราะกลัวอารมณ์พี่พายุ 

"ไม่อยากพูดก็แยกย้ายกันไปนอน พายุคืนนี้ไม่ต้องออกไปไหนล่ะ"

"ครับคุณแม่"

โจโจ้ส่งข้อความมาหาฉันมันกลัวว่าฉันจะเป็นอะไรไป แม้แต่พี่ดิวก็พยายามโทรมา ฉันตอบกลับข้อความของโจโจ้ก่อนจะปิดเครื่องไม่รับรู้อะไรอีกเลย อารมณ์เสียพี่พายุจริง ๆ อย่าให้ฉันต้องมาเหวี่ยงวีนใส่ใครเลย 

วันต่อมาฉันลงมาด้านล่างเพื่อช่วยคุณป้าเตรียมของให้คุณลุงวันนี้คุณป้าต้องไปทำธุระกับพี่สายฟ้า ส่วนฉันมีนัดซ้อมเต้นกับพี่ที่คณะ จึงขออนุญาตคุณป้าอาจจะต้องกลับมืดเหมือนเมื่อวานอีก

"คุณป้าคะ วันนี้ขนมมีซ้อมเต้นที่คณะอาจจะกลับค่ำ ๆ ไม่เกิน 20.00 น. นะคะ"

"เห็นไอ้พายุบอกคนคุมซ้อมคือไอ้ดิวเหรอ?" 

ไม่ทันที่คุณป้าจะตอบพี่สายฟ้าก็ชิงพูดออกมาหน้าตาเฉย 

"ใช่ค่ะ พี่ดิวเป็นคนคุมซ้อมค่ะ" 

"คุณแม่ครับเดี๋ยวให้โจ้มาซ้อมที่บ้านกับขนมดีกว่า ไอ้ดิวมันเคยวางยาผู้หญิงแล้วผมซวยเพราะผู้หญิงคนนั้นเอาน้ำมาให้ผมดื่ม"

"ตายจริง ขนมป้าเป็นห่วงหนูแล้วนะลูก"

"พี่ดิวเนี่ยนะคะวางยาผู้หญิง" 

พอคิดแบบนี้ฉันก็หวนคิดถึงเรื่องคืนนั้น พี่สายฟ้าถูกวางยาปลุกเซ็กซ์มาจนฉันเกือบเสียความบริสุทธิ์ให้เขา 

"แต่..."

"ไอ้สายฟ้ามึงปล่อยเลย อยากไปก็ปล่อยให้ไปถ้าเมื่อคืนกูไปช้ากว่านี้คงโดนลากไปแล้ว"

"หนูขนมไม่เอานะลูกป้าเป็นห่วง เอาแบบนี้งานกิจกรรมถ้ามันไม่จำเป็นขนาดนั้นก็ไม่ต้องทำ ป้าไม่อยากให้หนูเป็นอะไรไป"

ดูเหมือนว่าฉันจะทำอะไรไม่ได้แล้ว ฉันโทรหาโจโจ้เพื่อปรึกษาปัญหาที่เกิดขึ้นในตอนนี้ โจโจ้จึงให้ฉันพักก่อนหนึ่งวันเพื่อไปคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาถึงปัญหาที่เกิดขึ้น 

วันนี้ฉันนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่บ้าน พี่พายุก็เอาแต่นั่งมองอยู่ด้านใน เขาจิกตามองฉันราวกับว่าฉันไปสร้างวีรกรรมอะไรมา เมื่อคืนฉันยังไม่ได้ดื่มน้ำ ยังไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นแค่ยืนคุยกับพี่ดิวเฉย ๆ พี่พายุต่างหากที่ตีโพยตีพายไปเอง

"ไปหยิบแตงโมที่แม่ฉันหั่นใส่กล่องในตู้เย็นมาให้ฉันหน่อย" 

"ค่ะ" 

ฉันหยิบกล่องแตงโมแช่เย็นมาให้พี่พายุ สายตาของพี่พายุกดมองต่ำลงมาที่โซฟาเชิงบังคับให้ฉันนั่งลง เพียงแค่ฉันนั่งลงพี่พายุก็โยนโทรศัพท์มาให้ฉันดู 

"อะไรคะ?"

"ก็ดูสิจะได้รู้ว่าไอ้เหี้ยดิวมันเป็นคนดีหรือไม่ดี"

ฉันหยิบโทรศัพท์ของพี่พายุขึ้นมาดู ภาพในจอคือภาพของพี่ดิวกับผู้หญิงบนโต๊ะมียาเสพติด มีคลิปที่พี่ดิวกำลังหยดยาใส ๆ ลงไปในเครื่องดื่มในขณะที่ผู้หญิงคนนั้นลุกไปเต้น 

"ยังอยากจะปกป้องมันอยู่ไหม?" 

"ฉันปกป้องตอนไหน ฉันยังไม่ได้เสียหาย ยังไม่ได้เป็นอะไรเลยพี่ต่างหากที่เข้ามาโวยวาย"

"ก็เพราะมันเหี้ยไง"

"ค่ะ"

ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วค่ะตามสบาย อยากโมโหก็ตามใจ แค่พูดก็เหวี่ยงใส่อารมณ์ร้อนเป็นพายุเลย

"แล้วนี่จะไปไหน?" 

"จะไปซ้อมร้องเพลงค่ะ"

"เดี๋ยวฉันพาไป ฉันมีไมค์"

ไมค์? ไมค์อะไรร้อยวันพันปีฉันไม่เคยเห็นพี่พายุร้องเพลงเลยแล้วเขาจะเอาไมค์มาจากไหน สายตาของฉันกดมองไปที่เป้าจนพี่พายุหัวเราะ หึหึ ในลำคอ ฉันก็รีบวิ่งแจ้นกลับขึ้นมาบนห้อง พี่พายุน่ากลัวมาก!

"พี่พายุบ้า! ทะลึ่ง ทุเรศ!!"

แค่ฉันคิดภาพในหัวก็แล่นมาอีกแล้ว ภาพที่พวกเขารุมกระหน่ำผู้หญิงคนนั้น เสียงร้องของผู้หญิงคนนั้นยังดังก้องอยู่ในหัวสะบัดยังไงก็ไม่หาย ยิ่งคิดนุ่มนิ่มก็มีน้ำปริ่มออกมาเฉยเลย

"หูยย อะไรเนี่ยน้องนุ่มนิ่มของฉันเป็นอะไร"